©2019 by Jelle.

Bezoek in Colombia!

26/4/2019

De afgelopen maand was ik niet alleen want ik kreeg bezoek uit Nederland! Tom en Nina zijn bijna een maand bij me op bezoek geweest in Colombia en we hebben in die periode veel gezien en gedaan; musea bezocht, een koffietour gedaan, gehiked, gefietst, gezwommen, ’s avonds gekaart of gepoold, we hebben ons niet verveeld en de tijd is omgevlogen. Hierbij de ervaringen + foto's! Inmiddels zijn ze weer terug in Nederland en ben ik weer onderweg. Helaas is de camera die ik had geleend van mijn tante officieel dood. Ik was er nog mee naar een officieel Sony servicepunt geweest waar mannen in witte pakken alles professioneel onderzochten, maar de conclusie was dat reparatie duurder was dan de aanschaf van een nieuwe camera. Dus voor nu kan ik helaas alleen de foto’s van mijn telefoon delen. Binnenkort ga ik wellicht een GoPro (of een Chinese variant daarvan) aanschaffen want ik wil alles goed blijven documenteren.

Het is natuurlijk niet niks dat Tom en Nina even de halve wereld over vliegen om een stukje samen te reizen, dus ik wilde ze wel goed ontvangen. Ik had een prima hotelletje geboekt voor de eerste paar dagen en had alvast wat eten (Gouda kaasblokjes 😊) en drinken ingeslagen. Nadat ze op een dinsdagavond landden in Bogotá leek het uren te duren voordat ze zichzelf door het inefficiënte luchthavenproces loodsten. Het was raar om ze na zo’n lange tijd weer te zien, maar net als met mijn ouders in Mexico voelde het meteen vertrouwd. Alsof ik ze nooit had gemist, zeg maar. We pakten een Uber naar het hotel, dronken en eten snel wat en niet lang daarna gingen de luiken dicht. Ze waren natuurlijk afgepeigerd van zo’n lange reis.

 

Tom & Nina stappen op de trein richting Schiphol

 

Tom en Nina kwamen niet met lege handen aanzetten, want ze hadden een complete koffer voor me meegenomen. Ik had van de gelegenheid gebruik gemaakt om Europese fietsspullen in te slaan die je hier moeilijk kunt krijgen. Naast de fietspullen zat de tas ook vol met Snellejelle koeken, calvé pindakaas potten, Old Amsterdam kaas, chips, nootjes, stroopwafels en Heineken bier. Zo waan je je toch weer even terug in Nederland. Overigens hadden ze ook een gloednieuwe mondharmonica meegenomen! Kan ik de draad weer oppakken en mijn reis eindigen als ware prof. Als klap op de vuurpijl kreeg ik een feyenoord shirtje cadeau van Tom en Nina, die ga ik zoveel mogelijk dragen om een beetje tegengas te geven tegen de internationale ajax-gekte.

 

De eerste paar dagen bleven we in de hoofdstad. Wat vooral opviel was de omvang van de stad, de hele vallei is volgebouwd. We zijn met een kabelbaan omhoog gegaan om dit te kunnen zien. We hadden het na een paar dagen gezien, we zijn alle drie niet zo’n fan van grote drukke steden en hebben liever de kleine pittoreske dorpjes.

 

Oneindige stad

 

We besloten naar de koffieregio te gaan en hebben daar de bekende dorpjes bezocht zoals Salento en Filandia. Deze kleine stukjes kon ik makkelijk fietsen, zo bleef ik toch nog een beetje in beweging. Uiteraard zijn we naar een koffieplantage geweest en hebben we meerdere mooie hikes gemaakt door de natuur.

 

Het was dan wel een modderige tocht...

... Het uitzicht compenseerde daarvoor

 

Colombia's nationale boom in de Cocoravallei

 

 

Haarscherpe foto van de koffieplantage

 

Na de koffiestreek gingen we naar Medellin. Een aantal decennia geleden nog een van de gewelddadigste steden ter wereld maar inmiddels een stuk veiliger. Vanuit Medellín hebben we een dagtocht naar Guatapé gemaakt.

 

Guatapé staat bekend als kleurrijk dorpje

 

En het heeft bovendien een granieten rots waar we even naar boven gingen natuurlijk!

 

Ik had goed contact met de receptionist van het hotel in Medellin en ik kon daar mijn fiets achterlaten toen we naar Guatapé gingen. De receptionist is een Argentijnse gast die als muzikant door Zuid-Amerika reist en wat bijverdient als receptionist. Hij huurt een appartement in een hoge flat samen met een vriend die ook muzikant is. Hij nodigde ons drieën uit in zijn appartement, zij zouden pizza maken. We hadden een leuke avond en ze speelden goede livemuziek.

 

Aan het einde van de avond ging ik samen met Tom naar boven in het gebouw op te kijken of we ongezien het dak op konden glippen. De deur was open dus we hadden een buitenkansje om de nachtelijke skyline van te kunnen bekijken. We moesten nóg een ladder omhoog om onszelf een panoramaview te geven van de stad. De kwaliteit van de camera in deze omstandigheden is helaas matig, maar het gaat om het idee:

 

Skyline

 

In Medellin zelf zijn we een dagje naar het historische centrum gelopen en het viel ons alle drie eigenlijk een beetje tegen. Het hele centrum geeft een verloederde indruk en ik vond dat er weinig te bezoeken was. Het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt van Medellin is eigenlijk de kabelbaan waarmee je omhoog kunt. Een paar wijken in Medellin bevinden zich hoger op de steile berg waaraan Medellín grenst. De inwoners van die wijken moesten vroeger uren lopen om de stad te bereiken omdat openbaar vervoer daar niet bestond, buslijnen waren niet rendabel. Om dit probleem op te lossen besloot de overheid om een kabelbaan aan te leggen om die wijken mobieler te maken. Dit was de eerste kabelbaan ter wereld met openbaar vervoer als doel.

 

Vanuit de kabelbaan

 

In Medellin waren we er nog niet over uit wat onze volgende stap zou zijn. Het weer in de koffieregio en Medellin was niet fantastisch dus we besloten voor de zekere zonneschijn te gaan en vlogen naar Santa Marta, waar ik een maand eerder nog doorheen fietste. We vlogen met de Colombiaanse variant van Ryanair (Viva Air) en werden uiteraard genaaid met flinke extra kosten voor boardingpassen die we niet hadden geprint en een tas die 1 centimeter te groot zou zijn. Vrij frustrerend moet ik zeggen!

 

Onze vlucht naar het noorden gaf ons ook de mogelijkheid om naar Cartagena te gaan, een mooie koloniale stad waar ik vorige maand aankwam met de zeilboot. Vanaf Santa Marta reisden we door naar een klein dorpje aan het strand (Palomino) waar we twee dagen van het mooie weer hebben genoten. Vervolgens zakten we via Minca af naar Cartagena.

 

Mijn nieuwe shirt

 

Vanaf Cartagena vlogen we weer terug naar Medellín waar ik mijn fiets kon achterlaten in een hotel (een ander hotel). We hadden de afgelopen weken al heel wat afgereisd en zagen het niet zitten om weer dagen te verspillen aan oncomfortabele busreizen. We besloten voor de laatste 5 dagen terug te gaan naar Filandia, het kleine dorpje in de koffieregio. Het bleek het begin te zijn van de vakantieweek voor Colombianan (Semana Santa), dus met veel moeite en het nodige geluk vonden we een hotel waar we konden verblijven.

 

Nóg een hike

 

Met z’n drieën hadden we al meerdere keren de optie besproken om een keertje te gaan fietsen. Het zou leuk zijn om Tom en Nina een klein beetje een idee mee te geven van hoe het is om in deze omgeving te fietsen. Dat hebben we uiteindelijk uitgesteld tot het allerlaatste moment. Op de laatste dag huurden we twee mountainbikes. Ik had een leuk en toegankelijk weggetje gevonden waar we konden fietsen. Het eerste stuk was heuvelafwaarts en dus makkelijk. Na 8 kilometer hadden we wel weer een ijsje verdient. De acht kilometer terug omhoog waren een stuk zwaarder en het viel ze nog niet mee.

 

Welverdiende pauze

 

En toen zat het er alweer op. Tom en Nina gingen weer terug richting Nederland. Ik vond het wel lastig om afscheid te nemen in de wetenschap dat ik nog zolang te gaan heb,  maar tegelijkertijd wende het ook weer heel snel. De volgende dag was het tijd om te vertrekken en ging ik weer serieuze kilometers maken.

 

Zeldzame foto van ons drieën

 

En ik wil toch nog even benoemen dat ik de onbetwiste poolkampioen ben geworden

 

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

December 5, 2019

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload