Daar zijn ze weer!

5/12/2019

De afgelopen weken is het bijhouden van mijn blog er een klein beetje bij ingeschoten, dus ik heb een flinke achterstand opgelopen. Tienduizenden boze berichten stroomden binnen met de vraag wanneer het volgende verhaal nou eindelijk eens online zou komen te staan. Hier is 'tie dan. Met lekker veel foto's. Ik eindigde mijn vorige blog in de Argentijnse stad Mendoza, twee weken vóór mijn ouders zouden arriveren in Santiago de Chili. Ik wilde ze natuurlijk goed ontvangen, dus ik wilde op tijd aankomen in de hoofdstad van Chili. Vanaf Mendoza was het, met een kleine omweg, nog zo’n vijf dagen fietsen om de hoofdstad te bereiken. Dat was nog een pittige tocht, aangezien ik het Andesgebergte over moest. De route was schitterend, de tegenwind wat minder.

 

Vlak voor de Chileense douane is een lange tunnel van een paar kilometer waar je natuurlijk niet doorheen kunt fietsen. Ze hebben toentertijd helaas geen tunnel geboord voor fietsers, gemiste kans hoor. De wegpolitie kon je gratis door de tunnel vervoeren, maar er was een leuker alternatief. Er is nog steeds een oude onverharde weg die je nog 700 meter omhoog brengt tot een hoogte van ongeveer 3700 meter. Op de top van deze pas staat een groot beeld van Jezus die daar ruim honderd jaar geleden is neergezet om de vrede tussen Argentinië en Chili na een opgelost grensdispuut te symboliseren.

 

Onderweg naar boven

 

De weg was nog gesloten voor wegverkeer, omdat de pas op de top nog onbegaanbaar zou zijn. Dat hield in dat ik de weg helemaal voor mezelf had, op een paar passerende motoren na. Die zelfde motoren kwamen niet veel later weer terug naar beneden, dus ik begon me een klein beetje zorgen te maken over de mogelijkheid om langs de pas te gaan. Ik had echter geen zin meer om terug te gaan, daar was ik al te lang voor aan het klimmen. Vlak voor de top begreep ik waarom de weg gesloten was, een dikke laag ijs bedekte de weg en het was onmogelijk om erlangs te fietsen omdat de gladde ijslaag steil naar beneden liep en knoerthard was.

 

Game over. Of toch niet?

 

Ik besloot mijn spullen lopend naar de andere kant van het ijs te brengen. Met twee tassen liep ik de steile berg op, ik omzeilde het ijs en kwam na 10 minuten aan de andere kant. Dit gaat veel te lang duren, dacht ik nog. Ik zag een paar personen bij een grensgebouwtje op de top. Ik liep er naartoe en het bleken Chileense militairen te zijn die naar boven hadden gewandeld vanaf de Chileense kant. Ik vroeg of ze zin hadden om me een handje te helpen om mijn spullen aan de andere kant van het ijs te krijgen, en gelukkig waren ze bereid dat te doen. Met z’n vieren kregen we in één keer mijn spullen aan de andere kant, we maakten nog snel een foto en toen begon ik met dalen. Ik had afgesproken met Oliver bij de grensfaciliteiten, een Duits/Noorse man die ik in Mendoza had ontmoet. Hij woont in Santiago de Chili en was voor zijn werk in Mendoza. Ik had een hoop vertraging opgelopen met die ijsblokkade, dus ik wilde zo snel mogelijk naar beneden. Ik ging iets té snel naar beneden, want ik ging vol op m’n plaat tijdens de afdaling. Dat leverde me weer een leuk littekentje op als blijvende herinnering dat haastige spoed zelden goed is.

 

Gracias mannen! En vrouw!

 

 

Ik was vlak voor Oliver bij de grens, dus dat kwam mooi uit. Hij had een paar broodjes en koffie meegenomen. Chili is heel strikt in het meenemen van verse producten, dus die broodjes moesten op voor de grensovergang. We gingen samen de grens over en reden naar een groot skiresort met een prachtig bergmeer. Hier namen we afscheid en we spraken af elkaar weer te zien in Santiago de Chili, hij had me uitgenodigd in zijn appartement. Een paar dagen later kwam ik aan in Santiago de Chili in het appartement van Oliver.

 

Los caracoles. Wát een lekkere afdaling

 

Oliver woont in ene mooi appartement waar ik een kleine week kon blijven voordat mijn ouders zouden aankomen. We hebben een gezellige tijd samen gehad en ik was vereerd dat Oliver mij zomaar zijn sleutel toevertrouwde. Terwijl hij eropuit ging voor zijn werk kon ik gewoon blijven hangen in zijn appartement, wat een vertrouwen! Ik had ondertussen een onderkomen geregeld voor mijn ouders voor de eerste paar dagen, zodat ze zich een beetje konden acclimatiseren.

 

Op 8 november was het dan eindelijk zover, mijn ouders arriveerden in Santiago de Chili en komen me dus voor de tweede keer tijdens deze reis opzoeken. Hun eerste bezoek, in Mexico, werd abrupt onderbroken door het vrij onverwachte overlijden van mijn opa en kreeg zo een bittere nasmaak. Als we aan die vakantie terugdenken dan denken we eigenlijk alleen maar aan die vervelende afloop natuurlijk.

 

Een bewogen jaar volgde waarin plotseling onderdak moest worden gevonden voor mijn oma, het oude huis moest worden leeggehaald en allerlei andere zaken moesten goed worden geregeld en afgesloten. Best een pittige opgave aangezien mijn vader enigst kind is, dus al die lasten, als je het zo kunt noemen, rustten op de schouders van mijn ouders.

 

Mijn vader heeft begin dit jaar besloten om met pensioen te gaan. Het idee speelde al wat langer door zijn hoofd, maar begin dit jaar hakte hij dan toch de knoop door. Hij zou in augustus met pensioen gaan. Ik vroeg hem vrijwel meteen om dan samen met mij te gaan fietsen. Hij vond het lief aangeboden, maar zag het niet meteen zitten. Hij kon zich namelijk goed voorstellen dat ik ‘mijn’ reis alleen wilde voltooien. Ik keek er anders tegenaan, voor mij zou het alleen maar een waardevolle toevoeging zijn als we een stuk samen zouden kunnen fietsen. Sterker nog, het zou het completeren. Mijn moeder en ik ontnamen hem zijn twijfels en hij besloot om mee te gaan.

 

Tussen de bedrijven door heeft hij zich tot in de puntjes voorbereid; al in februari is de fiets aangeschaft. In de loop van de maanden zijn daar de ortliebtassen, fietskleding, gereedschap, mappen, reserveonderdelen etc. allemaal bijgekomen. Het ontbreekt ‘m alleen aan een goede fysieke voorbereiding. Hij is er een aantal keer op uit gegaan met de fiets en deed bijvoorbeeld een rondje door ons platte polderlandschap, maar dit is natuurlijk niet te vergelijken met de route die hem nog te wachten staat.

 

Enfin, op vrijdagmiddag 8 november kwamen mijn beide ouders dus aan op de luchthaven van Santiago de Chili. Ik stond natuurlijk weer bij de verkeerde aankomstdeur te wachten, dus m’n moeder belde me om te vragen waar ik was. Net als vorig jaar was het heel onwerkelijk om elkaar weer te zien, het voelde helemaal niet alsof we elkaar al een jaar niet hadden gezien. We waren natuurlijk blij om elkaar weer te zien, daar kan geen whatsapp videobelletje tegenop.

 

 

We hebben vervolgens de huurauto opgehaald en reden naar onze simpele verblijfplaats waar mijn ouders twee dagen konden acclimatiseren voor we door zouden gaan naar onze volgende plek. De fiets en alle spullen pasten gelukkig net in de huurauto, we moesten onszelf met z’n drieën in de voorkant proppen. De kans op een boete leek ons nihil, Chili heeft op dit moment grotere problemen dan de handhaving van de regel dat je niet met z’n tweeën op de bijrijdersstoel mag zitten.

 

We zouden met de huurauto naar verschillende plekken in Chili en Argentinië gaan rijden en we konden in de tussentijd de fiets en de spullen van mijn vader onderbrengen in het appartement van Oliver. Daar waren we natuurlijk erg blij mee. We hebben in totaal 3 weken met de huurauto rondgereisd, en hebben ontzettend veel gezien en gedaan. Mijn geklaag over de slechte kwaliteit van de camera van mijn mobiel is ook voorbij, want mijn vader heeft beter materieel meegenomen.

 

Als eerste gingen we naar de Chileense kust naar de plaatsen Valparaíso en Viña del Mar. Het was in heel Chili nog behoorlijk onrustig vanwege de landelijke protesten tegen de overheid, en dat was aan de kust niet anders. Het centrum van zo’n beetje elke stad in Chili is verrampeneerd. Overal graffiti, kapotgemaakte betaalautomaten, ingegooide ruiten, vernielde parken. Het ziet er triest uit. Met name de internationale (Amerikaanse) ketens waren doelwit van de vernieling.

 

We zijn in Viñá del Mar op bezoek geweest bij de Thomas en Erica, het Duitse stel dat per motor reist en toevallig op dezelfde plek waren als wij. Hun appartement bleek precies aan de straat te liggen waar de protesten het heftigste waren. We lieten daarom expres de huurauto veilig geparkeerd bij ons eigen appartement en namen een uber naar hun plaats. Toen we uitstapen begonnen onze ogen en kelen direct te irriteren van het traangas wat daar nog in de lucht hing. Kennelijk had de politie tien minuten voor we aankwam een charge uitgevoerd om de straat te ontdoen van protestanten. Ondanks de onrust, die tot later op de avond aanhield, hebben we een gezellig avond gehad met Thomas en Erica. Het was erg leuk om ze nog een laatste keer te zien voordat ze hun reis zouden vervolgen in Nieuw-Zeeland.

 

 

Wat er ook gebeurd, altijd blijven lachen

 

Dat hebben we dan ook gedaan

 

De dag dat we Valparaíso bezochtten werd ook een beetje overschaduwd door de protesten. Het viel samen met een nationale stakingsdag die een paar dagen daarvoor werd aangekondigd door de vakbonden. Deze staking hield in dat vele straten van de stad werden geblokkeerd met brandende opstakels en dat zo’n beetje alles dicht was. We wisten gelukkig een toeristisch wijkje te vinden op een hoge heuvel, boven de stad, weg van de protesten.

 

We hadden veel mazzel toen we met de uber terug naar het appartement gingen, de chauffeur slalomde om verschillende nasmeulende wegblokkades heen die net waren opgeheven. Ik weet zeker dat de weg een half uur daarvoor nog onbegaanbaar was. Het was maar goed ook dat we veilig in ons appartement waren teruggekeerd, want als je de beelden op tv bekeek zag het er allemaal erg grimmig uit.

 

Na deze kustplaats reden we in één keer door naar Mendoza, in Argentinië. Ook vandaag, na de nationale stakingsdag, waren er meerdere wegblokkades van brandende autobanden opgeworpen. De schade is immens. Achteraf gezien was dat een goede keuze, in Argentinië ondervonden we geen last van protesten. We gingen met de auto over het Andesgebergte, grotendeels via dezelfde weg die ik gefietst had. Ik kon dus laten zien waar ik geweest was en waar ik gekampeerd had, best wel leuk.

 

Het incameer, waar ik naast gekampeerd had op de heenweg

 

 

We zaten voor een week in een prachtig huisje in de bergen met een schitterend terras dat ons uitzicht bood over de vallei waar Mendoza zich in bevindt. We zijn een paar keer naar de stad Mendoza gegaan, hebben meerdere bodega’s bezocht om wijnen te proeven en zijn ook een dagje naar een stuwmeer gegaan.

 

Rust kan je redden

 

We hebben onszelf goed ingeburgerd met een bijna dagelijkse grill

 

Wijnen

 

Cowboys

 

Interessantdoenerij

 

Onze volgende en één na laatste stop was een ander, misschien nog wel prachtiger, huis. We zaten weer in de bergen en op deze plek merkten we gelukkig niets van de onrust. We hebben hier een heerlijke laatste week gehad. We zaten vlak bij een natuurpark waar we een paar keer naar binnen zijn gegaan, we hebben nog een wijngaard bezocht, veel wijn gedronken en vooral veel gelachen.

 

Ook geen verkeerd optrekje, toch?

Deze kleine vriend zijn we regelmatig tegengekomen

 

Deze grote vriend ook

 

 

 

En toen was het alweer tijd om terug te gaan naar Santiago omdat mijn moeder terug Nederland moest vliegen. Mijn vader mag dan pensionado zijn, mijn moeder moet gewoon nog aan het werk. We hebben drie onvergetelijke weken gehad, zónder bittere nasmaak. Oh en het uitzicht in ons laatste appartement mocht er ook zijn.

 

 

Twee dagen later reden we ’s morgens op tijd richting de luchthaven waar we afscheid van elkaar moesten nemen. Heel raar dat mijn vader bij mij bleef en mijn moeder alleen terug naar Nederland ging. Vooral voor mijn ouders viel het afscheid zwaar, ze zullen langer van elkaar gescheiden zijn dan ooit tevoren.

 

All things must pass, tot volgend jaar mam!

 

Toen mijn moeder uit ons zicht was verdwenen brachten we op de valreep de auto terug bij Europcar. De luxe van eigen vervoer (gemotoriseerd dan) is afgelopen. We blijven nog een paar dagen bij Oliver in Santiago om onszelf goed voor te bereiden en zullen dan beginnen aan ons grote fietsavontuur.

 

Verwachte vertrekdatum: Woensdag 4 December

 

Ready for take-off 

 

Please reload

28/4/2020

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

April 28, 2020

Please reload

©2019 by Jelle.