The Middle of Nowhere en Torres del Paine

29/2/2020

In dit verhaal neem ik voor één keer het ‘schrijfstokje’ over van mijn reisleider, navigator, tolk, onderhandelaar en zoon Jelle. Dit verhaal vertelt over onze route van El Calafate naar Punta Arenas.

 

Na ons bezoek aan de gletsjer Perito Moreno, besloten we een extra dag in El Calafate te blijven, om deze ervaring een beetje tot ons te laten doordringen. We fietsten uiteindelijk op 4 februari El Calafate uit. We hadden wind mee en binnen een aantal uren zaten de eerste 50 km er al op. We doorkruisten een steppenlandschap, wat vooral leeg en weids is. Dat lijkt misschien saai, maar het tegendeel is waar. Prachtige, langzaam wisselende vergezichten vergezelden ons.

 

Wat een weids uitzicht 

Nog een weids uitzicht

 

Je blijft fotograferen

 

Lama's in het oneindige landschap

 

We deden nog even een klim van 12 km lengte, reden vervolgens met koude tegenwind nog uren door, om uiteindelijk te stoppen bij een steunpunt voor weggebruikers. Bij dit steunpunt, in the middle of nowhere, konden we onder een afdak onze tenten opzetten.

 

Prima kampeerplek uit de wind

 

De zon was inmiddels onder en het werd kouder. Na de pastamaaltijd (alweer pasta!) was het tandenpoetsen en de hoogste tijd voor de slaapzak. Ten eerste voor meer warmte en ten tweede voor onze nachtrust. De volgende ochtend wilden we om 7:30 vertrekken, om zodoende voldoende tijd voor onze ‘doorsteek’ te hebben. We hadden namelijk gekozen voor een onverharde ‘doorsteek’ van 65 kilometer, in plaats van via de verharde weg die 100 kilometer langer was.

 

De doorsteek liep langs een verlaten politiepost (waarom daar een politiepost?), waar we uit de wind lekker hebben ontbeten. Verder kwamen we een goed uitgeruste lama tegen en wat paarden die ons bijna hoofdschuddend aankeken. Om 17:00 kwamen we bij ons overnachtingsadres aan, ook een steunpost voor weggebruikers. Na 9,5 uur onderweg te zijn geweest zat het erop voor vandaag.

 

We worden meewarig aangekeken

 

Niet bepaald de A1 bij Utrecht

Verlaten politiebureau

 

In de middag, in een nogal leeg cafetaria zonder verwarming, hebben we een broodje gegeten

 

De zonsondergang bij het tweede steunpunt

 

De volgende ochtend zijn we ook om 07:30 vertrokken. De komende 40 kilometer naar de grensovergang van Argentinië naar Chili zouden we namelijk windje mee hebben (volgens Windy, onze wind- en weerapp). Daarvan wilden wij natuurlijk graag profiteren, omdat normaal gesproken op dit stuk de wind de andere kant opblaast.

 

Dik aangekleed gingen we op pad, en ja hoor, met windje mee. Wat een mazzelaars. Onderweg in de luwte van een rotsblok ontbeten en niet veel later de grens overgestoken. Dat liep (zoals gebruikelijk voor ons) gesmeerd. Inmiddels was de zon volop gaan schijnen en fietsten we in korte broek en T-shirt.  Wat een verschil met vanmorgen. De tijd om uit te kijken naar een plek om te overnachten was aangebroken en na nog wat kilometers fietsen bereikten we wat huisjes. Jelle ging het vragen en we mochten daar staan in het hoge gras. Een prima plek.

 

De zoveelste grensovergang

 

De volgende dag was het niet ver meer naar Puerto Natales. Onderweg ontbeten we in een (nog net niet gesloopt) bushokje.

 

Ons ontbijt

 

Eenmaal aangekomen in Puerto Natales hadden we ons getrakteerd op een op chocolademelk met een brownie en een hostal. Nu is Puerto Natales dé uitvalsbasis naar één van dé bezienswaardigheden van Chili: Torres del Paine. Om kort te gaan zaten we de volgende ochtend al om 07:00 in de bus, die ons naar het gelijknamige nationale park zou brengen. Daar aangekomen moesten we 10 kilometer bergwandelen waarin we 1 kilometer stegen, het laatste stuk klimmend en klauterend. Toen konden ook wij ze aanschouwen, de drie pal naast elkaar staande torres (pieken) van het Paine bergmassief. Het was spectaculair om te zien! Het werd, zittend aan de voet van de drie pieken, de langste lunch van de reis. Op enig moment moesten we wel met de terugtocht beginnen, omdat de bus om 19:45 vertrok. Terug in Puerto Natales hebben we de dag afgesloten met een biertje en pizza. Om 01:30 (!) lagen we in bed, na een geweldige dag.

 

Het is een lange weg...

 ... en het werd de bezoeker niet makkelijk gemaakt

Maar we zijn er

En het uitzicht mocht er wezen!

De boys

 

De volgende dag was voor ons een rustdag, die pas begon rond het middaguur en met stijve bovenbenen van onze bergwandeling van 20 kilometer. De dag vloog voorbij en waren klaar voor het vervolg van onze reis.

 

De volgende dag (het is 10 februari) gingen we uitgerust verder richting Punta Arenas. De weg werd rustiger en stiller, tot een knappend geluid de stilte doorbrak. Een gebroken spaak in Jelle zijn achterwiel. Hij is die meteen gaan vervangen, terwijl ik onze lunch klaarmaakte. Na een uur waren we weer op weg en zijn doorgefietst naar Morro Chico, een gehucht aan de voet van een grote steenklomp wat het restant van een uitgedoofde vulkaan schijnt te zijn. Naast het lokale restaurantje mochten we onze tent opzetten en hadden zelfs licht en elektriciteit. Wat een luxe. Doordat de plek niet groot was, hebben we met zijn tweetjes in Jelle zijn tent geslapen. Lekker knus, maar ik ben daarna niet meer uitgenodigd voor een tweede overnachting in zijn tent!

 

We naderen Morro Chico, met op de achtergrond de uitgedoofde vulkaan

 

Onze kleine kampeerplek met licht en elektriciteit

 

De volgende ochtend vroeg vertrokken, om de aantrekkende zijwind voor te zijn. Na een paar uur fietsen ontbeten we in (alweer) een bushokje, ’s middags koffie gedronken in Villa Tehuelches, weer later koffie gedaan bij een benzinestation bij de intersectie van twee samenkomende snelwegen en daar besloten om door te fietsen naar Punta Arenas. Daar kwamen we om 19:30 aan, 12 uur en 150 kilometer na ons vertrek, bij een prima hostel. Die afstand van 150 kilometer in één dag was een record. Dat werd dan ook gevierd met bier en ‘all you can eat’ bij de Chinees. Met pijn in onze buiken van het vele eten liepen we terug naar ons hostel, waar het in slaap komen geen moeite kostte.

 

Alweer een ontbijtje in een bushokje!

 

Eenmaal in Punta Arenas hebben we de volgende dag een rustdag genomen. Boodschappen gedaan, vuile kleding gewassen, aardappelen met bloemkool en kipfilet gegeten, Harry Potter en de Vuurbeker gekeken en een biertje gedronken. Wat een leven. Wel beseften we dat we aan het laatste stuk van onze reis waren begonnen. Gelukkig hadden we nog een aantal weken te gaan en waren benieuwd naar het vervolg.

 

De dag daarna (inmiddels donderdag 13 februari), verwenden we ons met nóg een rustdag. Ontbeten met gebakken eieren en koffie, de stad in geweest, boodschappen gedaan voor de komende fietsdagen en (te laat) gaan slapen. We zijn helemaal klaar voor de avonturen van de komende weken. Dat begon al vroeg de volgende ochtend, met de overtocht per boot van Punta Arenas naar Porvenir op Vuurland. Vuurland of te wel Tierra del Fuego, het decor van de finale van onze reis!

 

De boot naar Porvernir ligt al op ons te wachten

 

To be continued very soon…

 

Please reload

28/4/2020

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

April 28, 2020

Please reload

©2019 by Jelle.