©2019 by Jelle.

Het laatste stukje oostkust

7/4/2018

De echte winter is eindelijk achter de rug. Na een bezoek aan Philadelphia en Washington D.C. verlaat ik de oostkust en ga ik richting het Zuidwesten met het eerste serieuze klimwerk voor de boeg: De Blueridge Parkway. Het zal vast peanuts zijn vergeleken de bergen die me in Zuid-Amerika nog te wachten staan, maar een berg is een berg.

 

De Airbnb locatie in Philadelphia was prima, ik kon vanuit het huis gemakkelijk naar de stad lopen. Ik had geen idee wat Philadelphia te bieden had, ik kende het eerlijk gezegd alleen van naam. Ik was verrast over de belangrijke rol die Philadelphia in de Amerikaanse geschiedenis heeft gespeeld, het is zelfs even de hoofdstad geweest, nadat hier de onafhankelijkheidsverklaring en de grondwet zijn getekend. ’s Middags ben ik naar een soort tentoonstelling geweest over de geschiedenis van het Amerikaanse geld en over het huidige banksysteem van de VS. Best wel interessant! De rondleiding door de independence hall was al uitverkocht, daar moest ik morgen voor terugkomen. Wel heb ik de wereldberoemde liberty bell gezien, waarvan ze niet eens weten of ie daadwerkelijk belde toen de onafhankelijkheid werd verklaard….

 

 Nou, dit is 'm dan, de liberty bell.

 

De volgende dag was mijn enige volle dag om in Philly te spenderen, en die heb ik goed besteed ook. Ik liep in een half uurtje naar het centrum van de stad. Overal waren weer van die sightseeing bussen, maar daar had ik deze keer even geen zin in. Ik heb meteen mijn kaartje bemachtigd om de Independence hall te zien, ik moest er alleen wel anderhalf uur op wachten. Die tijd heb ik gebruikt om naar de eerste bank van Amerika te gaan en ik heb ook de beroemde Carpenters house bezocht. De rondleiding door de Independence hall was zeer boeiend, best een gek idee dat hier de beslissing is genomen om als kolonisten onder elkaar verder te gaan, onafhankelijk van het Verenigd Koninkrijk. Na de rondleiding ben ik naar het Benjamin Franklin museum geweest, heb ik het gigantische stadhuis bezocht en (uiteraard) heb ik de bekende trap beklommen waar Silvester Stallone tijdens Rocky op rende.

 

Independence Hall

 

+ Binnenkant

 

 

Ik zag dat het NBA team van Philadelphia (de 76ers) tegen de New-York knicks speelde. Op de valreep kocht ik een kaartje die ik met veel pijn en moeite uitprintte in een gigantische bibliotheek. Ik heb persoonlijk niks met basketbal, maar ik vond het gaaf om een keer een NBA wedstrijd te hebben bezocht. Het was heerlijk Amerikaans. Het volkslied vooraf, elke niet speelseconde werd gebruikt om reclame te maken en er was veel over de top entertainment. Het halve stadion ging helemaal los tijdens de dance-cam momenten, hét moment om debiel te dansen en jezelf terug te zien op het scherm. Elke millimeter van de gang rondom het stadion was gevuld met vreettentjes, maar toch liepen er allemaal mensen in het stadion om je op je stoeltje te bedienen met suikerspinnen, bud light bier, cola of popcorn. Ik keek mijn ogen uit!

 

Het Wells Fargo Center, het stadion van de 76ers

 

De volgende morgen begon ik aan de eerste van de drie fietsdagen die me naar Washington D.C. brachten. Ik merkte op dat de buitenwijken in schril contrast staan met het historische centrum. Het zag er vrij verloederd uit. Aan het einde van de dag vond ik een prachtplek gevonden langs de kant van de weg. De weg was rustig, er kwam alleen af- en toe een paard en wagen (!) langs. Later hoorde ik dat dit de Amish waren. Er leven hier (Pennsylvania) relatief veel Amish, een bevolking die leeft zoals een paar honderd jaar geleden. Geen smartphone, geen computer, geen tv, geen auto, helemaal niks van alle technologische ontwikkelingen. Ik heb het helaas niet vast gelegd met m’n camera, maar tegelijkertijd is dat misschien ook gepaster.

 

Uitzicht op de rustige weg

 

De volgende dag koos ik er bewust voor Baltimore over te slaan, omdat ik van alle kanten hoor dat het een shithole is. Mijn route naar Washington ging wel een soort van door het centrum van de stad, en het werd me snel duidelijk dat ik de juiste keuze had gemaakt. Tijdens de 2 minuten waarin ik wat energiedrank kocht bij het tankstation werd ik benaderd door een lugubere gast die vroeg of ik wat cocaïne wilde kopen. Ik bedankte vriendelijk en fietste snel weer verder. Mijn perfect uitgestippelde plan was om route 29 te pakken, die zou me rechtstreeks naar het centrum van Washington brengen. Vrolijk maakte ik een foto van het bord. Camera weer in de tas en gaan! Dus niet! Fietsen bleken verdomme niet toegestaan. Dat werd dus helaas een lekkere omweg. De oorspronkelijke 75 werden er 110, maar ik haalde het net voor ’t donker. Ik ontmoette Robert, Claire en Elise. Hier zou ik twee nachtjes slapen en vervolgens een nacht bij een airbnb adres.

 

Claire, Elise en Robert

 

Op eerste paasdag ben ik naar het Centrum gelopen. Ondanks (of dankzij) Pasen was het best druk op en rond ‘The National Mall’, het gebied waarom alle bekende gebouwen staan; het witte huis, het Capitool, musea en alle herdenkingsmonumenten. Ik had een perfecte timing om de stad te bezoeken, want het was midden in het National Cherry Blossom Festival, een groot jaarlijks evenement om te goede band tussen de VS en Japan te vieren. Hieraan kun je goed zien dat het lente wordt. Net als in New-York was ik verrast over de grootte van alles. Ik besloot een driedaagse fietspas te nemen, ik had namelijk nog niet genoeg gefietst. Omdat de herdenkingsmonumenten 24 uur per dag geopend zijn, besloot ik ’s avonds langs alle monumenten te fietsen. Zeer indrukwekkende monumenten.

 

 

Iedereen moet natuurlijk even op de foto met die blossembomen

 

Het George Washington monument met op de achtergrond het Capitool

 

Op mijn tweede dag heb ik allereerst mijn spullen naar een airbnb adres verkast. Het was een soort hostel met stapelbedden, helemaal prima. Ik had vandaag de mogelijkheid om Donald Trump te bewonderen bij het Witte Huis, omdat vandaag de White House Easter Roll werd gehouden. Ik koos ervoor niet te gaan en uit te slapen, zo graag hoef ik hem ook weer niet te zien. Ik heb verschillende musea, het Capitool, een galerij en een botanische tuin gezien. Met mijn luchtvaartachtergrond was het natuurlijk onvermeidelijk om ook naar het lucht- en ruimtevaarmuseum te gaan. Hier staat het originele vliegtuig waarmee de gebroeders Wright de allereerste vlucht maakte. Slechts een eeuw geleden! ’s Avonds heb ik in een Michiganbar de finale van het March Madness toernooi gekeken, Michigan verloor helaas kansloos en in de tweede helft was het akelig stil in de kroeg.

 

Het eerste vliegtuig (dat vloog)

 

En toen hield mijn fietsplan op. Ik wist dat ik naar Boston, New-York, Philadelphia en Washington D.C. zou gaan, maar daar hield mijn plan op. Zuid-Argentinië is nog steeds de stip op de horizon waarvoor ik elke dag fiets, maar de route erheen is open vanaf nu. ’s Morgens besliste ik in een uurtje over mijn plan voor de komende anderhalve week. Ik besloot richting het begin van de Blueridge Parkway te fietsen, een prachtige maar pittige route om te fietsen. Als ik ooit over het Andesgebergte ga fietsen, moet ik ergens een beetje klimervaring opdoen. Het heeft me drie prachtige fietsdagen, met even mooie kampeerplekken,  gekost om bij dat begin te komen. Hieronder een paar foto's om je een indruk te geven van de omgeving waar ik doorheen fietste.

 

 

 

 

 

Ik sta nu aan de start van de Blueridge Parkway. Er staat me met -6 en sneeuw nog een laatste shot vrieskou te wachten, maar dat overleef ik wel. Misschien wacht ik een extra dag voor ik aan deze route begin, want ik vermijd liever steile besneeuwde wegen.

 

 

 

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

December 5, 2019

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload