©2019 by Jelle.

Het land van al mijn dromen

6/6/2018

Voordat ik op maandagmorgen de laatste 16 kilometer naar de Mexicaanse grens aflegde, heb ik nog ‘even’ een interview gegeven voor de Big Bisbee Breakfast show. Dat is een de wekelijkse show van Jon en Ben die door steeds meer inwoners van Bisbee wordt bekeken. Ik wil het niet groter maken dan het is, heel veel kijkers zijn er nog niet, maar toch voelde ik me als een beroemdheid met de professionele setup van de show. Bovendien hadden ze een interessante gast in de show; de fotograaf van de Beatles tijdens een van hun tours in de VS. Na een ontbijt achteraf was het toch echt tijd om afscheid te nemen. Ik wilde helemaal niet weggaan, het was veel te gezellig in Bisbee. Ik geloof dat ik er zo voor een paar maanden zou kunnen wonen.

 

The Big Bisbee Breakfast Show

 

Tijdens mijn afdaling richting de grens kwam de stalen muur steeds dichterbij, een indrukwekkend gezicht en iets dat ik niet gewend ben als grenzeloze Europeaan. De zeer soepele grenspassage was ook een nieuwe ervaring. Mijn bagage werd niet gecontroleerd en het maakte ze niet uit dat ik nog geen vaste route heb. Het was mijn eerste echte test om Spaans te spreken, ik heb het drie jaar geleden voor een half jaar gestudeerd. Het is helaas net zo roestig als de bergen in Bisbee, ik ben heel veel vergeten. Toch denk ik dat een klein jaar in Spaanstalige landen mij op een hoog niveau van Spaans zal brengen! Helaas moest ik 50 km over de onvermijdelijke snelweg naar Cananea, het eerste stadje. Volgens de douaneambtenaren was de omweg, parallel aan de muur, gevaarlijk in verband met frequente drugs- en mensensmokkel. Dan maar op de snelweg! Zo erg was het niet, ik werd elke vijf minuten begroet door een blij toeterende Mexicaan.

 

 

Het nieuwe ijzeren gordijn

 

Terwijl ik mijn eerste authentiek Mexicaanse taco’s naar binnen aan het werken was, vroeg ik of er in de stad een plek was om mijn tent op te zetten. Ze gingen iemand bellen voor hulp. ‘Iemand’ bleek de politie te zijn, die tien minuten later aan kwam rijden. Ze wisten wel een goede plek. Ik gooide mijn fiets en bagage in de pick-up truck en daar gingen we! Na een kort ritje kwamen we aan bij een locatie van het rode kruis. Daar kon ik mijn tent opzetten en kon ik zelfs douchen! Als ontbijt werden me wat tacos met frijoles aangeboden. Ik had toen nog geen idee wat het betekende, maar dat zijn dus gestampte bonen met wat kaas en chilipeper. Simpel om te maken maar zeker een aanrader! (zei hij die een jaar niet hoeft te koken). Na het ontbijt kwam er een journalist voor een interview, die was opgetrommeld door een medewerker van het rode kruis. Mijn derde interview in drie dagen! Deze keer was in het Spaans, dat ging me een stuk minder makkelijk af.

 

Bij het rode kruis (a.k.a. Cruz Roja)

 

Omdat ik op papier zes maanden in Mexico heb, heb ik niet bepaald haast om het land te verlaten. Ik ga het iets rustiger aan doen dan de afgelopen weken, omdat ik in zekere zin toch wat tijdsdruk had om de VS te verlaten. Tranquilo! Vanuit Cananea begon ik aan ‘Ruta del rio Sonora’, parallel aan de Sonorarivier die nu zo goed als droog staat. Het is een route van zo’n 320 kilometer vol met kleine dorpjes. Na 60 km over een onafgemaakte weg kwam ik aan in het kleine dorpje Bacoachi. Na een lunch kreeg ik een persoonlijke jeeptour om het kleine stroompje van de rivier te bewonderen. Toen ik later die dag langs een honkbalveldje fietste, werd ik gewenkt door Carlos, die me uitnodigde om in zijn huis te slapen. Ik ontmoette zijn familie; moeder, zus, broer en tachtig dieren die in en om het huis zwierven. Tijdens de schemering bracht hij me naar de top van een berg om Bacoachi van boven te zien. Prachtig gezicht!

 

 

De familie van Carlos


Arizpe was het volgende dorpje, slechts 50 kilometer verder, maar wel met een lekkere berg om er te komen. Dit keer kwam ik terecht bij de lokale brandweer. Van Pedro en Lízbeth mocht ik mijn eigen stapelbed kiezen in een gekoelde kamer, wat een luxe! In de avond werd ik meegenomen naar naar haar huiskamer waar de hele familie was uitgenodigd. Het interview in Cananea bleek op de lokale tv te zijn uitgezonden, en ik werd door meerdere mensen herkend. Het valt me trouwens op dat telkens als ik vertel dat ik uit Holanda kom, de mensen beginnen over het WK van vier jaar geleden, toen Robben een penalty versierde met een schwalbe in de blessuretijd. Het ligt hier nog steeds erg gevoelig. Er moet een manier zijn om dat op te lossen. Toen ik de volgende dag vertrok werd ik de eerste paar kilometer ondersteund door Pedro die in de ambulance achter me aanreed.

 

Je zou bijna vergeten dat de omgeving ook nog mooi is

 

Het volgende dorp, Aconchi, is bekend om zijn warmwaterbronnen. Ik zat er met 40 graden niet echt op te wachten om in een heet bad te stappen, maar ik wilde het toch graag bezichtigen omdat ik nog nooit zoiets gezien had. Het viel me een beetje tegen, de helft was gesloten in verband met onderhoud. In Aconchi was een kerkdienst, ik ben zelf niet gelovig maar ik vind het altijd interessant om een kijkje te nemen. Tot mijn verbazing aanbidden ze hier een zwarte Jezus, iets dat ik nog nooit heb gezien en wat volgens mij niet veel voorkomt.

 

De kerkdienst in Aconchi

 

De woestijn in de VS was eigenlijk koel vergeleken de temperaturen hier. Het kwik loopt op tot 44 graden, volgens mij niet echt gezond om in te fietsen. Ik doe rustig aan en drink vooral heel veel water (en Horchata). In Ures werd me een lift naar Hermosillo aangeboden, de grote stad waar ik anders morgen zou aankomen. Sergio zei dat het geen probleem was dat ik nog geen accommodatie had. Hij is lid van een of andere fietsgroep in Hermosillo en binnen 3 minuten had hij iemand gevonden waar ik kon slapen. Alles lijkt zichzelf nog steeds op te lossen. Sergio bracht me naar Alberto in een mooie wijk in een buitenrand van de stad. Het huis dat ze normaal verhuren staat leeg, daar mocht ik in pitten.

 

Ik ben uiteindelijk bijna een week in Hermosillo gebleven, ook deels omdat ik wachtte op een pakketje uit Tucson met kleding die ik was vergeten. Ik heb het gezin van Alberto goed leren kennen Alberto heeft me de hele stad laten zien. Ook heb ik kennisgemaakt met de Mexicaanse cultuur, waar duidelijk alles wat langzamer gaat. Alberto kende een journalist, dus ik werd wéér meegenomen voor een interview dat de volgende dag in de krant stond. Ik ben hard op weg BM’er te worden!

 

 Op de voorpagina van de sportkrant!

 

 La Familia

 

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload