©2019 by Jelle.

Honduras & El Salvador

8/12/2018

Na een laatste stukje Guatemala arriveerde ik in Honduras. Al snel fietste ik naar El Salvador, om er geweest te zijn, en ben nu weer terug in Honduras. Hieronder mijn ervaringen.

 

 

Het eerst volgende stadje was Rio Dulce. Via via (zoals wel vaker) ben ik in contact gekomen met Samuel en zijn familie, zeer vriendelijke mensen. Samuel had de volgende ochtend een paar stickers laten printen met Guatemala en de naam van het dorp om dat op mijn fietst te plakken. Samuel fietst ook regelmatig en we fietsten samen naar een plaatje op 30 km van de grens met Honduras: Entre Rios. Dat was zo’n 75 km fietsen Zijn vrouw en kinderen waren het hele stuk met de bus naar ons toe gekomen om me nog een laatste keer gedag te zeggen. Ongelofelijk natuurlijk! Vergelijkbaar met  de bus van Amsterdam naar Rotterdam om alleen even gedag te zeggen. Omar en Israel verbleven hier in ‘casa de migrantes’ en gaven als tip dat ik daar de nacht kon doorbrengen. In eerste instantie was er niemand, maar uiteindelijk kon ik naar binnen.

 

Zo leerde ik een groep van 8 Hondurese jongens kennen, de meerderheid minderjarig. Zoals velen Hondurezen zijn ze op weg naar het beloofde land: De Verenigde Staten. Er vertrekken dus nog steeds groepjes mensen ondanks de situatie in Tijuana. Er hangen zelfs posters met de beste route die ze kunnen nemen door Mexico. Ik kan me moeilijk voorstellen dat die gasten op deze leeftijd alles wat ze kennen achter zich laten en een beter leven zoeken in een ander land. Ze hebben niks te verliezen en ze vertelden me dat het ze niet uitmaakt of ze legaal of illegaal hun einddoel weten te bereiken, als ze maar aankomen. Ik ben benieuwd hoe het ze vergaat.

 

Een map met mogelijke routes

 

Tegen de stroming in ging ik richting de Hondurese grens. De omgeving van Guatemala/Honduras was tropisch. Om de haverklap werd ik ingehaald door vrachtwagens van Dole of Chiquita, op weg naar een van de havens om onze supermarkten van bananen te voorzien. Ik wist trouwens niet dat de term ‘bananenrepubliek’ afkomstig is uit Honduras. Zonder problemen verliet ik Guatemala en enterde ik Honduras. “Bienvenidos a Honduras”! Zo schiet het lekker op, al het derde land binnen twee weken. Vanaf de grens was het nog 60 kilometer naar Puerto Cortés.

 

Van Puerto Cortés fietste ik in twee dagen naar Taulabé. In de stad San Pedro Sula had ik een winkel gevonden waar ze de camera konden repareren. De aanwezigheid van de potentiële reparateur was al voldoende, want toen ik wilde laten zien wat het probleem was deed 'ie het opeens weer... Er wordt me constant verteld dat het met de heuvels/bergen wel mee valt, maar dat valt steeds vies tegen. Gelukkig kom je elke paar kilometer langs een kraampje waar ze voor een habbekrats heerlijke verse ananas of kokosnoot verkopen, dat houdt me op de been (wielen). Ik sliep in een simpel en goedkoop hotel.

 

Moeder en dochter verkopen vers fruit langs de weg

 

Voor ik de volgende ochtend aan een nieuwe pittige klim begon heb ik nog wat fietsonderhoud gedaan. Na 10.000 kilometer was het tijd om de olie van mijn Rohloff-naaf te vervangen. Met die nieuwe olie moet ik Zuid-Amerika zeker kunnen halen. Het is opvallend hoe groot de Amerikaanse invloed is in de Centraal-Amerikaanse landen. In de verte zie je de promotie al aan de horizon verschijnen; Donkin Dunuts, Pizza Hut, Burger King, McDonalds etc. Af en toe best handig als je Wi-Fi nodig hebt, want dat hebben ze bijna allemaal. Zo had ik contact met Mery, zij kon me ontvangen in Comayagua. Onderweg, in een Dunkin Donuts, kon ik zo via Whatsapp afspreken hoe, wat en waar. In de tussentijd werd mijn fiets goed bewaakt.

 

 

Ik arriveerde vlak voor het donker in haar huis en stelde me voor aan Mery en haar twee verlegen dochters, Grecia en Astrid. ’s Avonds deden we een rondje door de stad want er was een soort kerstmarkt met veel activiteiten. Erg gezellige stad. Ik besloot een extra dag te blijven om wat dingen te bezoeken, waaronder het oudste kloksysteem van het hele Amerikaanse continent, onderdeel van een kathedraal.

 

Bovendien een prachtig uitzicht over de stad

 

Grecia en Astrid waren al snel niet zo verlegen meer en hadden erg veel interesse in mijn camera. Toen ik later mijn foto’s uploadde op mijn laptop zag ik dat ze stiekem een hele collage hadden gemaakt, met hieronder enkele foto’s:

 

 Grecia poseert met de fiets

 

Astrid

 

Ik had via maps.me gezien dat er een route liep van Comayagua tot El Salvador, via een snelweg waaraan ze nog bezig zijn. Ik heb aan veel mensen gevraagd hoever ze gevorderd zijn met de snelweg en ik kreeg verschillende antwoorden. Ik besloot de gok te nemen en het gewoon uit te zoeken. Grecia en Astrid barstten in huilen uit toen ik ’s morgens op tijd vertrok, dat deed wat met me. Hun vader is er begin dit jaar plotseling vandoor gegaan dus wellicht dat ze daar via mij weer aan terug moesten denken….

 

Het eerste deel van de snelweg was overduidelijk klaar en het was een van de mooiste wegen waar ik op heb gereden; er was bijna niemand, perfect geasfalteerd en ook nog eens een mooie omgeving. Er werd die dag een fietsevenement georganiseerd. Na iets van 40 kilometer hield het asfalt er mee op en kwam ik in de construction-zone, wat betekende dat ik toch nog iets van 25 kilometer over de steenweggetjes moest rijden. Dat maakte het bijzonder zwaar in combinatie met de klimmetjes, omdat ik gewoon helemaal geen grip kan krijgen met al die kleine k-steentjes. Op een gegeven moment moest ik van de snelweg af en ging ik via een nog slechtere weg (met grote stenen) richting de grens. Via een kleine rivier kwam ik uiteindelijk het land binnengelopen.

 

De nieuwe snelweg

De niet zo snelle weg

 

De natte Salvadoraanse grens

 

Vanaf de grens was het nog 5 kilometer tot het eerste dorp, Concepción de Oriente. Daar werd ik meteen gewenkt door een groepje dronken jongeren  me zwalkend begeleidden naar een familierestaurant waar ik werd ontvangen met een maaltijd en een paar heerlijke biertjes. Ik kon er nog slapen ook dus ik hoefde helemaal niet meer op zoek naar een slaapplek. Alsof het allemaal zo moest zijn. Het baarde me wel een beetje zorgen dat ik het land in feite illegaal ben binnengekomen. Ik had geen idee dat het zo ruig en afgelegen was, dus er was geen douane om me mijn stempeltje te geven. Het plan was om een kort rondje door El Salvador te maken en dan weer terug naar Honduras te gaan.

 

Julio in Concepción de Oriente

 

Het landschap van El Salvador is een stuk bergachtiger dan ik dacht, het kost me veel tijd om afstanden af te leggen en de hitte maakt het er niet makkelijker op. Vermoeid kwam ik aan in San Miguel, qua omvang het enige noemenswaardige in de buurt van waar ik was. Een typisch gerecht zijn pupusa’s, een soort gevulde tortilla’s met chicharrón en/of kaas. Ik bleef hier slechts één nachtje.

 

Op aanraden van meerdere personen fietste ik vandaag door Playa Cuco, omdat het er zo uniek vlak zou zijn. Het strand kan wel vlak zijn, om er te komen moest ik een paar bergen over. Het leger gebruikte de weg voor een of andere training want er waren tientallen soldaten die in vol ornaat langs de weg liepen. Later die dag (zo’n 40 kilometer verderop) ben ik ze weer tegengekomen. Ik maakte dus een omweg via het strand en zag op maps.me een route lopen en veronderstelde dat het een geasfalteerde weg zou zijn. Toch belandde ik weer op een steile stenen weg. Op deze manier krijgt m’n frame het nog zwaar te verduren in de komende maanden richting Argentinië. Ik ging als en sliep bij de brandweer.

 

De vulkaan San Miguel, El Salvador

 

Ik besprak met de brandweerlieden van La Unión wat het verstandigste was om te doen bij de grenspassage. Ik ben immers illegaal het land binnengekomen. Er waren een aantal opties:

 

1. Als een soort James Bond vroeg in de ochtend ongezien met een snel bootje de overtocht naar een Hondurees eilandje maken. Ik was administratief namelijk nog steeds in Honduras, dus als ik daar zou aankomen dan zou er niks aan de hand zijn.

 

2. Naar de normale grenspassage (in El Amatillo) en de hele situatie in eerlijkheid uitleggen in de hoop dat ze het begrijpen en er geen probleem van gaan maken.

 

3. Terug naar datzelfde dorpje om wederom ‘illegaal’ de overtocht te maken naar Honduras.

 

Ik besloot, heel politiek correct, voor de tweede optie te gaan. Eén van de brandweerlieden, Carlos, ging met me mee naar de grens en informeerde vooraf bij de migratiedienst (aan beide kanten) of er een probleem voor me zou zijn. El Salvador wilde me een boete geven van ongeveer $11 vanwege het illegaal binnengaan van het land. Dat is te overzien. Hondruas wilde me echter voor $200 beboeten, wat een belachelijke hoge boete is natuurlijk. Ik had in feite al toestemming om in Honduras te zijn, ik ben er alleen onbedoeld illegaal uitgegaan. En het is voor de hand liggend waar die boete terechtkomt, rechtstreeks in de broekzakken van de ambtenaren. Was ik even blij dat Carlos met me mee was gegaan en het had gevraagd. Het was dus de moeite om van plan te wijzigen en ik koos voor optie 3.

 

Per bus (hobbelige rit) kwam in ’s middags weer aan in het zelfde dorpje en ik ging terug naar het winkeltje/restaurantje waar ik de eerste dag zo vriendelijk werd ontvangen. Ze waren blij verrast me weer te zien en waren verbaast over de hoge boete die Honduras me wilde geven. Ze hielpen me uiteindelijk terug Honduras in te glippen. Via een ander en nog slechter weggetje en via een diepere rivier. Het moest zelfs per bootje.

 

Toch nog een beetje in stijl

 

Manuel en Darwin hielpen me daarmee en zetten me weer af bij de snelweg waar ik eerder van was afgeslagen om El Salvador binnen te komen. Met de behaalde winst gunde ik mezelf een simpel hotelletje. Misschien net iets té simpel, want ik werd de volgende ochtend verrast door een grote schorpioen in de kamer. Vanaf daar pakte ik de volgende dag, vanaf El Amatillo (aan de Hondurese kant), de bus naar Tegucigalpa. Daar ben ik op dit moment een beetje aan het bijkomen van een paar weken pittig fietsen. Toevallig ben ik Noala en Nancy daar tegengekomen. Ik fietste met hun in Mexico in een groep die zichzelf ‘Rodando Por America’ noemt. Zij hebben de afgelopen maanden door Centraal-Amerika gezworven op de fiets en verschillende plekken bezocht. Grappig dat onze paden elkaar weer zijn gekruist. Over een paar dagen vertrek ik richting Nicaragua waar ik wellicht nieuwjaar ga vieren met Angel (óók van die groep).

 

 

 

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload