©2019 by Jelle.

Fietsen door het Andesgebergte van Peru

28/7/2019

Nadat de technische problemen verholpen waren, kon ik mijn weg eindelijk vervolgen. Ik vertrok vanuit Huaraz en merkte meteen dat ik lange tijd niet geklommen had. Het ging allemaal moeizaam en ik snakte regelmatig naar adem. Ik fietste de eerste dag richting het plaatsje Conococha, een nietszeggend dorpje waar de Peruvian Divide route start. Dit is een populaire route onder de die-hard vakantiefietsers en brengt je over hoge passen via ruige, onverharde wegen. Ik heb niet bepaald een geschikte uitrusting voor dit terrein, maar ik zou wel zien hoe ver ik zou komen.

 

 

De zon verdampte al vroeg de wolken boven het meer

 

Al snel begreep ik waarom deze route populair is. Er is praktisch geen verkeer, je komt misschien vijf auto’s per dag tegen. Ik vond de weg eigenlijk verrassend goed begaanbaar. Weliswaar onverhard, maar prima gravel om overheen te fietsen. De omgeving is onbeschrijfelijk mooi en de mensen in de afgelegen pittoreske dorpjes zijn ontzettend vriendelijk. De oude dametjes dragen allemaal de traditionele kledij, met rokken en hoeden. Normaal gesproken stop ik niet vaak om foto’s te maken, maar tijdens deze route ben ik wel dertig keer gestopt om het beeld dat ik op mijn netvlies zag vast  proberen te leggen met mijn krakkemikkige mobieltje. De foto’s zijn ok, maar het komt totaal niet overeen met de realiteit.

 

Besneeuwde bergtoppen op de achtergrond

 

De eerste dag sliep ik in een klein dorpje (Cajamarquilla), waar ik een gratis kamertje aangeboden kreeg. In dat kamertje kookte ik op mijn gasstelletje en kon ik een lekker bakkie koffie zetten. Dat was wel nodig ook, want het was ijskoud ’s nachts. Na Cajamarcilla moest ik nog een klein stukje klimmen, om vervolgens de hele dag te kunnen dalen. Je kon de vegetatie langzaam zien veranderen. Hoe levendig alles boven was, zo dood en droog was alles beneden. Het gebied was omgeven door velen cactussen. Enfin, ik eindigde de dag kamperend langs de rivier. Na lang zoeken vond ik gelukkig een zanderige ondergrond waar mijn tent kon staan, de rest was een en al steen.

 

Koffietijd!

Het begin van de lange afdaling

Fijn vooruitzicht naar beneden

 

Ontzettend droge omgeving onderaan de bergen

 

 

 

De dagen die volgden waren minder fijn want ik was ziek geworden. Ik voelde me energieloos en had totaal geen zin om te fietsen. Ik denk dat ik hier ervaren heb hoe het is om als vrouw in de overgang te zitten, want mijn stemmingswisselingen waren absurd. De opvliegers ontbraken er nog maar aan. Terwijl ik de hele dag moest klimmen om het volgende dorp te bereiken, klonk er steeds een stemmetje in mijn hoofd die me vertelde dat ik het niet kon en dat ik moest stoppen. Dat stemmetje probeerde ik te negeren en ik pushte door. Ik had geen water meer en dacht eindelijk een verkoelend waterbronnetje gevonden te hebben, bleek het een natuurlijke warmwaterbron te zijn! Op elk ander moment geweldig, maar die dag even niet. Aan het einde van de middag kwam ik eindelijk aan en ik was als een kind zo blij dat ik het gehaald had.

 

Triest herdenkingspunt van een tragisch ongeval

 

Ik besloot een rustdag in te lassen, dat toevallig tegelijk viel met de finales van het WK vrouwenvoetbal en de finale van de Copa América. Beiden liepen niet af zoals ik dat graag gezien had. Peru stond voor het eerst in 44 jaar in de finale, maar ze verloren terecht van een veel sterker Brazilië. Het was grappig om te zien hoe het leefde onder de Peruanen. Ik heb de wedstrijd uiteindelijk in een klein winkeltje gekeken met een flatscreen tv. Samen met zo’n 25 dorpelingen volgden we de wedstrijd en als lange Europeaan moest ik natuurlijk achteraan staan zodat iedereen een glimp kon opvangen van de wedstrijd.

 

Half hersteld vervolgde ik mijn weg naar Oyón, een dorpje in de mijnregio van Peru. Mijn lichaam liet al snel blijken dat half herstellen geen verstandige keuze was, ik kwam weer de man met de hamer tegen onderweg. Ik was niet vooruit te branden. Genoeg geklaagd, aan het einde van de dag wist ik het dorpje gelukkig wel te bereiken. Ik besloot twee rustdagen in te lassen om nu helemaal te herstellen.

 

Ik heb een paar schitterende dagen gehad op de Peruvian Divide, maar ik vond het wel weer genoeg geweest met die onverharde wegen. Met de fiets die ik gebruik, fiets ik toch echt liever op verharde wegen. Ik pakte een collectieve taxi naar het plaatje Cerro de Pasco, wat in verband met wegwerkzaamheden geen fijne weg zou zijn geweest om te fietsen. Waar Oyón een mijndorpje is, wordt Cerro de Pasco beschouwd als de hoofdstad van de Peruaanse mijnindustrie. Op het plein van de stad staan de gele veiligheidshelmen letterlijk op een sokkel, naast een beeld van een mijnmedewerker.

 

Het plein van Cerro de Pasco

 

Cerro de Pasco is bovendien een van de hoogst gelegen steden ter wereld, met een hoogte van 4400 meter. Dat merk je vooral ’s nachts, want de temperatuur daalde tot -10 graden. Ik verliet de stad dus in mijn Canada uitrusting; dikke jas, muts, wanten en wollen sokken. Twee lange en prachtige fietsdagen brachten me uiteindelijk in de stad Huancayo. Wat is asfalt toch een verademing! De route bracht me langs een hoogtevlakte, een omgeving die ik nog nooit eerder gezien had. Het was zo vlak als de woestijn waar ik eerder doorheen fietste, maar dan op een hoogte van ruim vier kilometer, heel gek.

 

Hoogtevlakte

 

Ff een wassie draaien, ook belangrijk

 

 

Ik had in Huancayo mijn volgende route gepland. In drie dagen zou ik de stad Ayacucho moeten kunnen bereiken. Terwijl ik Huancayo net verlaten had, zag ik twee bepakte fietsen staan voor een restaurantje. Ik stopte om een praatje te maken en ontmoette zo twee Duitse mannen van middelbare leeftijd, 55 en 62 jaar. Zij zijn zes weken op vakantie en fietsen van Lima tot aan Cusco, hét toeristenoord van Peru. We besloten om een paar dagen samen te fietsen.

 

Torsten und Lutz

 

We fietsen uiteindelijk samen naar Ayacucho, waar zij ook naartoe wilden. Het was super gezellig om een paar dagen met andere mensen op te trekken. Na die prachtige einzelgängerweg was het fijn om weer wat menselijk contact te hebben. We eindigden onze dagen natuurlijk met een biertje. We werden trouwens nog verrast door een wegversperring. De weg was afgesloten in verband met vallende stenen. We hadden weinig zin om de omweg over een gigantische berg te nemen, die ons twee dagen extra zou kosten. We besloten voor een andere optie te gaan en hebben onze fietsen en tassen uiteindelijk over de rivier en via een vreselijk steile weg omhoog getild. Daar waren we twee uur zoet mee, wat een goede tijdsinvestering is in vergelijking met het nemen van de andere weg!

We kwamen nog twee overstekende vogelspinnen tegen, twee gigantische tarantula’s. Eerder had ik die beesten alleen nog maar vanachter een dubbelwandig glas in het reptielenhuis gezien, maar nu liepen ze dus in de vrije natuur. Indrukwekkende dieren.

 

 

Danke schön Torsten!

 

 

In Ayacucho gingen de Duitsers en ik wieder onze eigen weg. Ik wil mijn fietsreis volgend jaar fietsend afsluiten, de afspraak staat al dat ik langs hun huis fiets voordat ik thuis aankom.

 

Ayacucho, gelegen in een soort kom van bergen

 

De volgende mijlpaal is Cusco, de toeristenhoofdstad van Peru. Dat is nog zo’n 500 kilometer en velen bergen van Ayacucho verwijderd. Hierover zal ik in mijn volgende blog schrijven. Oh en in die stad zal ik waarschijnlijk ook mijn verjaardag gaan vieren, dus iedereen die dit leest is van harte uitgenodigd 😊.

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload