Aankomst in Patagonië

14/1/2020

Ik eindigde mijn vorige blog in de Chileense stad van Los Angeles, waar mijn vader en ik een dag hebben gerust. De week voordat we hier aankwamen hadden we samen met Pim en Nienke gefietst, en Nienke had uitgezocht dat we ongeveer 60 kilometer per dag zouden moeten fietsen om ons einddoel (Ushuaia) op tijd te bereiken. In dat geval zouden we ook nog twee rustdagen in de week kunnen nemen.

 

Die zestig kilometer zijn sindsdien een beetje ons dagelijkse doel geworden, en dat doel bereiken we eigenlijk altijd wel. Vanaf Los Angeles hebben we aardig tempo gemaakt en zijn we zes dagen achter elkaar gaan fietsen, wat inhield dat we beide kerstdagen gewoon hebben gefietst. Weer eens wat anders dan het traditionele samenkomen van de familie!

 

Eerste kerstdag werd voor mij ook een beetje gemarkeerd door het feit dat we nu echt in Patagonië waren aangekomen, het landschap liet je dat duidelijk zien. Toen de eerste besneeuwde vulkaan aan de horizon verscheen, terwijl we er nog 80 kilometer vandaan zaten, realiseerde ik me dat de laatste fase van Amerika is aangebroken.

 

 

 

In die zes dagen zijn we naar Argentinië gefietst en zijn we langs meerdere besneeuwde vulkanen gekomen, waarvan de meest imponerende (en hoofste) toch wel degene was die precies op de grens ligt tussen Chili en Argentinië. Deze rustige grensweg ging door een nationaal park, kende een pittige klim en was een van de mooiste wegen die we tot op dat moment hadden gehad. Op een paar kilometer van de grens konden we kamperen bij een soort picknickplek, met uitzicht op de Lanínvulkaan.

 

 

 

De grenspassage verliep soepel en probleemloos, twee stempels erbij, geen bagagecontrole en Welkom in Argentinië! Dit betekende ook dat mijn vader voor de eerste keer een Andespas is overgestoken, dat moesten we natuurlijk vieren met een biertje! Argentinië heette ons welkom met een onverharde weg, maar dat wisten we gelukkig van te voren en het was maar voor een klein stukje.

 

 

 

In het stadje Junín de los Andes hebben we een rustdag genomen en onszelf als doel gesteld om op oudejaarsdag aan te komen in de stad Bariloche. Bariloche is een bekende en toeristische stad aan een meer, dus het leek ons leuk om op zo’n levendige plek oud & nieuw te vieren. We wisten niet helemaal zeker of we het gingen halen, want het was 250 kilometer en we hadden drie dagen. Deze route is erg populair onder de fietsers en staat bekend als de zeven-merenroute. Geen idee waarom ‘ie zo heet, want je fietst wel langs tien meren, maarja. Kleinigheidje hou je.

 

Deze zeven-merenroute was schitterend en we hadden voor de zoveelste keer mazzel met het weer. Strakblauwe lucht, zonnetje, precies zoals het zijn moet zeg maar voor die regio.

 

 

 

Het is gelukt om de route in drie dagen af te leggen, met een paar mooie kampeerplekken tussendoor. Onze aankomst in Bariloche werd een kleine anticlimax. Ik had de goedkoopste airbnb-plek in Bariloche geboekt, en er was zeg maar een reden waarom het zo goedkoop was. Het zat op een verwaarloosd en pauper ogend industrieterreintje, de stoffige kale kamer leek niet half op de nette aangeklede kamer van de advertentie. We werden niet eens ontvangen, een andere gast moest ons uiteindelijk laten zien hoe alles reilde en zeilde.

 

Met veel pijn en moeite wisten we nog eten en bubbels in te slaan bij een buurtsuper die gelukkig nog open was, alle andere winkels waren rond 4 uur al gesloten omdat het oudejaarsdag was. We dachten een prachtplek te hebben gevonden om het nieuwe jaar in te gaan. We stonden op een strandje, naast het meer waar Bariloche aan ligt, en keken vanaf de zijkant op de stad. Ik beeldde me een spectaculaire vuurwerkshow in, maar ook dit werd een kleine deceptie.

 

We hebben niet een pijl gezien, achteraf las ik dat het gebruik van vuurwerk verboden is in Bariloche. Dus daar stonden we dan, vol verwachting te klappertanden op het strandje van ons verpauperde industrieterreintje met een fles bubbels in onze handen, vergezeld door een groep straathonden die het met elkaar aan de stok kregen en onze meegebrachte glazen kapot wisten te maken. De sfeer was niet om over naar huis te schrijven (ik doe het toch). Maar het kan erger! Je kunt ook voor honderden euro’s aan vuurwerk hebben ingeslagen en een oudejaarsavond tegemoet gaan waarin het zo mistig is dat je het einde van de straat niet eens kunt zien, dus wat dat betreft mag ik niet zeuren.

 

Ondanks het sfeerloze 12-uurmoment hebben we er toch wat van weten te maken, champagne in koffiekopjes en een videobelletje met het thuisfront doen wonderen! Ik wens iedereen die dit leest natuurlijk ook het beste voor het nieuwe jaar. Tijd is wat mij betreft het kostbaarste bezit dat er is, dus laat 2020 tellen zou ik zeggen!

 

Ons volgende doel was om weer terug naar Chili te fietsen, om daar een groot deel van de Carretera Austral te fietsen. Dit is de enige verbindingsweg door dit afgelegen en spectaculaire deel van Patagonië in Zuid-Chili. De lengte van de totale route is zo’n 1250 kilometer, waarvan de laatste 500 kilometer onverhard. Het beloofd dus een pittige route te worden.

 

De Carretera Austral mag dan pittig zijn, de weg ernaartoe liep ook niet van een leien dakje. Vanaf Bariloche hebben we zeven dagen achter elkaar gefietst om het dorpje te bereiken waar we de Carretera Austral op konden draaien, waarvan de laatste twee in de stromende regen. Maar goed, we hebben het gehaald en in mijn volgende verhaal zal ik schrijven over deze weg!

 

De tocht richting de Carretera Austral was al prachtig

 

Het landschap veranderde langzaam...

 

 

 We reden langs de ranch waar Butch Cassidy een tijdje vertoefde...

 

We reden ook langs Trevelin, een dorpje met Welsche roots

 

Deden af en toe een lekker bakkie kofie met uitzicht...

 

Reden door een nationaal park...

 

Bereikten Chili...

 

 En toen begon het drie dagen te gieten, we ontmoetten hier twee Zwitsers die met hun 3-jarige dochter reizen

 

Gelukkig werden we warm ontvangen door Wim en José, reizend in een schattig busje. Ze zagen de vlaggetjes en boden ons heerlijk warme koffie aan, dat ging er wel in!

 

Doorweekt maar blij! We hebben befaamde weg eindelijk bereikt

 

 

 

Please reload

28/4/2020

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

April 28, 2020

Please reload

©2019 by Jelle.