©2019 by Jelle.

Het schiereiland van Yucatán

2/9/2018

Na een paar laatste dagen met de groep Mexicanen ben ik weer alleen verdergegaan omdat we verschillende routes hebben. Ik wilde graag een rondje om het schiereiland Yúcatan maken, terwijl zij een directere route richting het zuiden namen. Inmiddels ben ik nog maar een paar dagen van Cancún verwijderd en moet ik nog steeds de beslissing nemen of ik wel of niet naar Cuba ga.

 

 

Met een deel van de oorspronkelijke groep verlieten we Villahermosa en hadden we een behoorlijke tocht voor de boeg richting Palenque, zo’n 150 kilometer. Dat bleek 13 kilometer te ambitieus vanwege een tropische onweersbui die we al van ver konden zien aankomen. We hadden nog nooit zoiets gezien. Als een soort golf kwam de bui dichterbij en in no-time maakte de blauwe hemel plaats voor duisternis. We moesten noodgedwongen schuilen en werden opgehaald met een grote pick-up truck. We konden slapen in een of ander gemeenschapshuis. Palenque is bekend vanwege de maya ruïnes die nog in zeer goede staat verkeren. Dat wilde ik natuurlijk met mijn eigen ogen zien en het is inderdaad erg indrukwekkend om te zien.

 

Nog snel even een kiekje genomen voordat de hel losbarstte

 

De Maya ruïnes van Palenque

 

Laat in de ochtend vertrokken we naar ’t volgende dorp, omdat we slechts zestig kilometer zouden moeten afleggen, aldus Marco Polo (oftewel Omar). Die route liep echter via een onbegaanbare weg. De échte route was vijftien kilometer langer en de rancho was bovendien nog eens vijftien kilometer na het dorp. Zestig kilometers werden er ineens weer negentig. We sliepen op een boerderij en werden ’s avonds in de grote loods vergezeld door tientallen padden die uit het niks leken te komen.

 

Kamperen in de loods van een boerderij

 

De volgende dag was het tijd om afscheid te nemen van de groep. Het was erg leuk om een tijd samen te hebben gefietst, maar toch ook wel een verademing om weer op mijn eigen tempo verder te gaan. Ze nemen allemaal erg (lees: héél erg) hun tijd met alles. We vertrokken standaard later dan gepland, er werd veel gestopt, een deel fietst erg langzaam. Nou heb ik best wel wat geduld, maar dat werd wel erg op de proef gesteld. Ik vervolgde mijn weg over de vlakke en rustige wegen van Campeche, met links en rechts uitzicht over een soort weilanden met palmbomen. Af en toe staat een deel van een weiland onder water, het is duidelijk dat ik in een tropisch gebied ben. Qua klimaat heb je het gevoel de hele dag in het reptielenhuis van de dierentuin te lopen. Het enige verschil is dat er hier geen uitgang is om aan de luchtvochtigheid en hitte te ontsnappen (en er zijn geen barricades die jou van de krokodillen scheiden…).

Nog een laatste afscheidsfoto met o.a. Marco Polo (Omar) in het blauw :-)

 

Ik had een prachtig uitzicht op de golf van Mexico en kwam na een tijd een restaurant aan het strand tegen. Ik was daar op maandagmiddag, er was geen hond en had het strand voor mezelf. Ik nam een drankje en dook daarna even in de warme, maar toch verkoelende, zoute zee. Dat was iets wat ik al weken wilde doen. De schuurplekken op mijn lies waren alleen niet zo blij met het zoute water. Ik had een adres gevonden via het netwerk dat fietstoeristen helpt. De man had me de dag daarvoor laten weten dat ik welkom was en we samen wat zouden eten. Dat was de reden dat ik 140 in plaats van 70 kilometer fietste. Eenmaal aankomend in Champotón werd ik volledig genegeerd door de man. Geen reactie op whatsapp, facebook of mijn belletjes. Ik wachtte rustig af, in de veronderstelling dat de batterij van zijn mobiel leeg zou zijn. Na een paar uur begon het te schemeren en bovendien kwam de dagelijkste stort- en onweersbui snel dichtbij. Via Google Maps ging ik naar het rode kruis, dat niet meer bleek te bestaan. Toen iemand anders probeerde de man te bellen (met een ander nummer), nam hij wel op. Toen hij doorkreeg dat het om mij ging gooide hij de hoorn erop. Tot op de dag van vandaag heb ik geen idee waarom hij plotseling niks meer met me te maken wilde hebben. Vast een slecht geweten. Het begon nu echt donker te worden en ik besloot naar een hotel te gaan, ook niet verkeerd.

 

Rechts de palmbomen, links de zee

 

Het restaurant met strand en onweerstaanbare zee

 

Van Champotón was nog zo’n 65 kilometer (en dit keer echt) naar de hoofdstad van de staat Campeche, Campeche. Opnieuw mooie uitzichten over de zee en een weg die door verschillende vissersdorpjes ging. In Champotón werd me verteld dat de locatie van het rode kruis was verplaatst naar Campeche. Google Maps was dit keer wél up-to-date en gedirigeerde me naar een bestaande locatie van het rode kruis. De chef zei dat het geen probleem was, ik kon buiten onder een afdak slapen en er was een matras aanwezig. Gelukkig kon ik een ventilator gebruiken. Niet zozeer voor de hitte, maar vooral om de hinderlijke muggen enigszins weg te blazen. Op  de een of andere manier lijken het wel sterk geëvolueerde supermuggen. Ze zijn superklein, antimuggenspul deert ze niet, ze zijn nauwelijks te zien en horen en ze zijn veel te snel om ze dood te meppen. Als je voelt dat je geprikt wordt zijn ze allang verdwenen.

 

In de hoofdstad (Mérida) van de volgende staat, Yucatán, had ik meer geluk met mijn verblijfplaats. Toen ik daar eenmaal aankwam moest ik in eerste instantie even wachten op het antwoord van de man die mij aan een verblijfplaats kon helpen. Even was ik bang dat me hetzelfde zou overkomen als in Champotón, maar gelukkig kreeg ik een berichtje. Ik kon slapen in het huis van Ken, een gepensioneerde Amerikaan die sinds 2009 in Merida woont. Hij heeft een schitterend huis (met zwembad!) middenin het centrum van de stad. En dan te bedenken dat ik twee weken daarvoor nog in een soort sloppenwijk verbleef. Het verschil tussen arm en rijk is erg groot. Het deed me denken aan Los Angeles, met het grote verschil tussen de luxe buurt van Beverly Hills terwijl de stad in een daklozencrisis verkeert. Het is een triest feit, en tegelijkertijd een goede herinnering om te beseffen hoe bevoorrecht ik ben dat ik deze reis kan maken. Want als je er middenin zit wil dat besef (bij mij althans) nog weleens vervagen.

 

Mijn verblijfplaats twee weken geleden

 

Mijn verblijfplaats nu

 

Ik hoor al weken een soort gekraak in mijn achterwiel en ik dacht in eerste instantie dat het niks bijzonders zou zijn. Ik bleek een gebroken spaak te hebben. Daar heb ik echt weken mee gefietst. Naast het geluid kon je dat nergens aan merken. Ik wilde het hier in ieder geval laten repareren, omdat het evenwicht in de krachtverdeling van de spaken volledig verdwenen is met een gebroken spaak. Op die manier is het wachten tot de andere spaken, als een instortend kaartenhuis, het begeven. Gelukkig kende Ken een goede fietsenboer die mijn fiets weer in goede staat kon herstellen voor het duizelingwekkende bedrag van 4 euro. Hij heeft ook meteen mijn banden omgewisseld, omdat mijn achterband veel meer slijtageplekken heeft dan de voorband (door het gewicht van de achtertassen). Op dit moment ben ik nog steeds in Mérida en vertrek binnen enkele dagen richting Cancún. Ik moet nog steeds de beslissing nemen of ik Richting Cuba ga en moet bovendien een plek zien te vinden waar ik mijn fiets tijdelijk kan droppen, áls ik ga. Ik wil namelijk niet al mijn spullen mijn nemen voor die korte periode in Cuba. Dat was tijdens de heenreis nogal een gedoe.

 

Het overheidspaleis met op de achtergrond één van de oudste kathedralen van het continent

 

 

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload