©2019 by Jelle.

Het Amazonegebied van Ecuador

25/5/2019

… en door

 

De regenachtige omstandigheden tijdens de afdaling van Ecuador’s hooggebergte naar Ecuador ’s Amazonegebied gaven dus extra glans aan alle watervallen waar ik langs fietste. Als een verzopen kat kwam ik aan het huis van Jaime. Ik had zijn contactgegevens gekregen van Nancy, een Mexicaanse vrouw die ik in Mexico heb ontmoet en later ook weer tegen ben gekomen in Honduras. Ze vertrok in een groep met zeven Mexicanen (waar ik een paar dagen mee heb samen gefietst voor de mensen die het zich kunnen herinneren), vervolgens in duo en inmiddels fietst ze alleen. Enfin, Jaime kon mij dus ook ontvangen in zijn huis. Jaime is werkzaam in het toerisme en heeft een gigantisch terrein dat hij heeft omgetoverd tot een soort park. Vertaald heet het “De Boomhut”. Het park bestaat uit een minimeertje waar je op kunt kanoën, een zwembad, een grot en een uitkijktoren met uitzicht over de jungle. Er zijn bovendien hutjes waar je in kunt slapen, en ik mocht in één van die hutjes slapen.

 

Door de bek richting mijn slaapplek

 

Jaime een expert op het gebied van Mozaïek, hij heeft bijna alles zelf gemaakt. In de grot bevinden zich baden, een sauna en een Turks stoombad en ook hier was bijna alles in prachtige mozaïekstijl gedecoreerd. Het klinkt echter allemaal veel mooier dan de werkelijkheid, want de hoge luchtvochtigheid hebben de installaties aangetast. Het is dus buiten gebruik. Bovendien is het overgenomen door de vleermuizen en alles zat onder de vleermuizenpoep. Het deed me denken aan het militaire bunker in Panama. Jaime vertelde dat het ook heel duur is om het in gebruik te nemen in verband met de vele elektriciteit die nodig is. Eerlijk gezegd had ik het idee dat de grot een beetje symbool staat voor de staat van het hele park. En dat bedoel ik helemaal niet onaardig. Jaime onderhoudt het park grotendeels met zijn vrouw en één medewerkster. Gezien de omvang van het park is dat gewoon niet voldoende, en hij heeft het geld niet om meer mensen aan te nemen. Het gevolg is dus gewoon dat sommige delen langzaam aan het vervallen zijn. Het onderhoud dat ze verrichten net voldoende om het park open te houden, maar het is echt toe aan een grote opknapbeurt. Ik vind het schrijnend om dat te zien, ik hoop dat er iemand flink gaat investeren in het park, want het heeft veel potentie.

 

Zijn terrein is nog groter dan het park, want achter het park heeft hij nog een stuk of dertig koeien (waar ook veel tijd in gaat zitten natuurlijk). Hij stelde voor om erheen te gaan en leende me een paar hoge laarzen. Als ik aan koeien denk dan denk ik aan een wijde weide, maar de grond is hier natuurlijk veel te vruchtbaar voor een wijde weide. Het gras groeit simpelweg te snel. Het was bijna lastig om de koeien te zien door het hoge gras. Het was een avontuurlijk wandelingetje door twee riviertjes om er te komen.


Nancy was niet veel verder gekomen in de afgelopen paar dagen en was dus erg dicht bij mij. Ze verbleef op een boerderij, daar ben ik de volgende dag naartoe gefietst. Het was nog lastig om er te komen, de velen rivieren in het gebied geven een extra logistieke uitdaging. Kan je nagaan voor vrachtwagens. Uiteindelijk ben ik via een soort kabelbaan een rivier overgestoken om de boerderij te bereiken.

 

 

 

Ready for take-off

 

 En nóg een brug

 

Ook het terrein van de boerderij waar ik laat in de middag aankwam was weer gigantisch. Alleenstaande boer Freddy verbouwt hier pitaja (drakenvrucht). Dat is een fruitsoort die populair is onder Aziaten en daarom exporteert hij de pitaja per vliegtuig (!) voornamelijk naar Aziatische landen als Singapore en Hongkong. Nancy was hier al vijf dagen. Ik heb hier een rustdag genomen. Der boerderij heeft een megakeuken die van alle gemakken is voorzien, inclusief flatscreen en geluidsbox. We hadden dus bovendien een soort bioscoop in de keuken. Het leek me een geschikt moment om de jungleaflevering van Our Planet (natuurdocu-serie) te bekijken 😊. Wat een luxe in de jungle, ongelofelijk!

 

Het scherm lijkt hier veel kleiner dan het in werkelijkheid was

 

Finca Procel, de naam van de pitaja boerderij

 

Nancy en ik vertrokken samen vanuit de boerderij richting het plaatsje Macas, 112 kilometer

 

verderop. Een lange dag. ’s Morgens werden we weer getrakteerd op een ongelofelijke regenbui, maar de zon won uiteindelijk en brak door. Zo droogden we gelukkig grotendeels op en het gaf ons prachtig uitzicht op de ruim vijf kilometer hoge Sangay vulkaan, die  actief leek te zijn. Nancy had wederom een plek in Macas waar we met zijn tweeën terecht konden, bij Reinato en Gina. Reinato is een Argentijn en ze hebben een klein maar knus Argentijns restaurant in het stadje. We werden getrakteerd op een heerlijke hamburger toen we aankwamen, dat ging er wel in na zo’n lange dag!

 

Op de achtergrond de actieve vulkaan

 

Wat was dít lekker

 

We sloegen het aantrekkelijke voorstel om een dag extra te blijven af en gingen de volgende ochtend alweer verder. We kregen een hoop fruit en nootjes mee voor onderweg, ongelofelijk aardig. Het zou alweer de laatste fietsdag samen zijn met Nancy. Nancy wilde verder gaan door het Amazonegebied, ik wilde weer terug het hooggebergte in. Ik had het wel weer gehad met de regen en wil bovendien heel sterk zijn als ik straks de bergen van Peru krijg, want die zijn volgens mij nog van een ander niveau dan Ecuador. We kampeerden uiteindelijk in een verlaten en vervallen huisje vlak bij een controlepunt. Ze controleren hier of er geen illegaal gekapt hout wordt vervoerd. We konden een douche nemen bij dat controlepunt en konden zelfs gebruik maken van het keukentje om te koken.

 

De volgende ochtend vroeg scheidden onze wegen meteen, want we kampeerden precies bij de splitsing waar Nancy rechtdoor ging en ik rechtsaf sloeg. Ik begon vrijwel meteen aan de zwaarste klimdag die ik ooit heb gehad. Ik maakte die dag 3800 hoogtemeters en ik was erg blij dat ik had ontbeten en bananen had ingeslagen in het kleine stadje dat ik passeerde voor de klim. Na dat stadje was er namelijk een hele lange tijd niks. Regen, mooie natuur, maar geen kleine winkeltjes waar je wat kon kopen. Dat verbaasde me. Ik kwam uiteindelijk nét voor het donker aan bij een restaurantje, ik had gehoord dat ze daar ook kamertjes verhuurden. Na vandaag had ik wel behoefte aan een bed moet ik toegeven. Na een lauwe douche en een bord vol eten viel ik als een blok in slaap in mijn simpele en kale kamper. We zaten in de wolken en dat maakte het behoorlijk fris. Ik had maar zeventig kilometer gefietst, maar het was desondanks een van de zwaarste dagen tot nu toe. Het was wel weer prachtig, dat dan weer wel.

 

 Samen met Nancy bij het gehucht waar onze wegen scheidden

 

 

 

Uitslapen zat er de volgende ochtend niet in, want ik had een pittige rit van 110 kilometer voor de boeg. Ik wilde aankomen in Cuenca, een relatief grote stad. Ik had al een adres gekregen van Gina die ik twee dagen eerder in Macas had ontmoet. Ze zei dat ik terecht kon in het grote huis van haar moeder. Het weer was vandaag stukken beter. Ik liet de dichte bewolking van het Amazonegebied achter (en onder!) me en had een prachtige zonnige dag. Insmeren maar want je verbrand levend in het hooggebergte. Ik althans.

 

De laatste anderhalf uur waren niet zo relaxed want ik moest de stad in fietsen. Aan het einde van de middag kwam ik aan in het huis van Gina’s moeder, Magy. Het is inderdaad een groot huis op een geweldige locatie. Je kunt zo het historische centrum inlopen. Na de afgelopen slopende dagen kon ik hier een rustdag nemen die ik goed heb besteed aan fietsonderhoud en het schrijven van mijn belevenissen van de afgelopen week, want dat waren er weer genoeg.

 

Wederom wel weer even genoeg tekst voor nu! Het lijkt me gaaf om het ooit allemaal te bundelen in een boek. Suggesties voor een titel zijn welkom!

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

December 5, 2019

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload