©2019 by Jelle.

Bolivia

30/8/2019

Ik vond het na tweeënhalve maand Peru tijd voor een nieuw hoofdstuk, dus ik koos ervoor de meest directe route richting Bolivia te pakken. Deze route bracht me nog langs de plaats Puno, een van de grotere toeristische plaatsen in de regio. Een leuke stad, maar jammer genoeg waren ze het plein in het centrum aan het restaureren. Dit tot ongenoegen van de lokale ondernemers, omdat de gemeente dit heel slim in het toeristische hoogseizoen heeft gepland. Daar wordt dus kennelijk geen rekening mee gehouden.

 

Puno grenst aan het Titicacameer, het grootste meer van Zuid-Amerika dat grenst aan zowel Peru als Bolivia. De weg richting Bolivia liep dus min of meer parallel aan dit meer. Het kostte me nog twee dagen om de grens te bereiken, met een toepasselijke en bijzondere laatste slaapplek in Peru. Ik kon mijn tentje opzetten naast de zogenaamde 'poort van de goden', gemaakt door de Inka’s.

 

 

Ik denk dat de grensovergang tussen Peru en Bolivia niet soepeler kon verlopen. Ik was de enige in het immigratiekantoor aan zowel de Peruaanse als de Boliviaanse kant. Er werden geen vragen gesteld, ik kreeg mijn stempels en kon weer door. Mijn fiets werd ook niet gecheckt, dus mijn grote drugsvoorraad is gelukkig onontdekt gebleven. Het eerste stadje in Bolivia waar ik verbleef was Copacabana. Een toeristisch stadje waarvandaan boten vertrekken naar isla del sol. Ik ging liever direct door richting La Paz dus ik heb dat toeristische eiland overgeslagen.

 

La Paz ligt niet ver van de grens; het was maar twee dagen fietsen om La Paz te bereiken. De eerste dag, vertrekkend uit Copacabana, was prachtig. Het was een bergachtige route die je een schitterend uitzicht bood op het Titicacameer. Ik stopte bij een uitzichtpunt om wat foto’s te maken, toen er een bus vol met toeristen stopte. De ene naar de andere gringo stapte uit de bus om foto’s te maken, dus ik kon mooi aan iemand vragen om een foto van mij te maken met het meer op de achtergrond. Vervolgens ging ik weer verder met klimmen en kwam nog langs meerdere uitzichtpunten (eigenlijk was de hele route één groot uitzichtpunt).

 

Let niet op m'n coupe

 

De tweede dag was minder spectaculair. Zoals je kunt verwachten werd het verkeer steeds chaotischer naarmate je La Paz naderde. Zeker de laatste 15 kilometer. De voorsteden zijn vrij nieuw en hebben zich eigenlijk aan de snelweg richting La Paz gevormd. Ik ontmoette een wielrenner die me soepeltjes door de chaos heen begeleidde tot aan El Alto. La Paz ligt in een kommetje en El Alto (de naam zegt het al) ligt erboven. Ik nam de meest direct route richting het centrum en dat bracht me door buitenwijkjes met ongelofelijk steile straatjes. Naar beneden lukt nog wel, maar omhoog is mission impossible. Ik kreeg ook nog heel ongelukkig een lekke voorband terwijl ik me al in het drukke centrum bevond, dus dat mocht ik onder toeziend oog van honderden La Pazanen (zelf bedacht) fixen. Ik had nog geen hotel geregeld, dus het was zaak een hip koffietentje te vinden met Wi-Fi en daar Booking.com af te struinen. Zo gedacht, zo gedaan en ik vond een goedkoop toeristisch hostel op een goede locatie.

 

In het hostel ontmoette ik heel toevallig Rosa, een Chinese meid die ik vier dagen eerder in Puno had ontmoet. Ik zei haar dat ze een uitstekende smaak heeft wat betreft hostels. Verder ontmoette ik de Italiaanse Gulia, zij komt uit het plaatsje Rimini (vlakbij San Marino) en heeft me toegezegd dat ik langs kan komen als ik volgend jaar een afsluitend rondje Zuid-West Europa ga doen. Naast een Chinese en een Italiaanse heb ik ook iemand van eigen bodem ontmoet. Rutger is al een half jaar door Zuid-Amerika aan het reizen en gaat binnenkort weer terug naar Spanje, waar hij woont. Hij wil een ZZP bedrijfje starten als business consultant voor start-ups en hoopt zo een bestaan als digital nomad te kunnen opbouwen en reizend door het leven te gaan! Klinkt niet verkeerd, toch? Ik ben benieuwd hoe het hem vergaat.

 

Ik heb tweeënhalve dag besteed om La Paz te bekijken. Wat een gigantische stad. Er zijn inmiddels velen kabelbanen operationeel die het makkelijk maakt om van de ene kant naar de andere kant van de stad te gaan. De verschillende lijnen, die allemaal een kleurtje hebben gekregen, zijn met elkaar verbonden en je kan dus de hele stad rond. Vanuit de kabelbaan heb je perfect zicht op de stad. De grote kom waar La Paz zich in bevindt is helemaal volgebouwd, je ziet bebouwing tot zover je kunt kijken, heel indrukwekkend. Ik heb verder nog wat musea bezocht en een walking tour met Rutger gedaan. Die dag besloten we in een restaurant van een Nederlandse eigenaar waar je allemaal Nederlandse dingen kunt bestellen. Van een patatje oorlog tot hutspot, ze hebben het.

 

 

 

Verder werd er een markt georganiseerd voor de diplomatieke betrekkingen van Bolivia. De meerderheid van de landen met een ambassade in Bolivia waren vertegenwoordigd met een marktkraampje waar traditioneel eten en drinken werd uitgedeeld en verkocht. Ik kon herinneringen ophalen met een bordje Panamees eten en ik kon de verleiding niet weerstaan om een Cubaanse mojito te bestellen. Nederland schitterde van afwezigheid, aangezien ze geen ambassade in Bolivia hebben. In plaats daarvan ben ik maar naar het Franse kraampje gegaan om een stokbrood te kopen. Eerlijk is eerlijk, die Franzen weten wel hoe ze een goed stokbrood kunnen maken.

 

Panama

 

Na tweeënhalve dag verliet ik La Paz geheel in stijl. Met de bepakte fiets in de kabelbaan was ik in vijf minuutjes boven, dat heeft me uren klimmen bespaard. Ik wil zo snel mogelijk richting de zoutvlaktes van Uyuni. In tegenstelling tot Peru is het grootste deel Bolivia waar ik doorheen fiets vlak. Weliswaar op een kleine 4 kilometer hoogte, maar wel vlak.

 

Het was voor mij vijf dagen fietsen tot het plaatsje Tahua, het dorpje dat aan de zoutvlaktes grenst. Deze vijf dagen waren vrij eenzaam en eentonig, ik fietste zo’n 100 kilometer per dag maar het landschap veranderde bijna niet. Gelukkig was er een handjevol dorpjes waar ik langskwam, dat maakt het allemaal net wat leuker. Als ik rond lunchtijd een dorpje binnen fietste was er vaak een oud vrouwtje op het dorpsplein lunch aan het bereiden. Er staat standaard lama op het menu, koeien hebben ze hier niet. Best lekker moet ik zeggen. De dorpelingen waren super vriendelijk en enthousiast en ik werd regelmatig gevraagd voor een foto. Een moeder gaf me een geplastificeerd kaartje van een of andere heilige maagd cadeau, zij zal me beschermen tijdens mijn reis. Die kan mooi bij mijn verzamelingen religieuze kaartjes! Wie weet helpt het wel echt.

 

Ik heb veel gekampeerd de laatste tijd

 

Eenzaam en leeg

 

 Maar wel spectaculair

 

 

Toevallig fietste ik langs het huis waar de populaire president Evo Morales is geboren

 

Hij komt dus echt van 't platte land, wat hem zo geliefd maakt onder de boeren bevolking

 

Ik dacht slim te zijn door de shortcut te nemen naar het plaatsje Tahua, maar die shortcut bracht me over zulke slechte wegen dat ik qua tijd waarschijnlijk langer bezig was. Ik vulde hier nog snel mijn voorraad brood, broodbeleg, water en snacks aan om niets tekort te komen op de zoutvlaktes. En toen betrad ik de op het oog oneindige sneeuwwitte zoutvlakte. Ik vind het lastig om deze unieke ervaring onder woorden te brengen, maar het was een super gave ervaring. Het is goed befietsbaar zolang je op de ‘wegen’ blijft, oftewel de gladgereden stukken zout. Zodra je daar vanaf week fietste het voor geen meter. Ik heb veel foto’s gemaakt van deze unieke omgeving en wilde er niet gehaast doorheen razen. Ik heb twee ijskoude nachten in mijn tentje geslapen onder de helderste sterrenhemel die ik ooit gezien heb. Mijn isolerende slaapmatje is lek, niet ideaal in combinatie met bij temperaturen van -10 graden op een steenharde ondergrond.

 

 

 

 

Op het midden van de zoutvlaktes heb je Incahuasi eiland, waar ik wat kon lunchen bij een oud vrouwtje dat daar al 27 jaar woont met haar man. Ze hebben een boek waarin de fietsers een stukje schrijven, dus daar mocht ik niet in ontbreken. Vanaf het eiland was het nog 72 kilometer van indrukwekkende leegte om de bewoonde wereld te bereiken. Vanaf het eiland zag je met enige regelmaat een jeep voorbijkomen. Eén van deze jeeps kwam naar me toe en de chauffeur vroeg of ze een foto van me mochten maken. Ze namen niet de moeite om uit te stappen. De jeep keerde om, de raampjes aan de bijrijderskant gingen open en als een leeuw in een safaripark werd ik op de foto gezet door een groepje toeristen vanuit de jeep. Een klein beetje ongemakkelijk wel. Na een kleine week van fietsen in behoorlijk afgelegen gebieden kwam ik aan in Uyuni, en ik vond het fijn om weer in een echt stadje te zijn.

 

 De zitplekken bij Incahuasi zijn zelfs van zout gemaakt

 

 Indrukwekkende leegte

 

Monument van de Dakar rally die hier langskwam

 

Hier rust ik een paar dagen uit en maak ik een plan voor de komende weken. Ik heb nog een kleine tweeënhalve maand voordat mijn ouders me komen opzoeken in Santiago de Chili. Het idee is wel om daar fietsend aan te komen. Argentinië is het volgende land dat ik zal aandoen, en dat zal niet lang meer op zich laten wachten.

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

December 5, 2019

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload