©2019 by Jelle.

...En door

24/10/2019

Na de fietsonderbreking waarin ik een bezoek heb gebracht aan Buenos Aires en Montevideo was het tijd om de fietsreis voort te zetten. Met hernieuwde energie verliet ik Salta en had mijn zinnen gezet om binnen een paar dagen het dorpje Cafayate te bereiken.

 

In de ochtend voordat ik Salta verliet kreeg ik de vraag waarom ik zo’n grote fietspomp bij me heb, in plaats van een praktischere kleinere versie. Ik vertelde dat ik nogal veel lekke banden heb gehad en dat ik er genoeg van had om de banden op te pompen met zo’n klein fietspompje. Alsof de duivel ermee speelde had ik nog geen tien minuten na m’n vertrek, in het centrum, een lekke band. Super irritant aangezien ik al veel te laat vertrokken was, zal je natuurlijk net zien. Het voelde goed om weer wat kilometers te maken en na drie dagen bereikte ik Cafayate via een prachtige route die me langs een groot stuwmeer en een rotsachtige omgeving bracht.

 

 

 

 

 

 

 

In Cafayate bleef ik een dagje hangen om het kleine dorpje te verkennen. Cafayate is bekend om zijn wijnproductie en er zijn in het centrum dan ook genoeg kleine bodegas te vinden, waar je een tour kunt krijgen en verschillende wijnen kunt proberen. Ik was hier op een dinsdag in het laagseizoen, dus het dorpje was min of meer uitgestorven, het liet voor mij niet echt een sfeervolle indruk achter.

 

Ik ontdekte in Salta een grote scheur aan de buitenkant van mijn velg, waardoor ik mijn achterrem amper kon gebruiken. Deze scheur was langzaam aan het groeien en het was een kwestie van tijd voordat mijn achterwiel zou breken. Een brekend achterwiel in een afdaling vind ik (is) levensgevaarlijk, dus ik kon hier niet mee doorgaan. Ik had gezien dat de volgende 450 kilometer tot het stadje Chilecito vrijwel vlak waren, dus hier kon ik de gok wel wagen dat het achterwiel het zou houden. En dat pakte gelukkig goed uit. Na een handvol lange fietsdagen, door een eentonige en woestijnachtige omgeving, met constante tegenwind, bereikte ik het plaatsje Chilecito.

 

 

Tijdens mijn tocht naar Chilecito heb ik meerdere keren gekampeerd op de campings die worden beheerd door de gemeente. Dit zijn vaak hele grote terreinen met badhokken, een zwembad en een ontelbare hoeveelheid grillplaten waar Argentijnse families hun lappen vlees op kunnen bereiden. Er werken vaak een flink aantal mensen om de boel een beetje schoon te houden. Dit is in het hoogseizoen waarschijnlijk hard nodig is, maar tijdens het huidige laagseizoen is het een belachelijke overbezetting. En ze worden allemaal doorbetaald met overheidsgelden, best bijzonder. Ik ben meerdere keren de enige gast geweest op een camping die ontworpen is voor honderden mensen. Ze brengen ook geen kosten in rekening omdat dit niet het hoogseizoen is.

 

Op de campif 

 

Voor mij is het in ieder geval super comfortabel om aan het einde van de dag op een goed onderhouden camping te staan en een warme douche te kunnen nemen. Eigenlijk een beetje overbodige luxe, maar waarom zou je er geen gebruik van maken? Een ander verschil met voorgaande landen is dat er geen douches met van die elektrische verwarmelementen meer zijn, die vaak zelfmoorddouches worden genoemd omdat het regelmatig voorkomt dat je schokken krijgt.

 

Enfin, terug naar Chilecito. Ik heb hier voor de tweede keer in korte tijd afgesproken met een Duits stel en een Argentijn, reizend op de motor. Ik had hen een paar honderd kilometer eerder ontmoet in een ander dorpje, en toevallig waren we nu weer op dezelfde plek. Het Duitse stel reist al ruim twee jaar door Zuid-Amerika op een achterlijk grote BMW en gaan binnenkort per vliegtuig (met de motor in het vliegtuig!) naar Nieuw-Zeeland om hun reis te vervolgen. Na Nieuw-Zeeland gaan ze naar Australië, Indonesië en vervolgens over land terug naar Europa. Wat een trip!

 

Ze vliegen naar Nieuw-Zeeland vanaf Santiago de Chili, maar hebben eerst nog verschillende administratieve plichtplegingen in de Argentijnse stad Mendoza. Mendoza is de laatste grote stad vóór de oversteek naar Chili, op ongeveer 600 kilometer van Chilecito. We hebben afgesproken om elkaar daar voor de derde keer op te zoeken.

 

Orange guy in het vizier

 

Fernando (Argentijn) en Thomas (Duitser)

 

Ik had gezien dat er ná Chilecito een berg op me te wachten stond, maar dat leek me veel te risicovol in verband met die scheurende velg. Ik had weken eerder al gezocht naar nieuwe velgen op een digitale marktplaats en ook gecheckt in Buenos Aires en Montevideo. Er was geen velg beschikbaar die geschikt was voor mijn fiets, dus ik had er weinig vertrouwen in om er in het kleine stadje Chilecito eentje vinden.

 

Ik zocht naar andere mogelijkheden en heb alle lassers van het stadje afgestruind om te kijken of ze de velg wellicht konden repareren, maar ik kreeg telkens te horen dat het onmogelijk is om de velg te repareren en dat het vervangen moet worden. Shit! Tegen beter weten in ging ik naar een fietsenzaak en ik vroeg tegen beter weten in of hij een velg had die geschikt was voor mijn fiets. Ik wist het dus helemaal niet beter, want tot mijn verbazing had ‘ie een velg op voorraad die ik kon gebruiken. In Chilecito of all places…. Hij heeft nog dezelfde dag mijn achterwiel gebouwd en de fiets om 10 uur ’s avonds bij mijn hostel afgeleverd. Wat een service!

 

Met mijn nieuwe achterwiel was ik dus volledig geprepareerd voor de bergen die volgden. Na de lege vlaktes kwam er eindelijk een wat gevarieerdere en bergachtiger landschap.

 

 

 

Peanuts na Peru

 

Nieuw achterwiel! 

 

Deze variatie was helaas van korte duur, want het eentonige landschap keerde al snel weer terug. Net als de tegenwind trouwens. Het kostte me een week om de 600 kilometer naar Mendoza te overbruggen en ik heb in deze week veel leuke mensen ontmoet. Zo ontmoette ik Santiago die zijn auto langs de snelweg parkeerde om een praatje te maken. Hij vroeg of ik een lift wilde naar de stad San-Juan, 50 kilometer verderop.

 

De eindeloosheid is leuk voor 1 dag

 

Misschien twee

 

Maar daarna begint het toch wel wat te vervelen

 

 

Ik voel me tijdens mijn fietsreis altijd te trots om actief naar een lift te zoeken, dat heb ik nog niet gedaan, maar in dit geval ben ik ook weer niet te stijfkoppig om er eentje te accepteren. 

 

Enfin, Santiago bracht me naar de stad en ik kon er zelfs twee nachten in zijn huis slapen. Ik heb hier ook een Argentijnse familie opgezocht die ik eerder had ontmoet op een camping. Ze hadden me uitgenodigd voor een lunch in hun huis. Na de lunch heb ik zelfs een privétour in de omgeving van San Juan gekregen. We zijn naar de stuwmeren en dammen gereden die de stad van elektriciteit en drinkwater voorzien. Ongelofelijk vriendelijke mensen weer.

 

 

 

 

 

De afgelopen weken zat ik echt weer in een achtbaan van nieuwe ontmoetingen en ervaringen, te veel om op te noemen.

 

Eenmaal in Mendoza heb ik weer een rustpauze genomen en daar ben ik (op het moment van publiceren) nog steeds. Mijn ouders komen over twee weken aan in Santiago de Chili. Ik heb ze inmiddels een jaar niet meer gezien dus het wordt wel weer eens tijd! Ik hoop dat de situatie daar tegen die tijd is genormaliseerd, want Chili is met de huidige protesten, avondklok en plunderingen nog geen ideale plek om elkaar weer te zien. De tijd zal het leren, ik heb er vertrouwen in.

 

Oh en ik ben naar de kapper geweest voor het geval je dat nog niet had gespot. En ik heb eindelijk de statistieken bijgewerkt met afstand en hoogtemeters, check het hier.

 

 

 

 

 

Please reload

24/10/2019

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

October 24, 2019

October 5, 2019

Please reload