©2019 by Jelle.

Van metropool naar metropool

29/7/2018

Omdat ik tweeënhalve week in Guadalajara verbleef, had ik niet veel te vermelden op mijn blog. Inmiddels ben ik weer on the road en ben ik in Mexico-Stad aanbeland, en heb ik weer het nodige gezien en meegemaakt! Voor de mensen die het nog niet gezien hebben, ik heb sinds een paar maanden ook een instagram account, waar ik regelmatig foto's van mijn reis op plaats. Als je het leuk vindt om me te volgen, @orangeguyonabike is mijn accountnaam.

 

Het was helemaal niet mijn bedoeling om zo lang te blijven, maar de stad beviel me en ik had wat te doen. De eerste week kon ik bij Miguel verblijven, die een aantal jaar geleden een lange fietsreis door Mexico heeft gemaakt. Inmiddels is hij min of meer gesetteld in de miljoenenstad van Guadalajara en verdient zijn brood als kunstenaar (schilder), radiomaker en is vooral druk met zijn project om poëzie te promoten. ‘De mooiste en puurste vorm van literatuur’, aldus Miguel. De eerste week kon ik hem helpen met een groot project. In november worden 128 ventilatoren van de metro, die boven de straat uitsteken, beschilderd met woorden. Deze woorden vormen samen een gedicht. Het ontwerp zal worden gemaakt door lokale artiesten en vervolgens 'ingekleurd' door de mensen op de straat, zodat de bewoners er ook aan meehelpen. Op zondag was er een test met het woord ‘bicicleta’, ik had het ontwerp gemaakt.  Het hoefde dus alleen nog maar ingekleurd te worden, en dat ging (figuurlijk dan) vlekkeloos. Ik ben dan wel geen Picasso, ik ben toch best trotst op het resultaat.

 

Opvallend veel kinderen die meehielpen

 

Niet verkeerd, toch? Toch?

 

De tweede week kon ik meehelpen in het fietshuis (casa ciclista). Het huis heeft meerdere functies: De eerste functie is om de lokale gemeenschap te helpen met fietsreparaties en het is bovendien een verblijfplaats voor fietstoeristen. De fietsenmaker heette Martin, een Duitser die inmiddels al 4/5 jaar in Guadalajara woont en zijn stressvolle baan als computer engineer achter zich heeft gelaten. Ik besloot hem te helpen voor ruim een week, leer ik zelf ook weer wat bij!

 

Harde werker

 

Ik ben tijdens mijn verblijf bij Miguel en Casa Ciclista echt niet full-time bezig geweest met dit alles. Er was genoeg tijd over om te stappen met Miguel en zijn vrienden. Maandag, dinsdag, woensdag, donderdag… elke dag feest! Circus oefenruimes, jongleer competities, blues-barren, hippe theetentjes, live  blues muziek, bioscopen, musea, ik ken Guadalajara inmiddels beter dan Amsterdam, geloof ik.

 

Kan ik ook weer afstrepen. Ook geen talent voor!

 

Na afloop van de jongleer competitie

 

Na een laatste veel te korte nacht in Guadalajara heb ik mezelf er toch toe kunnen zetten (jaja, wat knap) om te vertrekken en door te gaan. Ik vertrok meer uitgeput dan toen ik aankwam in Guadalajara, maar ik heb weer een paar vriendschappen voor het leven gemaakt en heb het erg naar mijn zin gehad. Ik ontbeet met Miguel en verwachtte een emotioneel afscheid, maar ik bleef er eigenlijk vrij koel onder. Ik denk dat ik al te vaak afscheid heb genomen. Misschien was ik er ook gewoon te moe voor. De eerste fietsdag richting Ocotlán viel me verschrikkelijk tegen, ik had amper energie en viel meerdere keren stil tijdens een paar klimmetjes, zeker niet de moeilijkste die ik heb gehad. Na één fietsdag was het tijd voor een nieuwe rustdag. En dit keer een échte rustdag. Ik sliep 14 uur en heb verder bijzonder weinig gedaan.

 

Die rustdag heeft me goed gedaan. Mijn volgende fietsdag ging me een stuk beter af, ik had veel meer energie en zin om door te gaan. Zamora was mijn volgende bestemming, in een nieuwe staat: Michoacán. Ik had nog geen plek om te slapen, dus ik besloot weer eens langs te gaan bij de lokale brandweer. Die ontvingen me met open armen. Tuurlijk kon ik daar slapen. Waarom bleef ik geen week? Vanwaar de haast? Naar mijn mening was er te weinig te zien in de stad om er langer te blijven. De volgende dag vertrok ik weer en hadden ze me gekoppeld aan de brandweer zo’n 70 kilometer verderop. Voor ik vertrok aan mijn tocht met een kleine klimkilometer wierp ik nog even een blik op de hoogste kathedraal van ’t land. Ik ben dan wel ongelovig, die Christelijke bouwwerken zijn best imponerend. Ook vind ik biddende mensen altijd een indrukwekkend gezicht. Zo toegewijd en zeker van hun zaak, ze hebben oprecht een soort levensweg gevonden.

 

Hoogste kathedraal, in gotische stijl ?!

 

Ik heb mijn plezier in het fietsen weer teruggevonden toen ik uit Zacapu vetrok. Ik heb weken gefietst op de hoofdwegen, omdat de kans op een overval een stuk groter is op verlaten secundaire weggetjes. Zeker in bijvoorbeeld Sinaloa. Maar dat drukt wel een beetje de pret van het reizen, omdat elke dag 6 uur tussen de vrachtwagens fietsen niet echt plezierig is. Zoals jullie in de verhalen hebben kunnen lezen maakten de ontmoetingen met de mensen alles goed. Ik ben nu in een gebied waar de secundaire wegen veilig zijn. De weg richting de toeristenplaats van Pátzcuaro was rustig en het uitzicht geweldig.

 

Vlak bij het Pátzcuaromeer


Ik kwam langs enkele dorpjes waar de inheemse cultuur (van de Purépecha bevolking) nog aanwezig is. Ze spreken er nog hun eigen taal en bij feestelijke gelegenheden hebben ze hun eigen stijl kleding. Pátzcuaro, een belangrijke stad voor deze bevolking, is met name bekend om dag van de doden (día de muertos), de dag waarop de doden worden vereerd met offers en de versiering van hun graven. Het is een landelijk feest, maar Pátzcuaro is zeg maar de hoofdstad van die feestdag. Vóór de laatste klim van de dag besloot ik nog wat te gaan drinken in een restaurantje. Er was een familie aan het eten en toen ik mijn fiets parkeerde werden de gebruikelijke vragen op me afgevuurd. Waar ik vandaan kom, waar ik naartoe ga, de reden van de reis, de mooiste plek tot nu toe, enzovoorts. Edilberto en zijn vrouw zijn beide fietsers en nodigden me uit om in hun huis te slapen. Later die middag ontmoetten we elkaar in de stad bij de kerk, waar een jaarlijks feest aan de gang was. Verder ben ik naar het eilandje Janitzio geweest, vroeger een vissersdorp van de Purépecha-indianen. Aangezien er weinig leven meer in het meer te vinden is, zijn de bewoners nu afhankelijk van het toerisme. Het eiland is daarom eigenlijk één grote toeristenval, met honderden kleine winkeltjes met kunst én kitch, met op de top een groot beeld van een van de grondleggers van het land, José María Morelos.

 

Heeft wel wat weg van het vrijheidsbeeld, niet?

 

In de middag kon ik verkassen naar het huis van een vriend, Toni, die bovendien de chef van de lokale brandweer/ambulance is. ’s Middags kwam hij terug van een groepsrit door de bergen en deed nog een paar biertjes met z’n maten. Een deel van die groep fietste de volgende dag een stuk met me mee, heel verstandig tot het dorpje waar het echte klimwerk begon 😊. Het regenseizoen is inmiddels al een tijd aan de gang in Mexico, maar ik heb amper regen gehad tijdens het fietsen. De regen begint telkens in de avond, als ik al ben aangekomen. Daar kwam nu verandering in, want onderweg kreeg ik een gigantische bui met onweer op m’n dak. Ik heb altijd gezegd dat het je tijd is om te gaan als je getroffen wordt door de bliksem, maar ik ga niet met het lot tarten. Ik ging even schuilen. Morelia de hoofdstad van de staat Michoacán, en is vernoemd naar diezelfde man als het beeld op het eiland. Ik arriveerde op tijd, dook een hotel in en ben daarna meteen de stad ingegaan. Ik vroeg om een late check-out, zodat ik ook de volgende dag nog wat dingen kon bezoeken voor ik ’s middags weer vertrok.

 

Morelia is niet heel ver van de hoofdstad van Mexico, Mexico-Stad. Gezien de omvang van de stad (24 miljoen personen) besloot ik de bus te pakken die me rechtstreeks naar het centrum bracht. Ik had geen zin om in de drukte van de stad (en de voorsteden) te fietsen. Ik ga hier mijn 22e verjaardag groots vieren!

 

 De bus-afdaling richting het gat waar het centrum van Mexico-Stad zich in bevindt.

 

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

December 5, 2019

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload