©2019 by Jelle.

Veerkrachtig

14/7/2019

In mijn vorige blog schreef ik over de versnellingsproblemen die mijn fiets had. Een missend veertje van nog geen centimeter lang bleek de oorzaak. Mijn vader moest zelfs tot twee keer toe een pakket opsturen om dit te verhelpen. Dat proces verliep niet vlekkeloos en het duurde uiteindelijk bijna een maand voor ik weer verder kon. Ik zal vertellen wat ik in die tijd gedaan heb.

 

 

Het eerste pakket dat mijn vader heeft verstuurd zou in Trujillo aankomen, een grote en niet bepaald florissante kuststad. Elke dag bracht ik een bezoek aan het postkantoor om te vragen of mijn pakketje inmiddels in het systeem geregistreerd stond. Elke dag zonder resultaat. De medewerkster voerde al zuchtend de code in omdat ze waarschijnlijk al wist dat het niets op zou leveren. Het is natuurlijk een grote moeite om 10 cijfers in te typen.

 

De moed zonk me in de schoenen en ik wilde het nog een paar dagen afwachten voor ik andere maatregelen zou treffen. Ik besloot de bus te pakken naar Cajamarca om in ieder geval wat leukst te doen met mijn tijd. Ik bleef een paar dagen in deze leuke bergstad voordat ik weer terugkeerde naar Trujillo. Met hernieuwde hoop liep ik het postkantoor binnen, maar het antwoord bleef ongewijzigd. Hier kan ik niet langer op wachten, ik werd gek van deze stad. Ik besloot per bus naar Caraz te gaan, dit keer nam ik mijn fiets mee en had niet de intentie terug te keren. Dat bleek een goede keuze, want het pakket is tot op heden (halverwege juli) nog altijd niet aangekomen.

 

Uitzicht over het centrum van Cajamarca

 

Kevertentoonstelling in Trujillo (de stad ziet er hier leuker uit dan het is)

 

In Caraz heb ik met mijn vader afgestemd om een nieuw pakket op te sturen, maar dit keer via DHL Express. Een dure service, maar die biedt je wel transparantie en zekerheid. Na een paar weken stilzitten in Trujillo had ik geen zin om dit in Caraz te herhalen. Ik ging naar het zelfde hotel als waar Pim en Nienke verbleven, een Nederlands stel dat ik eerder in Peru had ontmoet. Zij waren zich aan het voorbereiden op een vierdaagse hike door een prachtig natuurpark, en nodigden mij uit om mee te gaan. Dat leek me nog eens een goede tijdsbesteding! Ik moest alleen nog even een backpack ergens vandaan zien te toveren, de kampeerspullen had ik immers al bij me.

 

We zouden uiteindelijk met zijn vieren aan de hike beginnen. Shane, een Schotste gast die Pim en Nienke in Colombia al hadden ontmoet, ging ook mee. De uitrusting van Shane was gloednieuws, want hij had net alles aangeschaft. Hij heeft al meerdere georganiseerde hikes gedaan, maar wil het dus nu onafhankelijk gaan doen.

 

Op een vroege woensdagochtend waren we klaar om te vertrekken. Een krap en afgeragd busje bracht ons naar de startpunt van de hike, een oncomfortabel ritje dat ruim twee uur duurde. We waren allemaal blij toen we boven waren en we eindelijk konden beginnen. Groepsfotootje maken en gaan!

 

Ready? Set? Go!

 

Het was een schitterende hike die veel te snel voorbij is gegaan. Fysiek was het goed te doen en de uitzichten waren sprookjesachtig, met besneeuwde bergtoppen die uitmondden in turquoiseblauwe gletsjermeren. We waren een goede groep, al zeg ik het zelf. Ondanks dat we vaak vermoeid aankwamen op de plek waar we zouden gaan kamperen, deed ieder z’n taken zonder dat we dat echt bespraken met elkaar. Elke dag hadden we een heerlijk ontbijt, verse koffie en ’s avonds een goed gevulde maaltijd. We hadden het goed voor elkaar en het ging eigenlijk allemaal vanzelf, zoals het hoort te zijn. Pim en Nienke hadden een goede camera mee, dus ik kan eindelijk weer wat kwaliteit op m’n website zetten (want die foto’s hebben we natuurlijk meteen uitgewisseld na afloop).

 

Selfie! v.l.n.r. Shane, ikzelf, Nienke & Pim

 

Arhuaycochameer

Pim & ik op de achtergrond, verwikkeld in diepgaande gesprekken

 

En regelmatig word je ingehaald door een groep pakezels, die bij de georganiseerde tochten horen.

 

Geen verkeerd uitzicht

 

De wandeltocht eindigde in de bewoonde wereld, in een klein dorpje waarvandaan uiteraard vervoer terug kon worden gevonden naar het stadje waar we verbleven. We zaten knus met z’n vieren op de achterbank te stinken terwijl de chauffeur ons via een smal bergweggetje terugbracht naar Caraz. Shane keek met angstige ogen naar de steile afgrond. Omdat mijn mobiel weer verbinding maakte met een paar antennes, kon ik nog tijdens de terugweg checken of mijn pakketje al was aangekomen. Dat was gelukkig het geval, eindelijk! Via Duitsland, Engeland en Spanje is het kleine rotveertje aangekomen in Peru. Eenmaal terug in Caraz zijn we nog een keer uit eten gegaan met z'n allen. Na vier dagen spaghetti was het lekker om wat anders te eten.

 

De volgende dag vertrok ik meteen per bus naar Huaraz, het stadje waar het pakket op me lag te wachten.

 

Eindelijk!

 

Ik kon opgelucht ademhalen, want uit een kort testritje bleek meteen dat het probleem verholpen was. Ik kan eindelijk weer verder! Pim en Nienke kwamen die middag per fiets aan in Huaraz, we kennen elkaar nog maar net maar we zijn nu al onafscheidelijk 😊. Zij gaan zich hier voorbereiden op de echte tocht. Een negendaagse hike die nog veel pittiger schijnt te zijn dan de hike die we gedaan hebben. Het was dus eigenlijk een soort opwarmronde voor hen. Shane gaat ook weer mee. Ik dacht er kort over na, maar ik had teveel zin om verder te gaan met de fiets. Ik kijk namelijk al lang uit naar een prachtige en ruige tocht door de bergen, de Peruvian Divide. Daar kan ik nu eindelijk aan beginnen.

 

In mijn volgende blog, die niet lang op zich zal laten wachten, zal ik over deze barre tocht schrijven.

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

December 5, 2019

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload