©2019 by Jelle.

Fietsnetwerken

18/6/2018

Ik heb de afgelopen twee weken ontzettend veel geluk gehad met een fietsnetwerk waar ik in verzeild ben geraakt. Van Hermosillo tot Culiacán, ruim 700 kilometer, kon ik elke dag terecht in een huis of hotel van fietsers, of vrienden van fietsers. Bijna elke dag werd ik meegenomen naar de bezienswaardigheden van de steden/dorpen. Ik voelde me als een koning op staatsbezoek.

 

Voorbeeld: Ik kwam aan in Guaymas na een kilometer of 80, en werd ik ontvangen door Edgar. Samen hebben we ergens zeevruchten gegeten en vervolgens liet hij me de monumenten, het plein en de zee zien, en vervolgens werd ik naar een hotel van een kennis gestuurd voor een goede nachtrust. Hij had me in de tussentijd al doorgelinkt aan een andere kennis/vriend in het volgende dorp, Obrégon.

 

 

De snelwegen in Sonora zijn helaas wel een stuk minder. Er wordt hard gewerkt aan de infrastructuur, en er zijn dan ook flink wat stukken met slechts één smalle rijbaan, zonder een afscheiding van de rijbaan met tegenliggers. Behoorlijk gevaarlijk voor fietsers. Ik kon op het laatste moment een frontale aanrijding voorkomen met een achterlijke automobilist die dacht in te kunnen halen. Ik kwam na 120 km vermoeid aan in Obrégon, eigenlijk net iets teveel van het goede met temperaturen van 40-43 graden. Ik was lichtelijk uitgedroogd. Ik werd weer fantastisch opgevangen door Oscar in zijn restaurant en in een fietsenwinkel waar mijn fiets een snelle check kreeg. In de avond werd ik weer naar een hotel gestuurd.

 

Eduardo ontving me in het volgende dorp, opnieuw in een fietsenwinkel. Twee vrienden van hem brachten me naar Álamos voor een sightseeing tour, terwijl hij erop stond mijn banden te plakken. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het heeft een belangrijke historie in de regio. Het was ooit de hoofdstad van de staat en is ontstaan na de ontdekking van de kopermijnen in de regio.

 

 Uitzicht vanaf Álamos
 

In de avond werd ik voor de derde dag op rij naar een luxe hotel gebracht met een kamer die wordt vrijgehouden voor fietsers zoals ik. Ik wist niet wat me overkwam. ’s Avonds gaf de broer van Eduardo een verjaardagsfeest en ze wilden graag dat ik ook ‘even’ langskwam. ‘Even’ betekent (ook in Mexico) natuurlijk tot diep in de nacht. Het viel me gedurende de avond op dat bijna niemand op z’n smartphone zat, iedereen was met elkaar aan het praten en/of dansen. Voor dat laatste bedankte ik vriendelijk 😊.

 

Abraham and Rocio

 

Het valt me ook op dat er een zekere wetteloosheid heerst in Mexico. Onder toeziend oog van de politie is het kennelijk normaal om te drinken/bellen achter het stuur, of om op de snelweg te rijden met personen in de laadbak van een pick-up truck. Ook is het de normaalste zaak van de wereld om met de trekker 30 km/u te rijden op de snelweg, en verder draagt bijna niemand een gordel. Het lijkt wel alsof het niemand iets interesseert. En als je wordt aangehouden met een slok op, dan koop je toch gewoon de politie om 200 pesos (8 euro)?

 

El Carrizo was het volgende dorp, waar nieuwe fietsvrienden me opvingen; de broers Diego en Olymar. Olymar vertelde me meteen dat zijn zus een spa heeft in Culiácan waar ik naartoe kan gaan. Ik ging met Diego en twee vrienden via een gare weg naar de top van een berg die ze normaal met de fiets beklimmen. Diego heeft één oog en ik vroeg aan ‘m of dat hem geen problemen opleverde met het behalen van zijn rijbewijs. Lachend zei hij dat dat in Mexico geen probleem is. Je hoeft je rijbewijs alleen maar te kopen. Geen medische keuring, geen praktijkexamen.

 

 

In de daaropvolgende vier dagen fietste ik naar Culiacán. Elke dag werd ik opgevangen door kennissen en ik heb een hoop nieuwe vrienden gemaakt. Hieronder een overzicht van foto's want het is gewoon teveel om allemaal op te schrijven:

 

 Meerdere ochtenden werd ik tientallen kilometers vergezeld

 

Verkiezingsdebat met Carlo, ik schat mijn kansen op het burgermeesterschap reëel in.

 

Samen met de catrina's, de lokale vrouwenfietsgroep

 

In Culiácan heb ik een rustdag gepakt, omdat de restanten van een afgezwakte orkaan ervoor zorgde dat het hondenweer was. Ik kon slapen bij Emanuel in zijn restaurant. Ik ben de volgende dag meten naar die spa gegaan om mijn batterij op te laden, en daarna de stad onveilig(er) gemaakt. Ondertussen is het WK voetbal van start gegaan en omdat Nederland niet mee doet meng ik me maar onder de Mexicanen. Ze hebben vriend en vijand verbaasd door de openingswedstrijd van Die Mannschaft te winnen. ¡Vamos con todo!

 

 In het restaurant van Emanuel, waar ik de beste burger en pizza mocht proberen

 

Tien seconden na de 1-0, wat het uiteindelijk bleef

 

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload