©2019 by Jelle.

De eerste meters met vaders

21/12/2019

Nadat we mijn moeder hadden uitgezwaaid op de luchthaven van Santiago waren mijn vader en ik ineens alleen. Ons grote gezamenlijke fietsavontuur is nu echt aanstaande. We konden onszelf gelukkig op ons gemak voorbereiden in het appartement van Oliver, de Duits-Noorse man waar ik ook al mocht verblijven voordat mijn ouders aankwamen.

 

Oliver woont eigenlijk in Noorwegen maar heeft al iets van 15 jaar een tweede onderkomen in de Chileense hoofdstad, waar hij zijn eigen import- en exportbedrijf heeft. Ik had hem ontmoet in Mendoza (Argentinië), we hadden vervolgens weer afgesproken aan de Argentijns-Chileense grens en uiteindelijk mocht ik dus zelfs in zijn appartement verblijven. En zijn gastvrijheid ging dus zelfs zover dat mijn vader en ik daar ook konden verblijven nadat mijn moeder was vertrokken, zodat we onszelf op een relaxte plek konden voorbereiden.

 

Dat hebben we dan ook gedaan. We zijn hier nog iets van 4 á 5 dagen geweest zodat we de laatste spulletjes konden inkopen, ik kon nog wat broodnodig fietsonderhoud verrichten en tegelijkertijd konden we ’s avonds avondjes uit met Oliver!

 

Dit was de eerste avond na mijn moeders vertrek, zo lijkt het net alsof we dat hebben gevierd…

 

Zo nam Oliver ons mee naar een prachtig amfitheater. Het bevindt zich op een hele rustige plek in de bergen, terwijl je in de verte uitkijkt op de Santiago met zijn velen wolkenkrabbers. Tijdens de voorstelling veranderde de dag langzaam in de nacht en die hele setting was gaaf om gezien te hebben.

 

Monica, Oliver en mijn pa en ik

Het amfitheater met Santiago op de achtergrond

 

Na een bewogen jaar en maanden van voorbereiding was het moment voor mijn pa op 4 december dan daar, we stonden op het punt van vertrek en dat emotioneerde hem wel. We namen afscheid van Oliver (hij komt ons misschien nog opzoeken in Patagonië!) en begonnen toen aan onze eerste dag. Niet de fijnste fietsdag die je je kunt voorstellen, want we moesten onszelf een weg zien te banen door de stad waar zo’n 7 miljoen mensen wonen.

 

Chili kent grote verschillen tussen arm en rijk en die verschillen zijn zichtbaar als je de stad doorkruist. We begonnen bij de chique wijk Lo Barnechea en gingen eigenlijk laag voor laag naar de arme buitenwijken waar je ’s avonds liever niet op straat loopt. Het heeft ons echt de hele middag gekost om de stad uit te komen. Mijn navigatieapp gaf me richtingaanwijzingen die ik via een oortje aanhoorde. Zo kon ik ons dwars door het chaotische centrum via verschillende fietspaden leiden. We zijn er heelhuids doorheen gekomen en waren blij dat we de stad uitwaren aan het einde van de dag. Ik had een airbnb geregeld voor de eerste dag. Ik denk dat het slim is om geleidelijke om te schakelen van comfort, die we inmiddels gewend zijn, tot diehard survivelen.

 

Dag één, met op de achtergrond Zuid-Amerika's hoogste gebouw

 

We hadden bedacht om een stuk langs de Chileense kust te fietsen, dus het idee was om zo snel mogelijk naar de kust te gaan. Via (over het algemeen) rustige binnenlandse plattelandswegen zijn we in een paar dagen naar de kust gefietst. In tegenstelling tot de doorgaande wegen, hebben de binnendoorweggetjes vaak korte en steile klimmetje, dus mijn vader mocht meteen aan de bak.

 

Sterker nog, we kwamen een paar keer onverwachts op steile onverharde heuvels terecht. Met de nodige moeite wist ik fietsend boven te komen, maar voor mijn ongetrainde vader is dat natuurlijk onbegonnen werk. Er zat meerdere keren niets anders op dan de fiets naar boven te zeulen, wat natuurlijk doodvermoeiend is. Nog veel vermoeiender dan naar boven fietsen, eigenlijk.

 

Aan het einde van een van de fietsdagen waren we op zoek naar een kampeerplek. De regio was landbouwgebied en alles was tot in de verste verte omheind met prikkeldraad. Er waren misschien wat doorgangetjes waar we een nachtje ongezien zouden kunnen wildkamperen, maar we begonnen onze gezamenlijke reis braaf door het te vragen. We vroegen aan een man, die zijn tuin stond te besproeien, of we een nachtje op zijn grond mochten kamperen. De man oogde wantrouwend naar ons en wilde onze identiteitskaarten zien. Hij zei dat hij ons alleen een stukje grond en water kon aanbieden, maar wilde dan wel onze ID-kaarten bij zich houden. Daar stemden we mee in (we waren allang blij met een slaapplek) en we konden ons dat wantrouwen best voorstellen. Stel je voor dat je twee wildvreemde buitenlandse fietsers aan je deur krijgt die je vragen in je tuin te kamperen. Zou jij ja zeggen?

 

Enfin, terwijl we onze tenten aan het opzetten waren raakten we steeds meer aan de praat met deze man, Juan was zijn naam. We zagen hem langzaam ontdooien en hierbij verdween ook zijn wantrouwen als sneeuw voor de zon. We kregen een kerstkleedje voor over tafel en ’s avonds kwam hij zelfs een dienblaadje met koffie en een koekje brengen, en een paar eieren van zijn eigen kippen voor de volgende ochtend. Wat een spontane hartelijkheid weer!

 

Juan, schrijvende in mijn boekje, op zijn eigen schattige kersttafelkleedje

 

Twee dagen later bereikten we de kust bij het plaatsje Pichilemu. Pichilemu staat bekend als hét surfoord van Chili. We hebben hier een rustdag genomen en uiteraard niet gesurft. Via een medewerker van het toeristenbureautje van ’t dorp wist ik een onderkomen voor ons te regelen in een hotelletje waar grote containers tot hotelkamers zijn omgebouwd, best een leuke plek.

 

Ambachtelijke zoutwinning

 

 

 

In mijn dromen

 

Ongeveer een half jaar geleden, toevallig in hét surfoord van Peru (Máncora), ontmoette ik Pim en Nienke. Zij fietsen en hiken zichzelf langzaam een weg naar Patagonië, ik heb toen samen met hen de bekende Santa Cruz hike gedaan in de Peruaanse bergen. We hadden met diezelfde Pim en Nienke afgesproken om een stuk samen te gaan fietsen. Mijn ouders hebben een pakket met contactlenzen meegenomen uit Nederland, want Nienke’s voorraadje is door de maanden heen geslonken tot bijna nul. Het is vrij prijzig en omslachtig om dat op te sturen naar Chili, dus het was ideaal dat mijn ouders deze kant op kwamen. We zouden in eerste instantie afspreken in Santiago, maar dat is om  verschillende redenen veranderd.

 

Na Pichilemu fietsten mijn vader nog drie dagen langs de kust naar de strandcamping waar we met Pim en Nienke hadden afgesproken. Als tegenprestatie kregen we een warm welkom met koud bier en een uitgebreide luxe maaltijd. Leuk om elkaar na zo’n tijd weer te zien, bizar om te bedenken dat dat alweer 6 maanden geleden was. We namen hier een extra rustdag.

 

Onderweg naar Pim en Nienke, kamperend op een strandcamping

 

 

Zeeleeuwen

 

We hebben een kleine week met elkaar samen gefietst en hebben meerdere malen de afstands-, tijds- en hoogtemetersrecords van mijn vader verbroken. De tocht was over het algemeen erg mooi en gevarieerd, al hadden we langs de kust steevast tegenwind. Dat was een van de redenen om na een paar dagen weer landinwaarts te gaan. De bosrijke kust veranderde weer snel in een drogere grond en die drogere grond veranderde vervolgens weer in bosrijk gebied. Na de lange stukken van leegte in Argentinië vind ik het nog steeds gaaf om zoveel bomen bij elkaar te zien.

 

 Ready for take-off, ditmaal met zijn vieren

 

En waar bomen zijn

 

Is bosbouw

 

 

 

Het was erg gezellig met z’n vieren en we hebben in die kleine week toch een hoop met zijn vieren meegemaakt. Zo hebben we een nachtje bij de lokale brandweer kunnen overnachten op een stoffige zolder (inclusief rondleiding door de kazerne waarin ze ons trots hun materiaal lieten zien). Ook hebben we een nachtje gekampeerd op het terrein van een basisschool. De zomervakantie is inmiddels gestart in Chili, die tot begin maart zal duren. De basisschool was dus verlaten. We zetten onze tentjes op naast een paar speeltoestellen die waarschijnlijk niet aan de eisen van de NVWA zouden voldoen. We konden zelfs gebruik maken van het toilet en een douche, en de conciërge liet ’s nachts zelfs een klaslokaal voor ons open zodat we gebruik konden maken van het stroom.

 

Op de stoffige zolder van de brandweer

 

Het plaatsje San Nicolás, met sinterklaas op het plein náást de kerstboom, heel gek.

 

 

 

 

Pim en Nienke fietsen voornamelijk over onverharde en bergachtige wegen, en hadden een route op het oog die nog iets te vroeg komt voor mijn vader. Hij is duidelijk in korte tijd al een stuk sterker geworden, maar het zou stom zijn om te gaan forceren, dus we bouwen de afstanden en moeilijkheidsgraden geleidelijk uit. Na een kleine week samen te hebben gefietst namen we dus afscheid en we zullen elkaar waarschijnlijk wat verder zuidelijk nog een keer treffen.

 

Het moment van afscheid

 

Mijn vader en ik zijn aangekomen in Los Angeles (in Chili dan, hè?), waar we een rustdag hebben en onze vervolgstappen zullen bepalen. Het wordt nog aanpoten om Ushuaia te halen in Maart, maar daar gaan we natuurlijk wel voor.

 

Mijn vader zal trouwens ook een blog gaan schrijven, het lijkt me wel een leuk idee om zijn perspectief te delen!

Please reload

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

January 14, 2020

December 5, 2019

Please reload