©2019 by Jelle.

Landinwaarts over de bergen

2/7/2018

In de laatste paar dagen in Sinaloa heb ik een paar mooie plekken aangedaan, waaronder een camping op het lege strand van een zeeschildpadden-conservatorium. Voor mij was het een heel raar gevoel om op een verlaten strand te lopen, omdat er eigenlijk altijd mensen zijn op de stranden in Nederland. De badplaats Mazatlán heeft me ook verrast, een stuk moderner en mooier dan Culiacán. Ik werd in Mazatlán gekoppeld aan de voorzitter van een fietsgroep in het volgende dorp, die perse wilde weten wanneer en hoe laat ik daar aankwam. In eerste instantie vond ik dat vrij irritant, maar later begreep ik waarom. Zo’n 30 kilometer vóór het dorp werd ik opgewacht door een gigantische groep van wel 50 fietsers inclusief politieauto. We fietsten gezamenlijk richting de stad en kwamen met loeiende sirenes de stad binnengereden. Prompt na de aankomst werd ik geïnterviewd en wilde iedereen met me op de foto alsof ik een of andere legende was, ik wist niet wat me overkwam. De volgende dag stond ik voor de derde keer in de krant. Vrij bizarre ervaring!

 

Op het strand

 

 

Deel van de groep fietsers

 

Mijn eerste ervaring in de volgende staat in Mexico, Nayarit, was een stuk minder positief. Ik denk dat ik bedorven eten heb gegeten, want ik was in de loop van de nacht behoorlijk ziek geworden. Ik was stom genoeg om toch te starten aan een tocht van iets van 80 km in de hitte. Ik kon helemaal niks binnenhouden, zelfs water niet. Dan wordt het natuurlijk een lastig verhaal. Na 20 kilometer was mijn batterij helemaal leeg, stond ik te kotsen langs de weg en had ik bovendien een lekke band opopen. Het kan niet altijd meezitten. En toch zat het uiteindelijk mee, want ik kon worden opgepikt door vrienden van vrienden uit het volgende dorp. Ik voelde me zwaar kut en voelde me ook opgelaten dat ze me uit de brand moesten helpen. Maar het maakten ze niets uit. Binnen twee dagen was ik met wat medicatie weer helemaal het mannetje en kon ik weer verder. In de tussentijd wel even de tweede partij van Mexico gezien, wederom winst! Het dorp heeft een beeld van Jezus op de top van de heuvel staan, een soort replica van degene in Brazilië. Voer voor een foto!

 

Het beeld van Jezus in Santiago de Ixtuintla

 

Ik stond de volgende morgen voor een immens dilemma. Ik had twee opties: Of alléén naar Tepic, of een dagtochtje langs het strand met een grote groep fietsers en vervolgens met de auto naar Tepic. Een goede einzelgänger test. Ik koos het laatste. Ik weet zeker dat er genoeg onvermijdelijke eenzame stukken gaan komen. De omgeving langs de kust was waanzinnig, het deed me nu al denken aan de jungle, terwijl het tropische zuiden nog moet beginnen. De route ging langs een krokodillengebied, inclusief een uitzichtpunt op een meer waar vaak krokodillen te zien zijn. Helaas geen krokodillen gespot. Na afloop wilde iedereen met me op de foto, ik begin het bijna normaal te vinden. Vervolgens ben ik afgeleverd voor het huis van Alex, waar ik mijn tent in de tuin kon opzetten, tussen de vruchtbare planten/bomen met onder andere avocado, bananen en kokosnoten. Alex is erg bekend met de routes van Mexico, omdat hij een aantal jaar geleden door heel het land heeft gefietst. Met de landkaart erbij heeft hij mij enkele goede tips kunnen geven.

 

Een nog grotere fietsgroep in San Blas

 

Tepic is met een half miljoen inwoners de hoofdstad van de staat Nayarit en die wilde ik graag wat beter leren kennen. Na een bezoek aan een aantal musea en de kerk ging ik in een café een kop koffie en een crêpe halen. De eigenaar van de tent kwam naar me toe en vertelde me over zijn broer die ook heeft gereisd op de fiets. Alsof het zo moest zijn kwam zijn broer, Carlos, op dat moment binnengewandeld. Zijn broer, Carlos, stelde voor om nog een dag extra te blijven. Ik mocht in zijn huis slapen. Ik twijfelde even. Ik merk dat ik een soort van verslaafd ben aan de inspanning van het fietsen, ik voel me niet zo goed als ik een dag stilzit, heb wat tijd verloren met het ziek zijn, maar ik besloot toch nog een dag extra te blijven. Het moet geen race worden. Ik heb alle tijd van de wereld, ik kan nog 50 jaar werken als ik terugkom. Het reusachtige historische gebouw in het hart van het centrum, waar het café zich in bevond, is eigendom van de grote familie van Carlos. Hij heeft meerdere broers met winkels in het gebouw. Zelf heeft hij een kledingzaak, toegespitst op evenementen zoals bruiloften of de eerste communie. De slaapplek bevindt zich bovenin het gebouw. Toen ik door de stad terug naar huis liep, zag ik een bepakte fiets voor een andere koffietent staan. De eerste sinds Californië, alweer bijna twee maanden terug. Ik liep naar binnen en het was meteen duidelijk wie de toerist was, die valt wel op tussen de locals. Het bleek een Fransman te zijn die van Vancouver naar Costa Rica aan het fietsen is. We nemen echter andere routes, dus we konden niet met elkaar optrekken. Toevallig bleek hij op dezelfde plek als ik te slapen, kennelijk is dat de plek hier voor fietstoeristen. Zo konden we toch nog ff samen wat eten en de volgende morgen de bloedeloze wedstrijd van Frankrijk tegen Denemarken bekijken (0-0), ik had beter kunnen blijven slapen.

 

David de France

 

Voor ik uit Tepic vertrok was om 8 uur ’s ochtends de laatste groepswedstrijd van Mexico, tegen Zweden. Ondanks het slechte spel en de 0-3 verlies wist Mexico zich te plaatsen in de achtste finales, omdat Duitsland voor de tweede keer verloor. Iedereen schreeuwde ‘KO-RE-A! KO-RE-A!’. Carlos fietste het hele stuk van 85 kilometer naar de volgende plaats met me mee, waarna hij de bus naar huis pakte. Dat was althans de bedoeling, want hij eindigde op de luchthaven van Guadalajara, nog eens 120 kilometer verder. Foutje! Het vlakke kustgebied maakt plaats voor de eerste bergen, nu ik landinwaarts richting het Oosten fiets. Ik kon hier slapen in een soort dorpshuis dat wordt vrijgehouden voor reizigers. Omdat ik me ruim een kilometer boven zeeniveau bevind, is het wat eindelijk wat aangenamer te noemen. Desalniettemin ben ik binnen 10 minuten zeiknat als ik aan het klimmen ben. In de twee dagen die het me kostte om naar de metropool van Guadalajara te fietsen had ik voor het eerst in maanden weer een beetje regen. Best verfrissend moet ik zeggen. Tequila lag op de route richting de metropool dus ik besloot daar te overnachten. Voor ik daar aankwam zie je links en rechts overal de Agave Tequilana, de plant die wordt gebruikt bij de productie van Tequila.

 

Tequila is een zogenaamd magisch dorp. Een soort marketingtruc van de overheid om het toerisme te lokken. Als gevolg van die omdoping heeft de overheid een hoop geld gestoken in het uiterlijk van het dorp. Het ziet er inderdaad een stuk netter uit dan alle andere dorpen waar ik geweest ben. Overal zijn toeristenwinkels, recruiters om je te lokken naar een Tequilafabriek en ik word opeens in het Engels aangesproken (maar praat vrolijk in het Spaans terug). Kennelijk werkt het, want er zijn een hoop toeristen! Ik vroeg me af wat er van over zou blijven als het dorp een andere naam zou hebben. Je bent niet in Tequila geweest als je niet een paar tequila’s drinkt, want je zou denken dat de Tequila hier de crème de la crème is. Voor mij is het nog steeds pure bagger, veel te sterk spul.

 

Ik heb een paar dagen vertoefd in Guadalajara en ben weer wat wijzer geworden wat betreft de stadsgeschiedenis. De musea vallen me voor een stad van deze omvang best wel tegen. Je zou verwachten dat ze het wel tweetalig zouden maken met op z’n minst Engels, maar alles is in puur Spaans, wat soms best lastig is om te begrijpen. De historische gebouwen zijn schitterend, het lijkt wel alsof er in elke hoek van de stad een rijkelijk versierde kerk of kathedraal staat. Dat blijf ik bijzonder vinden, omdat de meeste omringende wijken er best wel armzalig uitzien. Ik heb een paar mooie partijen voetbal gekeken en ik heb de verkiezingen van dichtbij meegemaakt. Het zijn de meest gewelddadige verkiezingen in de geschiedenis van het land, maar ik krijg daar niets van mee en de dag van het stemmen verliep gelukkig rustig.

 

 

Een stembureau in Guadalajara

 

 

 

 

 

 

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload