©2019 by Jelle.

Gecrasht, gechilld en gezweet

17/6/2019

Ik was mijn vorige blog in Cuenca geëindigd, waar ik een paar dagen kon herstellen. Die tijd heb ik gebruikt om mijn fiets na te kijken, want ik had technische problemen. Het probleem lijkt te schuilen in twee minionderdelen die je alleen in Europa kunt verkrijgen. Ik had het meteen besteld en mijn vader (dankje pap!) stuurde het op naar een adres dat 1000 kilometer verder lag. Nu maar hopen dat het goed aankomt.

Op een vroege zaterdagochtend verliet in Cuenca, met de kust als einddoel. Dat betekende dat ik voor de tweede keer in korte tijd van het Andesgebergte zou afdalen. Voor ik aan die lange afdaling begon fietste ik langs een prachtig nationaal park dat me tot een hoogte van 4,2 kilometer bracht, ik was nog nooit zo hoog geweest met de fiets. Ik voelde me echt sterk toen ik zag dat ik boven de bomengrens was uitgestegen. Nog voor het middaguur had ik de klim afgerond en kon mijn afdaling beginnen, maar niet voor ik een paar foto’s vanaf het uitzichtpunt had gemaakt natuurlijk.

 

 

 

 

Die afdaling verliep niet helemaal als gepland. Het eerste deel ging prima, ik moest nog vol in de remmen toen er vanachter een onoverzichtelijke bocht ineens een groep chillende lama’s opdook.

 

Ik wilde eigenlijk een beter foto nemen, maar ik dacht lama zitten

 

Na ongeveer twintig kilometer gedaald te hebben kwam ik in de wolken terecht, wat het meteen een stuk kouder maakte en het zicht deels belemmerde. De warme lucht van de kust condenseert natuurlijk nadat het langs de bergen omhoog is gestegen. Ik dacht nog dat ik daar in korte tijd wel weer uit zou dalen, maar er kwam geen einde aan! Sterker nog, de mist werd steeds dichter en het zicht werd daardoor minimaal. Ik dacht voorzichtig te dalen maar toen ging het helemaal mis.

 

Er doemde ineens een grindlaag vanuit de mist op. Ik kon niet meer reageren en een valpartij was onvermijdelijk. Ik ging meteen vol op m’n bek. Het grindlaagje zorgde er ook voor dat ik als een steen op een curlingbaan doorgleed, maar dan met iets meer weerstand. Schurend over de grond kwam ik langzaam tot stilstand. In de adrenalinerush stond ik meteen op om naar de zijkant van de weg te gaan. De automobilisten reden ondanks de mist namelijk vrij hard en zouden nooit op tijd kunnen reageren als er ineens een knaloranje fiets(er) op de weg verschijnt. Mijn stuurtas was opengescheurd en als gevolg lagen al mijn waardevolle spullen verspreid op het wegdek. Zo snel als ik kon raapte ik alles van de grond en ik voelde dat ik me soepel kon bewegen. De lichamelijke schade kon dus niet ernstig zijn. Er zijn een hoop spullen kapot gegaan maar lichamelijk ben ik er met schaafwonden vanaf gekomen, dus ik heb niets te klagen.

 

In de tussentijd waren er een hoop auto’s gepasseerd en die reden allemaal vrolijk verder, wat ik best begrijp want het was levensgevaarlijk om daar te stoppen. Uiteindelijk stopte er een takelwagen en ze wilden me wel naar beneden brengen. Ik bedankte in eerste instantie nog, maar nam het aanbod toch aan. Ze gespten de fiets vast op de achterkant van de takelwagen en ik kon vervolgens plaatsnemen in de knusse cabine waar we met zijn vieren inzaten. Ik voelde me bezwaard vanwege de putlucht die van me afkwam.

 

Het bleek een goede keuze te zijn om niet verder te fietsen, want de omstandigheden bleven onveranderd terwijl de wegcondities slechter werden. Het verkeer stokte aan beide kanten omdat er door de regenval velen stenen naar beneden waren gevallen. Wegwerkers moesten deze puin eerst opruimen voor we verder konden. De mist bleef als een natuurlijk rookgordijn aanwezig tot het laatste moment van de afdaling. De mist verdween en we kregen zicht op een uitgestrekte groene oase. Een klein nadeeltje van deze paradijselijke omgeving is de klamme warmte waar je niet omheen kunt. Hou vol er komen foto's aan

 

De mannen van de takelwagen zetten me uiteindelijk beneden af en vanaf daar moest ik nog een klein stukje fietsen naar mijn beoogde eindpunt van de dag: Naranjal. Ze waarschuwden dat het een gevaarlijke stad is met veel overvallen, dus ik wilde daar zeker op tijd aan te komen. Terwijl ik het stadje in fietste kwam er een verkeersagent naar me toe die vroeg waar ik heen ging, omdat het hier ’s avonds nogal gevaarlijk is. Hij was zo vriendelijk om me te begeleiden naar een goedkoop hotel, waar ik mijn wonden kon likken en de schade goed kon opmeten.

 

Ik voelde me de eerste dagen na de val als een opaatje, alles was stijf en deed zeer. Ik fietste naar de laatste grote stad aan de kust van Ecuador; Machalá. Hier ontmoette ik David en zijn familie, hij is lid van warmshowers en ik had de eer om de eerste gast te zijn. David gaat binnenkort verhuizen naar het plaatsje Vilcabamba, wat bekend staat om de velen mensen die hier minimaal honderd jaar oud zijn geworden. Hij wil daar als een soort ZZP’er gaan werken op verschillende boerderijen, wat goed aansluit bij zijn studie agricultuur. Een vriend van hem heeft een hotel, en hij raadde me aan om het dorpje en de omgeving te leren kennen.

 

Ik voelde me toch nog niet optimaal en ik wist dat er een droge woestijn op me lag te wachten in Peru, dus een paar dagen relaxen kon geen kwaad! Ik kon mijn fiets en spullen in het huis van David’s familie achterlaten en pakte de bus naar Vilcabamba. Het is een klein dorpje met een hoog gehalte Amerikanen die allemaal verlangen naar een lang en gezond leven. Het was een klein half uurtje lopen naar het hotel van David’s kennis, maar dat is het meer dan waard:

 

 

Vilcabamba op de achtergrond

 

Zoals je ziet is de locatie van het hotel geweldig, met een prachtig uitzicht op de vallei waar het dorpje Vilcabamba zich in bevindt. Ik bleef hier een paar dagen.

 

 

Vilcabamba vanaf een andere hoek

 

Met tegenzin ging ik weer terug naar Machalá. Vilcabamba is echt zo’n plaatsje waar je gemakkelijk een maand blijft plakken. Ik bedankte David en zijn familie en heb al afgesproken met David dat ik hem ga ontvangen in Nederland. Met een volle batterij vertrok ik uit Machalá en nog dezelfde dag was ik in Peru.

 

Welkom in Peru!

 

Over het eerste deel in Peru heb ik weinig te vertellen, de omstandigheden waren elke dag het zelfde. Het is een vlakke woestijn waarin ik elke dag de volle tegenwind moest trotseren. Het deed me erg denken aan Arizona. De grote lege vlaktes blijven me toch wel imponeren. Veel fietstoeristen die ik heb ontmoet vinden de woestijn saai en lelijk, maar ik vind het persoonlijk niet zo erg om er de hele dag in te fietsen. Die klote tegenwind was alleen een beetje jammer. Ik had een hoop podcasts en muziek gedownload, dus ik hoefde me niet te vervelen. Overigens nog wel een Nederlands stel ontmoet dat fietsend/hikend reist, volg ze op www.aveloventure.com.

 

 

Koet morning

 

 

Die 1000 km van Cuenca had ik in korte tijd afgelegd en ik ben aangekomen in de stad waar mijn pakket moet aankomen, Trujillo. Helaas is het nog steeds niet aangekomen, dus daar wacht ik inmiddels al een paar dagen op. Elk nadeel heeft zijn voordeel; want dat wachten gaf me wel weer de tijd om een nieuw verhaal te schrijven.

 

 

 

Ik ga de woestijn hier weer verlaten en ga terug de groene bergen in, Peru schijnt spectaculaire bergroutes te hebben voor fietsers. Daar kijk ik erg naar uit!

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload