©2019 by Jelle.

Rollend door Amerika

23/8/2018

Gezien de populatie en drukte in Mexico-Stad (24 miljoen personen) besloot ik de bus te pakken die me rechtstreeks naar het centrum bracht. Zo vermijd ik dat ik de hele dag met gevaar voor eigen leven door de drukte moet fietsen. Ik had een adres gevonden waar ik kon overnachten vlak bij het centrum van de stad. Ik maakte kennis met een hele toffe familie. Moeder (Lupis), dochter (Rebeka) en zoon (Neal). Het is een hele open familie en ik voelde me er binnen de korte keren een kind aan huis. Ik ben bijna twee weken gebleven en ik heb veel gezien van de stad. Naast de musea heb ik een bezoek gebracht aan de piramides aan de rand van de stad, Xochimilco (een soort Venetië), de basilica, het historische centrum, de universiteit en verschillende markten. Ook heb ik hier mijn 22e verjaardag gevierd en als verassing hadden ze een grote chocoladetaart voor me gekocht. Neal heeft zijn baan opgezegd omdat hij eind Augustus richting Cancún gaat om daar iets nieuws te starten. Ik stelde voor om samen naar Cancún te fietsen, maar dat is uiteindelijk om praktische redenen niet doorgegaan. In plaats daarvan gaat hij proberen om van Cancún richting Belize te fietsen als ik daar aankom, samen met een andere vriend.

 

De piramide van de maan in Teotihuacán

 

Plaza de la constitución

 

De bibliotheek van UNAM

 

Begin deze maand verliet ik zonder afscheidsemoties (die heb ik niet meer) Mexico-Stad.  Ik pakte de bus naar de volgende stad, om de drukte te vermijden, net als toen ik de stad binnenkwam. Vanuit de bus kon ik mooi observeren dat dat zeker de juiste keuze was. Wat een chaos. Na een kleine twee uur kwam ik aan in Puebla, de hoofdstad van de staat Puebla. De borden in de aankomsthal van de busdienst begroette je vriendelijk in het Spaans, Engels en Duits. De Duitse taal verbaasde me, maar ik heb me laten vertellen dat een hier een grote Volkswagenfabriek gevestigd zit. Het wordt zelfs gestimuleerd om Duits te leren. Ik fietste vervolgens nog een klein stukje naar het huis van Silvia, een goede vriendin van Neal. Silvia (27) werkt voor de gemeente Puebla en is actief in het ontwerp van de riolering van de stad. Ik weet zeker dat mijn vader, die in het zelfde vakgebied werkt, er uren met haar over had kunnen praten. Ik wilde de volgende dag alweer vertrekken, maar Silvia raadde me aan om naar een magisch (toeristisch) dorp te gaan; Cholula. Ik was wat skeptisch, maar toen ik wat wikipedia pagina’s aan het lezen was werd ik toch wel enthousiast. Als je er toch bent…. Er staat daar namelijk een piramide, en dat schijnt qua volume dus het grootste door de mens gemaakte handbouwwerk ter wereld te zijn. Dat klinkt natuurlijk wel indrukwekkend! Dat bouwwerk viel eerlijk gezegd een beetje tegen. Er is weinig van de piramide over. Het lijkt meer op een natuurlijke heuvel. Nadat de Spanjaarden het gebied veroverd hadden besloten ze bovenop de piramide een kerk te bouwen, stelletje cultuurbarbaren. Mooie kerk overigens! Niet ver van Cholula bevindt zich de Popocatepetl, een vulkaan en de op één na hoogste berg van Mexico. Normaal gesproken kun je de vulkaan goed zien vanaf de piramide, maar het was helaas te bewolkt. Het is duidelijk zichtbaar dat het dorpje een flinke kapitaalinjectie heeft gehad van de overheid om het toerisme te stimuleren, net als het dorpje Tequila. Alles is netjes verzorgd en het werpt wederom zijn vruchten af, want ook hier stikte het van de toeristen en (dus) toeristenwinkeltjes.

 

De 'piramide' met daarbovenop de kerk

 

De volgende morgen ging ik eindelijk weer wat kilometers maken.Ik daalde in een paar dagen af richting de kust van Veracruz, via Xalapa. Funfact: De jalapeñopeper is naar deze stad vernoemd. Onderweg zag ik toevallig een prachtige besneeuwde berg waar het licht van de zon op viel. Dat bleek de hoogste berg van Mexico te zijn. Heb ik toch nog mijn foto te pakken! Bij de kassa’s van de tolweg werd ik tegengehouden. Ik mocht hier helemaal niet fietsen. Dat weet ik natuurlijk ook wel, maar ik ben inmiddels al ontelbaar van die kassa’s gepasseerd. De tolweg hier is vele malen veiliger dan het alternatief: de kronkelige smalle bergweggetjes. Daar wil je echt niet fietsen. Gelukkig werd me een lift aangeboden door een van de medewerkers. Ik was dankbaar, maar toch ook een beetje teleurgesteld. Het was één lange afdaling van tientallen kilometers. Dat had ik graag zelf gedaan, in plaats van het vanuit een pick-up truck te bekijken. Ik zag dat de brandweer zich in het centrum bevond. Met mijn positieve ervaringen ging ik daar vol goede moed naartoe om te vragen of ik daar kon overnachten. Het bleek het brandweermuseum te zijn… Ik had geen tijd te verliezen, dus dook het eerste beste hotel in zodat ik het bekende museum van de stad kon zien voordat het sloot.

 

De piek van Orizaba

 

De stad Veracruz ligt op zeeniveau, ruim 1600 meter lager dan Xalapa, dus ik had nog een lekkere afdaling tegoed. Nadeel: Het was over met de koelere temperaturen. De hitte in combinatie met de hoge luchtvochtigheid maakte het ontzettend zwaar en benauwd. Ik moest duidelijk acclimatiseren aan de andere omstandigheden. Ik ontmoette Joaquin in een buitenwijk van Veracruz. Hij is, samen met zijn vrouw, bezig met het opstarten van een café/fietsenwinkel/fietshuis. Er zijn nog bergen werk te verzetten, maar de intentie is er.

 

Hier bevindt zich in de toekomst een cafe/fietsenwinkel/fietshuis

 

De stad is uniek. Aan de ene kant ontwikkeld het zich als een toeristenplaats, aan de andere kant is het nog steeds een industriestad met veel scheepvaart. Je kunt ook merken dat de marktkooplieden nog niet echt zijn ingespeeld op de toeristen, want ik werd in tegenstelling tot alle andere toeristenplaatsen niet aangesproken of gepusht om iets te kopen (wat ik overigens totaal niet erg vond…).

 

De zichtbare combinatie van toeristen- en scheepvaartstad

 

Ik ging de daaropvolgende dagen van dorpje naar dorpje, en hoorde steeds dat er een paar dagen daarvoor een groep van 7 Mexicanen was gepasseerd. Zij hadden ook Argentinië als  einddoel. Via Whatsapp kwam ik in contact met ze. ‘Rodando por America’ is hun naam, wat 'Rollend door Amerika' betekent. Ze promoten het fietsen als levensstijl. Eerder dan gepland ontmoette ik de groep, ze hadden namelijk een rustdag ingelast. Onderweg spotte ik nog een krokodil in het wild. Ik werd zo’n 20km voor de stad opgewacht door een motor en samen gingen we richting het dorpje waar ik werd ontvangen met vrolijke gitaarmuziek. Ik stelde me voor aan iedereen. Zes mannen tussen de 26 en 44 en één vrouw. Na het eten deden we een klein rondje door de stad met de inwoners van het dorp. Ik spotte een jongen met een oranje fietstenue met de Nederlandse vlag. Ik vertelde hem dat hij een uitstekende kledingstijl heeft en dat ik uit Nederland kwam. Na afloop van het rondje kwam hij naar me toe en gaf hij me het tenue cadeau. Daar was ik superblij me, want dat was eigenlijk het enige dat nog ontbrak aan mijn outfit.

 

 Eerste krokodil die ik in de natuur zie

 

M'n nieuwe outfit

 

Ik had al in geen weken een lekke band gehad, maar ik voelde gewoon dat dat zou veranderen nu ik in een groep fietste. En mijn gevoel klopte. Op dag één met de groep kreeg ik het voor elkaar een lekke band te krijgen en hield ik iedereen op. En we waren al laat. Gelukkig neemt de groep het allemaal niet zo nauw met de tijd, dus het maakte weinig uit. We fietsen weer ruim 100 kilometer en konden slapen in een hotel van een kennis van één van de groepsleden. Ook de dag daarna had iemand een kennis in een volgende stad, op een mooie grote ranchero. Toen we aankwamen was de vis al gegrild en konden we zo aanschuiven. Als leeuwen zaten we daar te eten, niet normaal. Meerdere groepsleden hebben instrumenten mee op hun reis, dus er werd later op de avond natuurlijk muziek gespeeld en gezongen. Eindelijk een goed moment om mijn harmonica te gebruiken, en het ging niet eens zo slecht!

 

De groep van 'Rollend door Amerika', v.l.n.r. Angel, Israel, Omar, Carlos, Nancy, Noala, ikzelf, Carlos en Enrique

 

Ondanks de gezellige avond zijn er toch wat spanningen binnen de groep, en er is inmiddels besloten dat het beter is om op te splitsen. Hoe dat precies allemaal gaat lopen is nog steeds onbekend, maar zeker is dat de groep is versplinterd. Ik vond het gezellig om een paar dagen met ze op te trekken, maar ik kan ook zo mijn eigen plan trekken. Ik heb besloten nog een paar dagen mee te gaan met een deel van de groep (links van de tafel), voordat ik alleen richting Cancún ga en Neal weer zal ontmoeten. Wellicht ga ik zelfs een weekje naar Cuba, maar daar zitten nog veel mitsen en maren aan vast.

 

 

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload