©2019 by Jelle.

Terug in Nederland

29/10/2018

Ik heb al een flinke tijd niets van me laten horen op mijn website. Lang verhaal kort: Mijn Opa is vrij onverwachts overleden en ik ben daarom tijdelijk terug in Nederland. De uitvaart is inmiddels achter de rug en ik ga binnenkort weer terug, want afmaken ga ik het zeker. In dit verhaal ga ik proberen samen te vatten wat er de afgelopen tijd allemaal is gebeurd.

 

 

Mijn vorige verslag is zo lang geleden dat ik niet eens meer wist waar ik gebleven was. Ik zal je op weg helpen. Ik verliet het prachtige huis (met zwembad) van de gepensioneerde Amerikaan Ken en fietste van Mérida naar Pisté. Pisté ligt tegen de wereldberoemde ruïnes van Chichen Itzá aan. Ik heb al heel veel gezien van de maya’s en vroeg me af wat de meerwaarde zou zijn als ik erheen zou gaan. Toch voelde het een beetje als een verplichting dus ik ging er toch maar heen. Ik vond een simpel en goedkoop hotel op 5 minuten fietsen van de ruïnes en ging er de volgende ochtend heen. Ik was zeer teleurgesteld in het bezoek en snap niet waarom het zo populair is. Nadat je je kaartje koopt belandt je in een wespennest van de gidsen die je een tour wilden aanbieden. Daarnaast is het hele archeologische terrein meer een soort vlooienmarkt geworden. Er is dus gewoon een aparte ingang voor de verkopers op het terrein. Ik sprak met de beveiliger van die ingang en hij vertelde me dat er elke dag 2000 personen op het terrein dezelfde souvenirs staan te verkopen. Dus dat bezoek was voor mij zeker geen succes.

 

Chicxulub. De plek waar de komeet ooit insloeg waardoor de dino's uitstierven.

 

De vlooienmarkt op Chichen Itzá

 

In Pisté heb ik ook veel contact gehad met mijn ouders. Ze hadden al een tijdje het idee om me op te zoeken in Mexico maar dat bleek vrij lastig te plannen. Ik kan en wil namelijk niet verder dan een maand vooruit kijken, maar op zo’n korte termijn boeken is lastig in verband met alle verplichtingen waar ze in Nederland aan vastzitten. Uiteindelijk is het gelukt; een All-Inclusive resort in Playa Del Carmen. Omdat zij een pakketreis met vlucht hadden geboekt, moest ik mezelf los aan die boeking toevoegen. Telefonisch bleek dat allemaal wat lastig, dus toen ik een paar dagen later Playa Del Carmen in fietste besloot ik er gewoon heen te gaan. Met wat moeite kwam ik uiteindelijk door de twee beveiligingspunten heen van het hermetisch afgesloten terrein met alle luxe resorts en vakantiewoningen. Het voelde alsof ik niet écht in Mexico was, het leek een ander land. Bij de receptie legde ik de situatie uit en ze keken eerst wel even raar op toen ze zagen dat ik met een bepakte fiets arriveerde. Uiteindelijk was alles snel geregeld! Ik keek er naar uit om mijn ouders weer te zien!

 

Het resort waar mijn ouders me komen opzoeken

 

Ik had ondertussen ook de beslissing genomen om naar Cuba te gaan en meteen geboekt. Een paar dagen later zou ik al vertrekken. Ik besloot om zonder fiets naar Cuba te gaan en een soort van fietspauze in te lassen. Mijn fiets kon ik tijdelijk in een huis vlak bij Puerto Aventuras parkeren. Het huis is van Andrés, een goede vriend van Neal die ik in Mexico-Stad al had ontmoet. Nadat Neal zijn werk had opgezegd is hij verhuisd naar Puerto Aventuras om daar iets nieuws op te bouwen. We hebben elkaar amper gesproken want ik ging vrijwel meteen naar Cuba toe.

 

Op de dag dat ik naar Cuba vertrok pakte ik de ADO bus naar de luchthaven en arriveerde ruim op tijd. Een medewerken op de luchthaven probeerde me tevergeefs het dubbele te rekenen (€50) voor een toeristenkaart van Cuba, “voor de aankomst én vertrek”. Voor ik vertrok deelde ik een foto vanuit het vliegtuig op mijn Instagram account, voor de grap schreef ik dat ik heimwee had en terug zou vliegen naar Amsterdam. Ik wilde een uurtje later, in Havana, delen dat het een grapje was, maar dat ging niet helemaal als gepland. Ik wist niet dat internet amper beschikbaar was en de winkeltjes waar ze WiFi-kaartjes verkochten waren al gesloten omdat het zondag was. Toen ik eindelijk kon laten weten dat het een stom grapje was had ik intussen tientallen berichtjes gekregen van mensen die dachten dat er echt wat aan de hand was.

 

In de taxi onderweg naar de stad leek het alsof ik in een film was beland uit de jaren 50/60. Alsof de tijd hier heeft stilgestaan sinds de revolutie en de economische blokkade van de VS. De auto’s die hier toen rondreden rijden hier nog steeds rond. In veel huizen gebruiken ze nog steeds de koelkasten/wasmachines van die tijd. De taxichauffeur belde het nummer van een contactpersoon die ik van een vriend had gekregen, maar hij nam helaas niet op. De taxichauffeur bracht me naar het huis van een vriendin met een ‘casa particular’, een huis met een vergunning om toeristen op te vangen.

 

De volgende dag besefte ik pas hoe anders Cuba als land is. Een aantal dingen zijn goed georganiseerd, zoals de gezondheidszorg, educatie en huisvesting. Ondanks dat (of juist daarom) heeft de bevolking het financieel zwaar. Als je als Cubaan 60 dollar per maand verdient dan heb je een riant salaris, de meeste verdienen zo rond de 20-30 dollar per maand. Als je een gezin hebt is dat bijna niet te doen. Veel Cubanen gaan dus op zoek naar andere manieren om wat extra’s bij te verdienen. Er zijn bijvoorbeeld veel mensen op straat die je zogenaamd spontaan benaderen om een praatje met je te maken en vervolgens vragen ze daar dan geld voor, of ze brengen je graag naar een bar/restaurant, zodat zij vervolgens commissie van het restaurant krijgen. En zo werkt het eigenlijk met alles in Cuba; collectieve taxi’s, uitstapjes voor toeristen, casa particulares, sigarenverkoop.  Ook wordt veel misbruik gemaakt van verwarde toeristen die de Cubaanse valuta’s nog niet begrijpen, Cuba heeft namelijk twee valuta’s en dat kan verwarrend zijn. En ik snap allemaal wel waarom de Cubanen wat geld willen bijverdienen, maar bij mij creëert het een soort argwaan. Alsof ik bijna niemand op zijn woord kan vertrouwen. En helaas bleek dat tijdens mijn 11 dagen meerdere keren terecht.

 

Ik wilde zoveel mogelijk van Cuba zien in de korte tijd dat ik er was. Ik kwam vaak eind van de middag aan in een nieuwe stad, bezocht de bezienswaardigheden de volgende ochtend en ging in de middag naar de volgende stad. Zo ben ik achtereenvolgend naar Trinidad, Cienfuegos, Santa Clara, Havana en Viñales geweest. Het is teveel om allemaal op te schrijven en ik zal daarom alleen wat foto’s laten zien.

 

Uitzicht vanuit het koloniale dorpje Trinidad

 

Meespelen in een Cubaans bandje met een 'claves'

 

Uitzicht vanuit het havenstadje Cienfuegos

 

Het mausoleum van Che Guevara in Santa-Clara

 

Ik wilde graag per trein terug naar Havana, omdat het nogal een verschrikkelijke transportoptie schijnt te zijn. Oude, gammele treinen met veel vertraging en zonder airco. Ik besloot het gewoon te proberen. De trein die om 08:30 zou aankomen kwam vier uur later eindelijk eens piepend en krakend het station binnenrijden. Een van de wagons was ’s morgens defect. Ik kan bevestigen dat het inderdaad niet de meest luxueuze transportoptie is. Maar met een boek, wat muziek en mooie uitzichten zijn de 6 uur zo om. Ga er alleen wel vanuit dat je je dag ermee kwijt bent.

 

Daar is 'ie dan

 

 

Eén van de vele klassieke auto's in Havana

 

Sigaren proeven in dé sigarenregio van het land: Viñales, samen met Joris en Michiel.

 

Ik vond Cuba erg mooi, maar ik moet zeggen dat ik er best weer naar uit keek om terug naar Mexico te gaan. Per vliegtuig en bus ging ik weer terug naar het huis van Andrés en Neal. Ik moest hier nog een kleine week wachten tot mijn ouders aankwamen. Neal heeft zijn droom om iets op te bouwen opgegeven en is met een lege spaarrekening teruggekeerd naar Mexico-Stad. Feestend heeft hij in mum van tijd zijn geld er doorheen gejaagd en er zit nu niets anders op dan terug te keren en te gaan werken. Ik vond het wel sneu voor hem want een echte poging om iets te ondernemen heeft hij niet gewaagd. Omdat Andrés gewoon aan het werk was, was ik overdag vaak alleen in het huis. Het is een groot huis in een jungleachtige omgeving. Er was weinig te doen in de omgeving dus ik telde de dagen een beetje af tot mijn ouders kwamen.

 

Op twee oktober was het dan zover. Het was dertig kilometer fietsen naar het resort. Zo vroeg mogelijk kwam ik aan en checkte ik in. Mijn ouders zouden ’s avonds pas komen maar daar ga ik natuurlijk niet op wachten. Ik kreeg een all-inclusive polsbandje om en ging als een aasgier op het buffet af. Na alle hamburgers en hotdogs was het heerlijk om weer eens op de gezonde tour te gaan en groente te eten, dat had ik gemist. ’s Avonds kwamen mijn ouders aan en we waren erg blij om elkaar weer te zien. Mijn ouders waren natuurlijk erg moe van de reis dus alle verhalen hebben we bewaard voor later. We hebben een heerlijke week samen gehad waarin mijn ouders vooral hun batterij weer een beetje hebben kunnen opladen van het werkleven. Zon, zee, strand, mojito’s, de tijd ging veel te snel.

 

Herenigd in Playa Del Carmen

 

Moeders met de dolfijnen zwemmen in Xcaret

 

En toen was het over met de pret. In twee dagen tijd werden zowel mijn opa als oma opgenomen in het ziekenhuis. De gezondheidssituatie van mijn opa bleek, na een aantal onderzoeken, zo ernstig dat mijn ouders besloten om eerder terug te vliegen. Toen mijn ouders die keuze maakten, maakte ik me eerlijk gezegd totaal geen zorgen. Hij had wel meer ziekenhuiservaring, was een ouwe taaie en alles zou goed komen. Niet lang daarna overleed mijn Opa toch en toen ben ik ook naar Nederland gevlogen. Andrés heeft mijn spullen van het resort opgehaald en alles staat in zijn huis (wat een held). Het voelde een beetje onwerkelijk om weer terug te zijn in Nederland en het zijn natuurlijk helemaal niet de omstandigheden waarin je wilt terugkeren. Je hoopt blij thuis te komen maar je bent eigenlijk vooral verdrietig. De week erop was een soort roes waarin je bezig bent met de voorbereidingen van de uitvaart en tegelijkertijd met de zorg voor mijn oma. Uiteindelijk is die uitvaart prachtig geworden en mijn oma is terechtgekomen in een verzorgingstehuis en ze maakt het naar omstandigheden goed. Omdat ook mijn tante is overleden ben ik nog in Nederland. Na de begrafenis zal ik weer terugkeren naar Mexico. Hopelijk kan ik mijn familie en vrienden nog allemaal een kort bezoek brengen voor ik weer terugkeer. Ik moet bekennen dat ik er een beetje tegenop zie om weer door te gaan, ik mis de zin die ik had toen ik in februari wegging, maar ik ga het proberen en denk dat ik er zo weer inrol.

 

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload