©2019 by Jelle.

Een bitter einde van Colombia, maar een goed begin van Ecuador

17/5/2019

De eerste paar dagen nadat Tom en Nina weer richting Nederland waren vertrokken waren een beetje stil, ik moest echt aan het idee wennen dat ik weer verder moest. Eén week en honderden kilometers verder ben je alweer volledig in het ritme en voelt het alsof je al je verloren spierkracht hebt teruggewonnen. Het mooie Colombia kreeg helaas een zure nasmaak, maar dat weerhield me er niet van vrolijk door te gaan. Inmiddels ben ik alweer diep in Ecuador.

 

De dag voordat ik mijn fietsreis ging vervolgen, nadat Tom en Nina weer waren vertrokken, zag ik tot mijn verbazing dat ik richting een gigantische vallei aan het fietsen was. Ik was er heilig van overtuigd dat het over zou zijn met de vlakke gebieden en dat alles de komende maanden bergachtig zou zijn. Ik wist van het bestaan van deze vallei niet af. Dus de eerste drie dagen op de fiets waren perfect om in te komen, ik ging als een raket door het vlakke landschap. Ik bleef een dag extra in Cali, die stad ligt dus in die vallei, om de stad te verkennen. Ik was er niet echt van onder de indruk moet ik zeggen.

 

Na een paar dagen inkomen in de vallei begon het echte werk en moest ik weer het Andesgebergte inklimmen. De eerste klimweek was meteen een van de mooiste, ik zal een paar foto’s laten zien om het overtuigender te maken. De eerste klimdag was naar Popayán, een koloniale stad met een historisch centrum dat volledig uit witte gebouwen bestaat. Om die reden is het ook een beetje toeristisch en waren er genoeg van die goedkope backpack hostels waar ik terecht kon. Vanaf Popayán hield het voorlopig even op met de toeristische plaatsen, maar de omgeving bleef prachtig.

 

Ik besloot van de panamerican highway af te gaan omdat ik had gehoord dat er een mooie alternatieve route was die veel rustiger was en die bovendien goed geasfalteerd zou zijn. 1+1=2 zou ik zeggen, ik besloot die weg te nemen. Dat bleek een uitstekende keuze te zijn. Net als de panamerican highway zeker geen makkelijke weg, veel klimmeters, maar het ging me allemaal verbazingwekkend goed af en je voelt jezelf met de dag sterker worden.

 

Een zeldzaam vlak stukje in een bergachtig gebied

 

La Unión, Colombia

 

Het begin van het Andesgebergte

 

Het enige nadeel is dat je elke dag met doorweekte kleren aankomt op de plaats van bestemming en je, zoals Nina zou zeggen, naar de dood stinkt. De hotelovernachtingen kosten echt minder dan 5 euro, dus voor dat geld ga ik niet moeilijk doen met een tentje en kan ik bovendien een hoognodige douche nemen. Er zullen nog genoeg momenten komen waarin ik die keuze niet heb om voor comfort te kiezen, en in dat geval pas ik me daar op aan.

 

Bovendien geen slecht hotel :-)

 

Ik heb een geweldige tijd gehad in Colombia maar het eindigde helaas toch nog een beetje in mineur. Na een lange klimdag fietste ik vermoeid het grensstadje Ipiales in. Ik zou overnachten in een casa ciclista, een huis waar fietstoeristen kunnen overnachten. Terwijl ik langs de kant van de weg het adres wilde opzoeken om er heen te navigeren werd ik ineens van achteren ingehaald door een motor. Heel behendig werd mijn mobiel uit mijn handen gegrist en voor ik kon reageren reden de twee motors en vier personen ervandoor. Ik had in eerste instantie niet eens door dat het twee motors waren, die andere motor wachtte vermoedelijk achter me om in te grijpen als het niet goed ging. Volledig kansloos fietste ik er nog een paar honderd meter achteraan, en ongeveer 20 seconde na de overval kwam er een politieauto aangereden. Wild gebarend wees ik in de richting van de motoren en ze begrepen het meteen. Ze gingen er achteraan. De motoren sloegen echter af en gingen via een steile onverharde weg naar beneden, een terrein dat veel geschikter is voor de motoren dan voor de politieauto. Na een paar minuten kwam de politieauto met lege handen terug. Die zie ik natuurlijk nooit meer terug.

 

Met wat moeite uiteindelijk net voor het donker aangekomen bij het casa ciclista. De volgende ochtend ben ik meteen teruggegaan naar de overvallocatie om te kijken of er camera’s hingen. Ongeveer 100 meter van waar het gebeurde hingen camera’s van een gezondheidsinstituut. De beveiliger heeft me uiteindelijk goede beelden overhandigd waarop ze alle vier redelijk in beeld zijn. Het kostte met uiteindelijk anderhalve dag administratieve rompslomp om goed en wel aangifte te doen en het bewijs te overhandigen. Wonderbaarlijk hoe sommige dingen hier verlopen, maar dat is een verhaal voor een andere keer. Ik heb in ieder geval alles gedaan wat ik kon en ik hoop dat de rechercheurs hetzelfde gaan doen!

 

Ik heb snel een nieuwe telefoon geregeld en gelukkig zat mijn Nederlandse simkaart niet in de gestolen telefoon, dus ik kon gemakkelijk mijn Whatsapp account herstellen en zo ook al mijn contacten en berichten herstellen. Een paar dagen later vertrok ik ’s morgens vroeg richting Ecuador. Ik was vroeg naar de grens gegaan om mogelijke drukte, vanwege de Venezolaanse migratiestroom, voor te zijn. De drukte viel mee en de grenspassage verliep soepel en snel. Ideaal met zo’n fiets joh! Geen administratief gezeik, gewoon een stempel en doorlopen met je fiets.

 

Welkom in Ecuador!

 

Ik kon de overval heel snel achter me laten omdat het geweldloos was en omdat ik ook helemaal geen tijd had om eraan te denken. Mijn reis ging volle bak door, ik ontmoette meteen weer vele mensen. Het letterlijke hoogtepunt van de eerste paar dagen Ecaudor is toch wel een hike op de Cayambe-vulkaan. Ik ontmoette David in het dorpje Cayambe. Hij is werktuigbouwkundige en autoliefhebber. Naast een klassieke Volkswagen heeft hij ook een smalle jeep om op de moeilijk begaanbare wegen te rijden. Hij stelde voor om de volgende dag richting de vulkaan te rijden. Een geweldige kans die ik niet laat lopen natuurlijk! Het kostte ons tweeënhalf uur om boven te komen, de weg was grotendeels verschrikkelijk slecht maar langzaam maar zeker gingen we omhoog. Vanaf de parkeerplek konden we nog hoger 'wandelen'. Het was echt handen- en voetenwerk om de sneeuwgrens te bereiken. We liepen op bijna 5 kilometer hoogte dus je kon duidelijk het verschil in zuurstofniveau merken. Super ervaring! Ik had weer dezelfde kleding nodig als aan het begin van mijn reis in Canada en de VS, alhoewel ik een extra isoleerlaagje heb gekregen in de vorm van mijn haar!

 

 Onderweg naar boven, met op de achtergrond de vulkaan

 

Als een aap naar boven

 

Samen met David

 

En weer terug naar beneden

 

Vervolgens heb ik Quito ontdekt. Onderweg naar de hoofdstad ben ik nog de evenaar gepasseerd, een belangrijke mijlpaal van de reis. Quito is de hoogste hoofdstad van de wereld en ligt op een hele aparte locatie, het bevindt zich eigenlijk tussen twee bergen in en het is dus maar heel smal, maar ontzettend lang. Ik was niet erg onder de indruk van de stad zelf, veel luchtvervuiling en erg chaotisch.

 

En toen fietste ik ineens langs de evenaar! Even een fotootje nemen natuurlijk.

 

Quito. Smal en lang. En druk.

 

Na een paar lange dagen door het hooggebergte van Ecuador daalde ik vervolgens af naar het Amazonegebied van het land. En dat merk je meteen! Tien uur lang in de stromende regen gefietst en mijn zogenaamde regenbroek en regenjas waren volledig doorweekt. Gelukkig heb ik ervaring met doorweekt aankomen, dus geen probleem! Gelukkig wisten mijn ortlieb fietstassen de inhoud wel droog te houden. Ondanks de nattigheid was de route wel ongelofelijk gaaf, je daalt als het ware tussen de bergen door naar beneden, parallel aan een rivier. Ze hebben daar bovendien een fietsroute aangelegd die de ‘watervalroute’ wordt genoemd. De regenachtige dag gaf extra glans aan al deze watervallen, het water kwam uit alle hoeken en gaten.

 

Dalend tussen de hoge bergen door richting het Amazonegebied

 

Voor nu wel weer even genoeg tekst, het moet wel leuk blijven om te lezen!

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

December 5, 2019

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload