©2019 by Jelle.

California Dreamin'

6/5/2018

Mijn reis is compleet veranderd toen ik besloot de trein naar de westkust te nemen. Na San Francisco ben ik nu onderweg naar Los Angeles. Na L.A. ga ik naar Phoenix, hopelijk via Las Vegas, maar dat is afhankelijk van hoeveel tijd ik nog over heb.

 

De trein naar Denver vertrok de volgende morgen om 06:10, en ik had de mazzel dat ik mijn tent aan de overkant van het station kon opzetten. De volgende morgen om 06:00 stond ik, net als tientallen anderen, gereed om de trein richting Galesburg te pakken, waar ik vervolgens de overstap moest maken naar de trein die me naar Denver moest brengen. Onderweg naar Galesburg realiseerde ik me dat de trein naar Denver de California Zephyr was, die helemaal naar de westkust ging. Ik had in St. Louis een stuk in de krant gezien over deze treinverbinding, die vooral ná Denver verschrikkelijk mooi zou zijn. Een lange treinreis is iets dat ik altijd al heb willen ervaren, en na kort twijfelen besloot ik naar Californië te gaan. Dat betekende geen treinreis van 15 uur, maar van 50 uur. Ik kocht mijn kaartje in Galesburg en had er ontzettend veel zin in.

 

De wachtende meute om 06:00

 

Galesburg, waarvandaan ik de trein naar de westkust pak

 

De trein vertrok om half 5 ’s middags en ik had een prima plekje bij het raam. Omdat het zo rustig was had ik zelfs twee stoelen. Door mezelf op te rollen kon ik daardoor enigszins liggend slapen. De trein had een restaurant en een ‘lounge’, waaruit je naar buiten kon turen. Terwijl iedereen nog lag te slapen zat ik om 6 uur ‘s morgens vol verwachtingen in deze lounge van de trein om de zonsopgang te aanschouwen. Ik heb in de anderhalve dag die volgden bijna alleen maar naar buiten gekeken en de schitterende uitzichten aanschouwd. De verschillende hoogtes in combinatie met de verschuivende lengtegraad zorgden voor heel veel verschillende landschapen, van de bergen in Colorado tot aan de woestijn in Nebraska. Colorado deed me denken aan van die pretparken met Colorado als thema, maar dit was gewoon echt! Ik had een e-reader bij me, maar lezen leek me tijdsverspilling als je dit uitzicht heb. Lezen kan altijd nog! Zie hier de foto’s van de treinreis:

 

 

 

Mooners

 

 

Op zaterdag, 50 uur en twee tijdzones verder, kwam de trein aan bij het eindstation, Emeryville, dat ligt tegen San Francisco aan. In de trein had ik een berichtje gestuurd naar David en gevraagd of hij me kon hosten in San Francisco. Dat was geen probleem! Ik nam de veerpont naar Pier 41 en raakte aan de praat met een groepje dronken supporters van de ‘Giants’, de honkbalclub van San Francisco. Het was kennelijk matchday, want in de stad wemelde het van de supporters. Mijn fietsoutfit viel wel in de smaak aangezien het precies dezelfde kleuren zijn. Op mijn gemak fietste ik richting het appartement van David met een ontzettend steile klim als toetje van de dag. Dat betekende echter wel een mooi uitzicht vanuit zijn appartement. In overleg kon ik twee nachten blijven, zodat ik morgen de stad kan verkennen. David gaf me via Google Maps een rondje door de hoogtepunten van de stad. Dat rondje heb ik keurig aangehouden en ik was erg onder de indruk van San Francisco. Misschien is het mijn verbeelding, misschien kwam het omdat het zondag was, maar alles leek heel vredig in de stad en iedereen leek heel gelukkig. En terecht, want de stad is prachtig! Alsof je ineens in Zuid-Europa ben belandt. Ook is de Mexicaanse invloed overduidelijk aanwezig.

 

Fans van de Giants

 

Geïmproviseerd dakterras bij David's appartement

 

De beroemde Golden Gate Bridge

 

Waar iedereen graag voor poseert

 

Uitzicht over El Presidio

 

David omschreef in eerste instantie vrij cryptisch dat hij voor een advertentie-bedrijf werkte. Nadat ik doorvroeg over wat hij precies deed bleek dat Google te zijn. Hij nodigde me uit om morgen te lunchen op het hoofdkantoor van Google, dan zou hij me meteen een korte rondleiding geven. Ik had al het een en ander gelezen over het kantoor, dus ik was erg benieuwd! Ik nam de trein naar Mountain View die je rechtstreeks naar Silicon Valley brengt. Vanaf daar was het nog maar een paar mijl naar het kantoor. Toen ik David daar ontmoette was zijn baas, Bill, ook meegekomen, die wilde me graag ontmoeten. Tijdens de lunch vertelde ik dat ik vandaag zo’n beetje naar Santa Cruz ging fietsen. Bill de baas had daar nog wel een kennis zitten en hij zou hem een berichtje sturen. Binnen 3 minuten had hij een slaapplaats voor me geregeld. Tijdens de rondleiding liet David me de gymzalen en bowlingbaan zien en hij vertelde het op een manier alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat er een bowlingbaan in een kantoor zit. Leuk om geweest te zijn.

 

Ondanks de bowlingbaan op 't werk kan David er nog steeds niets van, zegt ie

 

 

Rond half 3 vertrok ik, ik moest wel opschieten want ik had nog zo’n 80 kilometer te gaan. Tegen achten kwam ik aan in Santa Cruz en ontving Marielle me hartelijk. Ze had de Jacuzzi in de tuin al voor me aangezet. Daar heb ik later op de avond natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt. Terwijl ik in de bubbelende Jacuzzi zat realiseerde ik me hoeveel ik gedaan heb de afgelopen maand. Op 1 April liep ik nog in Washington D.C., 30 april ben ik aan de compleet andere kant van het land. En het is niet alsof ik daar even heengevlogen ben 😊. In de dagen die volgden ben ik elke dag een stuk dichter bij Los Angeles gekomen. De omgeving tussen San Francisco en Los Angeles is, je raadt het al, prachtig. De warme woestijnlucht in combinatie met koele oceaanlucht zorgt ervoor dat het bijna elke ochtend behoorlijk mistig/bewolkt is. Zodra de zon opkomt wordt verdampt het weer en is het in no-time blafheet. Na uren door de uitgestrekte artisjok- en aardbeivelden kwam ik op route 1 terecht, die pal langs de stille oceaan liep. Met meer geluk dan wijsheid kwam ik aan het einde van de dag bij een camping terecht met uitzicht over de oceaan, een beter uitzicht kun je niet wensen, toch? 

 

Strawberry fields forever

Ansichtkaart waardig, niet?

 

 

Ik had gezien dat een bepaalde sectie van route 1 afgesloten was t/m eind 2018 voor groot onderhoud. De verhalen die de mensen me over de omweg vertelden maakten me een beetje huiverig. Het zou gevaarlijk zijn, supersmal, er is geen vangrail, er zijn al veel auto-ongelukken gebeurd en het zou druk zijn omdat dit dé omweg van route 1 is. Een andere fietser vertelde me dat het voor mij onmogelijk was op met al mijn bagage naar boven te komen. Dat laatste maakt me natuurlijk alleen maar gemotiveerder om het te doen. En als je uitgaat van het ergste kun je bijna alles aan, tenzij het echt onmogelijk is. De omweg begon met een pittige klim van gemiddeld 9-10% die iets van 10 kilometer duurde, maar gelukkig was het nog vroeg en daardoor koel. Ik heb welgeteld 5 auto’s gezien tijdens de klim en de weg was prima. Niet zo breed als route 1, maar hartstikke prima. Ik geloof dat ik steeds minder begin te geloven in de ‘gevaren’ waar anderen me voor proberen te waarschuwen, want het lijkt altijd mee te vallen. Later op de dag had ik het met 30 graden toch wel Spaans benauwd tijdens het klimmen. Ik heb geloof ik zo’n 6 liter water gedronken.

 

Uitzicht vanaf de omweg op de camping

 

Op dit moment ben ik nog zo’n 190 kilometer van LA verwijderd, goed te doen in twee dagen. Daar zal ik dus begin van volgende week aankomen, ik ben benieuwd!

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

December 5, 2019

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload