©2019 by Jelle.

Genoten met Fietsgenoten

20/5/2018

Na een bezoek met Seven aan Los Angeles, de Sonorawoestijn en Phoenix zak ik af richting Tucson. Ik heb nog een kleine twee weken de tijd in de Verenigde Staten voordat mijn visum verloopt. Daarom zal ik na Tucson rechtstreeks richting Mexico gaan. De VS was geweldig, maar toch heb ik het gevoel klaar te zijn voor het volgende hoofdstuk: Mexico.

Nu ik in Californië ben, ben ik niet meer de enige die aan het reizen is op de fiets. Sterker nog, ik heb de afgelopen paar dagen meer fietsers gezien dan in de eerste twee maanden. In de namiddag stopte ik bij een van de velen ‘state beach parks’, waar je als hiker/biker voor een prikkie je tent kunt opzetten. Er stonden twee gasten met bepakte fietsen, dus daar ga je dan uiteraard even naartoe. Ik ontmoette Javier en Seven (“like the number”), samen gestart in San Francisco. Javier is een Puerto Ricaan (Amerikaan) van 37 en gaat net als ik naar het Zuidelijke puntje van Argentinië, Ushuaïa. Hij heeft zo’n beetje de hele wereld al gezien en hij heeft me veel praktische fietstips gegeven. Hij vertelde me dat hij leeft in een pick-up truck en camper in één, een simpele levensstijl die hem in staat stelt om de hele wereld over te reizen. Seven (30) is van Russische oorsprong, maar leeft en werkt inmiddels al zo’n 22 jaar in Amerika en heeft de Amerikaanse nationaliteit. Seven werkt voor Lyft als designer en is tevens bezig aan een app genaamd ‘Sprocket’. Een digitale marktplaats voor fietsen. Hij is er heel erg zeker van dat het groot gaat worden en zijn doel is om fietsen te promoten onder iedereen. Hij heeft verlof tot het einde van de maand en is op weg naar Tuscon, Arizona. We besloten samen naar Point Mugu te fietsen en daar te kamperen. Zo gezegd, zo gedaan.

 

Seven, ik zei de gek en Javier

 

We fietsten de volgende dag samen naar Los Angeles via de mooie kustplaatsen en stranden van Malibu en Santa Monica, met de bekende Santa Monica pier en Muscle Beach als bezienswaardigheden. Javier en Seven zouden eigenlijk nog een week met elkaar samen fietsen, maar Seven besloot om samen met mij vanaf LA direct richting Arizona te gaan om een berg te vermijden. Volgens mij maar beter ook, want ik merkte dat er wat spanningen waren tussen de twee. Wat negen dagen wel niet met je kunnen doen… Ik ben benieuwd hoe ik het zal vinden om samen met iemand anders te fiesten. In de avond zijn we met z’n allen de kroeg ingedoken en hebben we flink wat taco’s uitgeprobeerd omdat het Taco Tuesday was. We zijn uiteindelijk drie nachten in LA verbleven. Seven heeft hier gewoond en kon ons als Lyft medewerker gratis en voor niks naar de beste plekken in LA shuttelen, ideaal!

 

De Santa Monica pier

 

We zijn naar het Centrum, Beverly Hills en Hollywood geweest. Ik ben onder de indruk van LA op een niet zo positieve manier. Vooral de rijkeluisbuurt van Beverly Hills staat in schril contrast met de rest van de stad, die in een daklozencrisis verkeerd. Ik heb stadsparken gezien die gewoon volstaan met tenten. Het was schrijnend om te zien. Ik voel me er altijd een beetje schuldig en machteloos tegenover. En tegelijkertijd dankbaar dat ik niet in zo’n situatie verkeer.

 

Enfin, Seven wilde graag afspreken met Yuri, een oude bekende van de tijd dat hij in Los Angeles woonde en werkte. Beide mannen zijn van Russische oorsprong, dus ze namen me mee naar een Russisch restaurant. Yuri wist nog wel een paar kroegen waar we perse naartoe moesten. Voor ik het  wist werd ik meegenomen naar een tent met van die typisch Amerikaanse stand-up comedy. Daarna namen ze me mee naar een of andere gare paaldansclub waar dronken mannen en vrouwen handenvol bankbiljetten naar de dansende paaldanseressen gooien. Ook weer een belevenis….

 

Uitzicht over L.A. (ik heb geen foto's van de paaldansclub)

 

Hollywood Boulevard

 

Seven en ik hebben onze laatste dag in LA gebruikt om ons voor te bereiden op de woestijn in Californië/Arizona. We kochten beiden een soort sjaal tegen de zon en hebben opgezocht waar we water kunnen krijgen en hoe heet het zal worden. Het wordt iets van 32-36 graden, met genoeg water is dat goed te doen. We hebben een aantal stukken van honderden kilometers met helemaal niks, dus we zullen flink wat water mee moeten nemen. Op zaterdagmorgen vertrokken we. We besloten de eerste 100 kilometer met de trein te doen om uit de metropool van LA te komen, ik had geen zin om de hele dag in de drukte te fietsen. Vervolgens was het nog 50 kilometer voor we eindelijk uit de drukte waren. We besloten te overnachten bij een of ander kerkje vlak bij Cabazon.

 

De volgende dag waren de omstandigheden perfect. We fietsen heuvelaf met windje mee. Het was duidelijk dat we langzaam richting de woestijn aan het zakken waren. ’s Morgens was het nog mistig/bewolkt, maar gedurende de dag, hoe verder we van de bergen vandaag fietsten, hoe helderder en warmer het werd. We kampeerden bij de Salton Sea, een groot meer dat ooit is ontstaan door een overstromende Colorado River. Toen we na 130 kilometer aankwamen bij ‘Desert Camp’, de plek waarvan ik dacht dat er een kampeerplek zou zijn, bleek er helemaal niets te zijn. Omdat het al donker werd, was onze enige optie om daar de tent op te zetten. Dan maar geen douche.

 

We laten de bergen en wolken achter ons

 

Een typische zondagmorgen in Zuid-Oost Californië

 

Op maandag begonnen we eindelijk aan onze ‘echte’ tocht door de woestijn. Rond 6 uur, bij de eerste zonnestraal, zaten we op onze fietsen en kochten nog even snel 8 liter water per persoon, dat moest voldoende zijn. De zogenaamde weg die Google Maps voorstelde bleek verdomme een zandweg te zijn, niet te doen met zwaar beladen fietsen. Trap ik er na Canada toch weer in… Er zat na 15 kilometer frustratie (en tijdsverspilling) niks anders op dan op de Interstate-10 te gaan fietsen, de snelweg. De omgeving was prachtig en behoorlijk leeg, maar toch niet zo leeg als we van tevoren dachten. Er was een tankstation waar we ons water konden bijvullen en aan het einde van de dag kwamen we ineens bij een verlaten ministadje met een meer (!) en een groene (!!) golfbaan. Het is een spookstad. Het blijkt dat zo’n beetje iedereen, waaronder veel Canadezen, het huis verlaten heeft om naar hun andere huis in het koelere Noorden te verkassen. Dat komt me bekend voor! Het is de omgekeerde situatie als ik in Canada/Maine heb ervaren, toen iedereen in het warmere Zuiden was. We kampeerden aan het minimeertje met een prachtig uitzicht. De permanent bezette brandweerkazerne bracht ons wat Gatorade en water. De vier locals aan het meer vertelden stoere verhalen over hoeveel ratelslangen ze hadden vermoord. Ik kan me echt niet voorstellen hoe het is om hier te wonen.

 

Beter te veel dan te weinig water!

 

Het meer in de spookstad

 

In de daarop volgende vier dagen zijn we over de Colorado River naar Arizona en uiteindelijk Phoenix gegaan. Ik had weer veel technische problemen met mijn banden, bijna elke dag een lekke band, maar dat mocht de pret niet drukken. De omgeving doet me denken aan het wilde westen, het is precies zoals je het altijd in de films ziet. Vooral in Arizona. Eindeloze wegen met links en rechts lege vlaktes, op de bekende cactussen na. De temperaturen vallen nog mee, omdat het mei is. Toch proberen we vroeg te starten met een middagpauze. In Phoenix ontmoetten we Silverio en Susan. We mochten in een heel gaaf huisje slapen gemaakt van stro en lagen van modder. Inspirerende mensen, ze helpen erg veel daklozen. Elke dag weten een handjevol daklozen hun huis te vinden voor een douche, wat eten, om hun kleren te wassen of om wat geld te verdienen met werkzaamheden.

 

Eindeloze weg

 

Vogelnest ín een Saguarocactus

 

Susan die Rooster van wat werk voorziet

 

Susan en Silverio in hun bijzondere huis van stro, klei en modder

 

Seven is de volgende morgen vertrokken richting Tucson omdat hij daar een kennis heeft die bijna weggaat, ik bleef een extra dag om mijn blog bij te werken en voor wat onderhoud aan mijn fiets. We gaan in Tucson weer herenigen voor hij de trein terug naar San Francisco pakt. Eric, de warmshowers in Chinatown, New-York, was heel toevallig ook in Phoenix voor zijn werk. We hebben met z’n allen gedineerd in de stad. Tijdens mijn rustdag ontmoette ik Erick die een café in een fietsenzaak runt, met zijn ‘Bicycle Nomad’ café en organisatie probeert hij mensen te inspireren en aan te sporen om te reizen met de fiets. Daar kan ik me alleen maar bij aansluiten! Het is volgens mij de beste manier om te reizen. Je blijft fit, krijgt een uitstekend beeld van de omgeving, ontmoet heel veel inspirerende mensen en je komt op plekken waar je anders nooit zou komen.

 

Seven, Susanna & Eric uit NYC, ik en Bob

 

Erick samen met mij in zijn Bicycle Nomad Bar

 

 

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload