©2019 by Jelle.

De kers op de Amerikaanse taart

27/5/2018

Mijn laatste stuk VS duurde een stuk langer dan gedacht, omdat ik mijn wielen heb laten vervangen en omdat besloot een paar dagen in Bisbee te blijven, 16 kilometer van de grens. Ik kan gerust stellen dat ik de VS in stijl verlaat.

 

Erick, van het fietscafé in Phoenix, had vandaag een vrije dag en stelde voor om samen te fietsen tot Florence. Daar zou hij, na 80 kilometer, weer omkeren en naar huis gaan. Hij heeft me weer eens op het hart gedrukt om je fiets nooit onbeheerd achter te laten, zelfs niet ín een winkel. Tijdens zijn fietstocht van New Orleans naar Toronto, parallel aan de underground railroad die slaven vroeger namen om naar een Noordelijke staat of Canada te vluchten, werd zijn titanium fiets gestolen op nog geen uur van zijn eindbestemming. Wat verschrikkelijk zuur, ik moet er niet aan denken. Nadat we afscheid namen fietste ik nog een klein stukje verder, en belandde bij de poort van de  st. anthony's greek orthodox church, waar ik aan de kant van de weg mijn tent kon opzetten. Vanuit de verte zag ik de kerken, die eruit zien als tempels. Het is kennelijk een beroemde kerk. Er was 24/7 beveiliging, er waren elke dag diensten (van 1 tot 4 ’s nachts) en het was de hele nacht een komen en gaan van mensen.

 

Één van de kerken

 

Op maandagmiddag herenigde ik me met Seven in het prachtige huis van Ken en Linda, de kennissen van Seven. Dinsdag liet ik mijn ketting vervangen. De fietsenmaker gaf aan dat mijn wielen drastisch aan vervanging toe zijn, omdat het remoppervlakte heel erg dun was geworden, met het risico dat de velg het begeeft. Dat zei de fietsenmaker in Amsterdam, vóór ik vertrok, ook al. In de wetenschap dat de wegen waarschijnlijk een stuk ruiger gaan worden in Centraal-Amerika wilde ik geen risico nemen, ik besloot twee nieuwe wielen te laten bouwen en ze meteen te laten beveiligen. Ik belde alle fietsenwinkels in Tucson, en wist er uiteindelijk een te vinden die de juiste maat velgen had en ze bovendien op zeer korte termijn kon bouwen. Het betekende wel dat ik een extra dag moest vertoeven in Tucson. ’s Middags bracht een busje ons naar de top van de Mount Lemmon, veelvuldig beklommen door de beste wielrenners in de wereld, om vervolgens met elektrische fietsen naar beneden te fietsen. Vraag me niet waarom we dat met elektrische fietsen deden, zo hadden ze het gepland. De afdaling was schitterend, we gingen van dennenbomen boven naar cactussen beneden. Eind van de middag werden we door Ken meegesleept naar het stadhuis om te stemmen vóór de benoeming van een park ter nagedachtenis van een agent, in ruil voor een mojito. Goede deal!

 

 

 

 

Ken had een nieuw onderkomen voor me geregeld bij zijn buurman, Sean, omdat ik een extra dag moest blijven terwijl zij vertrokken richting LA. Ik vroeg Sean naar de hermetisch afgesloten stalen constructie aan de zijkant van zijn huis. Dat had te maken met een voorval van een aantal jaar geleden… Hij vertelde dat hij zes jaar geleden een feest gaf in zijn huis. Kennelijk werd dit allemaal nauwlettend in de gaten gehouden door een 30-jarige junk vanuit een hotelkamer aan de andere kant van de straat. Toen ze de volgende ochtend met een flinke kater het huis verlieten, zag de junk kans in te breken via een doucheraam dat iemand was vergeten te sluiten. Het alarm ging af en de politie ging eropaf. De junk, onder invloed van zware drugs, liep met de buit in zijn handen, liet alles vallen en wist rennend te ontkomen. De agenten namen alles weer mee naar binnen, sloten het huis dit keer goed af en gingen er weer vandoor. Diezelfde dag kwam de junk terug. Het raam was dicht, dus er waren andere methodes nodig. Met een gigantische steen gooide hij een raam in en was van plan dezelfde spullen mee te nemen. De agenten werden weer gealarmeerd en gingen voor de tweede keer richting het huis. Dit keer kon hij niet op tijd ontkomen. Hij was nog in het huis toen de agenten arriveerden. Vanuit een andere kamer schoot hij, als afleiding, willekeurig met zijn pistool. Op de een of andere manier raakte de kogel het hoofd van één van de agenten. Officer down! In no-time veranderde het huis van Sean in een soort militaire zone. Toen Sean die middag nietsvermoedend terugkwam liepen er honderden agenten in en rond zijn huis. De junk wist die middag nog te ontkomen, maar werd de volgende dag opgepakt in, heel snugger, het hotel naast het huis omdat een mede-junk hem voor ene beloning had verklikt. De agent heeft het incident gelukkig overleefd. De junk zit vast tot 2054.

 

Ik heb mijn laatste middag in Tucson besteed in het Pima Air and Space Museum, daar moet je als luchtvaartfanaat natuurlijk naartoe als toch in Tucson bent. Ik heb tegelijkertijd een blik kunnen werpen op het bekende vliegtuig-kerkhof. Je moest je helaas tien dagen van tevoren aanmelden voor een tour, daar was ik te laat voor. Eind van de middag heb ik mijn fiets opgehaald bij de fietsenboer, die is helemaal klaar voor Mexico.

 

Just another day in Tucson

 

Ik ben in twee dagen van Tucson, via Thombstone, naar Bisbee gefietst. Thombstone is een toeristenplaats waar alles er nog uitziet zoals vroeger, met ‘saloons’ en in scène gezette schietpartijen tussen cowboys als entertainment.

 

Niet de lelijkste plek voor een lekke band, wel de heetste

 

 

Het is duidelijk zichtbaar dat ik de Mexicaanse grens nader, met alle controlepunten op de wegen

 

Thombstone, Arizona

 

Ik heb veel gekke verhalen gehoord over Bisbee, het zou een soort hippieplaats zijn. Ik had nog geen slaapplaats, maar dat zou wel goedkomen, werd me verteld. De stad is inderdaad uniek, het is een oude mijnstad in de bergen die na de sluiting van de mijnen toch overeind is gebleven als stad. Om drie uur ’s middags videobelde ik mijn Opa om hem te feliciteren met zijn 90e verjaardag. Na het gesprek vroeg Jon, die in de studio werkt waarvandaan ik belde, wat voor reis ik aan het maken was. Jon en zijn collega/beste vriend, Ben, boden al snel aan dat ik in de studio mocht slapen als ik dat wilde. Dat is inderdaad wel heel snel geregeld. Één nacht werden er uiteindelijk drie, ik heb een geweldige tijd gehad met Jon en Ben. Bisbee was gewoon te leuk om weg te gaan, een mooie kers op de Amerikaanse taart. Ik heb een interview gegeven voor de lokale radio, een markt bezocht, we hebben F1 gekeken, poker gespeeld, barretjes bezocht en ik heb het wapenarsenaal van Jon mogen uittesten.

 

Massage op de farmers market

 Jon en Ben

 

De Bisbeens N Rice studio in de winkelstraat

Oefenen met de AK-47, ik ben geen natuurtalent helaas

 

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload