©2019 by Jelle.

The Grand Finale & Finish

1/3/2020

Het is tijd voor de grand finale van twee jaar (!!) fietsen over het Amerikaanse continent. Een kleine terugblik: Aan het einde van 2017 was ik nog bezig om te bepalen waar ik mijn fietsreis zou beginnen. Met behulp van de wereldkaart van Google Flights verkende ik de mogelijke startplekken aan de hand van alle stipjes die een luchthaven markeren.

 

Via deze wereldkaart viel mijn oog op een stipje in een uithoek van Canada. Ik klikte op dit stipje en het bleek de luchthaven te zijn van de stad Sydney. Sydney? In Canada? Australië is dus niet uniek, want ook Canada heeft een stad die de naam Sydney draagt. Deze stad ligt aan het einde van het Cape Bretoneiland (onderdeel van de provincie Nova Scotia).

 

Om je een idee te geven van waar het ligt

 

Het beoogde einddoel was toen al de zuidelijkste stad van de wereld, namelijk de Argentijnse stad van Ushuaia. Vanaf mijn laptopschermpje leek het me dus wel geinig om te starten in deze Canadese uithoek. Zodoende boekte ik een enkeltje Sydney.

 

Op 15 februari 2018 vertrok ik als een onnozel persoon die nog nooit buiten Europa was geweest (niet dat dat je onnozel maakt). Na drie vluchten kwam ik dan eindelijk aan op de kleine luchthaven van Sydney, om half 2 ’s nachts in het pikkedonker. Ik was van plan om de nacht te spenderen en om bij daglicht richting Sydney te fietsen. Dat liep echter anders.

 

Een vrouw van middelbare leeftijd benaderde me terwijl ik nog aan het wachten was op de fietsdoos. Ze vroeg waarom ik hier nog aan het wachten was (midden in de nacht) en of ze ergens mee kon helpen. Ik vertelde haar dat ik van plan was om hier te starten met een lange fietsreis. Ze was even in de veronderstelling dat ik de Canadese Sydney per ongeluk had aangezien voor de Australische Sydney. Dat komt namelijk echt voor! In Australië was het op dat moment namelijk zomer, terwijl het in Canada nog winter was. Welke gek begint er nou in februari te fietsen vanuit Canada? Nou ik dus.

 

Even later kwam deze vrouw, Lorrie, nogmaals naar me toe en bood aan om me naar haar huis te brengen om daar de nacht te spenderen, in plaats van op de luchthaven. Zo leerde ik Lorrie en Leroy van de familie Hodder (niet te verwarren met de familie Flodder) kennen, de eerste personen die ik heb leren kennen. Velen zouden volgen!! Een paar acclimatisatiedagen later stond ik aan de voet van een ongelofelijke reis.

 

Leroy and Lorrie

De onervaren bleekscheet himself

Ydney

 

Ik had geen planning en dacht dat het me ongeveer een jaar zou kosten om aan te komen in Ushuaia, maar na één jaar fietsen was ik ‘pas’ in Panama. Mijn vader vertelde me rond die tijd dat hij binnen een half jaar met pensioen zou gaan. Het eerste dat in me opkwam was om hem uit te nodigen om samen te gaan fietsen. Er was enige twijfel, maar gelukkig heeft hij uiteindelijk besloten om het te doen.

 

Inmiddels fietsen mijn vader en ik alweer tweeënhalve maand samen, waarin we duizenden kilometers hebben overbrugd en op het punt staan om aan te komen in Ushuaia. Zo’n einde had ik me in Sydney nooit kunnen bedenken. Mijn vader heeft in het vorige verhaal geschreven dat we zijn aangekomen in Punta Arenas, een grote havenstad in Chili waarvandaan we weer eens een pont moesten pakken.

 

Deze pont vertrekt naar Vuurland, ook wel bekend als Tierra del Fuego. Dit is een groot eiland (groter dan Nederland) dat niet verbonden is met de rest van het Amerikaanse continent. Aangezien we zodoende het vasteland van het Amerikaanse continent achter ons lieten, voelde het een beetje als het begin van het einde. Het was behoorlijk grote pont waar ook vrachtwagens op werden verscheept en de overtocht duurde zo’n anderhalf uur.

 

De boot lag al op ons te wachten

 

Een laatste blik op Punta Arenas met een volledige regenboog

 

We kwamen aan bij het plaatsje El Porvenir, een klein dorpje dat aan het einde van de 19e eeuw is gesticht. Aan de noordkant van dit gigantische eiland is rond 1890 een kleine hoeveelheid goud gevonden bij een reddingsexpeditie. Dit heeft geleid tot een heuse goudkoorts op het eiland, velen westerlingen hebben zich toentertijd op en rond het eiland gevestigd en beproefden hun geluk door naar goud te zoeken. De opbrengst? Behoorlijk magertjes. Het heeft er wel toe geleid dat het eiland beter in kaart is gebracht en het heeft dus ook voor de stichting van Porvernir geleid. Toen het dorp nog maar een handjevol inwoners had, waren er al twee slijterijen en een bordeel te vinden….

 

Enfin, terug naar het heden. Het eiland telt meer schapen dan inwoners, dus wat dat betreft kon het zo Texel zijn. Het enige verschil is de omvang, want dit eiland is ruim honderd keer zo groot. Er zijn slechts een paar doorgaande wegen te vinden en mijn vader en ik kozen voor de onverharde weg die dwars door Vuurland gaat. Dit was een prachtige route  heeft een paar prachtige doorgaande (onverharde) wegen waar we overheen wilden fietsen.

 

Het eiland staat bekend om zijn velen estancias, dit zijn grote percelen in particulier bezit die worden benut voor grootschalige veeteelt. We zijn dus langs meerdere van die estancias gefietst en hebben zelfs een paar keer een hutje aangeboden gekregen om de nacht in door te brengen. Vanaf Porvenir fietsten we drie dagen lang om een grote baai heen. Deze baai heet Bahía Inútil, ofwel nutteloze baai. Deze baai is destijds zo zo genoemd toen de eerste navigators nergens konden aanmeren, noch beschutting konden vinden. Aan het uiteinde van deze baai leeft een kleine kolonie koningspinguïns, dus die hebben we natuurlijk bezocht! Erg bijzonder om die beesten een keer gezien te hebben in hun natuurlijk habitat.

 

Een vissershutje aan de nutteloze baai

 

 Het koste letterlijk dagen om er omheen te fietsen

 

 De kolonie koningspinguïns

 

We zijn afgeweken van de gebruikelijke route zodat we wat meer in de rust zouden fietsen, dat bleek een goede keuze. We hebben dagenlang door prachtige uitgestrekte landschappen gefietst met veelal de wind in de rug. Gelukkig hadden we genoeg eten ingeslagen want onderweg was er niet veel meer te vinden. We hebben één regenachtige dag gehad, en kwamen die dag gelukkig uit bij een chique overnachtingsplek achter een houtverwerkingsbedrijf. Heel bijzonder om daar zo’n bedrijf tegen te komen, in de middle of nowhere, dat hadden we niet verwacht. Oh en we zijn vlak daarvoor ook nog langs een (verroeste) baggermolen gefietst. Dit lompe ding is aan het begin van de vorige eeuw (1904) verscheept vanuit Engeland omdat ze hiermee naar goud gingen graven, ze dachten dus echt dat de grond hier vol met goud zou liggen….

 

Verroeste goudzoeker van ijzer

 

De dag dat we bij deze biomassafabriek wegfietsten zouden we voor de laatste keer de grens over gaan, terug naar Argentinië. Vóórdat we de grens bereikten kwamen we nog langs een klein gehuchtje, Pampa Guanaco. Ik vroeg bij een klein politiekantoortje of er ergens een klein lokaaltje te vinden is waar we een op koffie konden bestellen. Het was koud en winderig buiten, dus daar hadden we allebei behoefte aan. Er was hier helemaal niets, maar we mochten wel even binnenkomen. Zo kregen we een lekkere kop koffie met wat broodjes aangeboden van oom agent. Een warme en aangename tussenstop, voordat we onze weg over de pampa vervolgden en nog een laatste groet brachten aan de Chileense lama’s die schichtig van ons weg renden.

 

Vuurland

Wat zou de overheersende windrichting zijn?

Het politiebureautje

 

Dag Chili, hallo Argentinië voor de duizendste keer! Het is dat er een grenspostje stond, want anders zou je niet zeggen dat je in een ander land bent. De Argentijnse lama’s bleven onveranderd schuw, het landschap onveranderd wijds, de wind bleef onveranderd waaien en de zon bleef onveranderd schijnen. Ook de gaucho’s (cowboys) die het vee bij elkaar drijven in dienst van de eigenaren van de estancias zien er hier exact het zelfde uit, te paard in hun traditionele kleding.

 

Aan deze pampa kwam de dag erop plotseling een einde bij het naderen van Rio Grande. We kwamen weer terug op de geasfalteerde snelweg met vrachtverkeer en zagen vanuit horizon het sfeerloze Rio Grande opdoemen. Argentinië wil de industrie op dit eiland een boost geven en het hanteert hier daarom een gunstig belastingregime. Het gevolg is dat het barst van de assemblagefabrieken. De salarissen liggen wat hoger dan in de rest van Argentinië, dus zodoende groeit zo’n stad vanzelf. Het is dus echt zo’n sfeerloze industriestad, maar we hadden weinig keuze en moesten er naartoe om boodschappen te doen. We bleven hier zelfs twee extra dagen zodat ik mijn vorige verhaal (ik liep hopeloos achter) kon uploaden.

 

De niet bestaande skyline van Rio Grande

 

Ook had ik bij een fietsenwinkel alvast twee fietsdozen geregeld die we via een verzendbedrijf naar Ushuaia lieten opsturen. Fietsdozen zijn natuurlijk nergens te verkrijgen in Ushuaia omdat veel vakantiefietsers daar nu aankomen (we zijn zeker niet de enige!) en op zoek zijn naar een fietsdoos. Hebben is maar vast hebben, dus we waren er blij mee.

 

Hebben is maar hebben 

 

Het moment waarop we Ushuaia voor het eerst zagen aanstaan op de borden was ook het moment waarop we allebei beseften dat het einde echt aan het naderen is. Tegelijkertijd beseften we dat we het gewoon zouden gaan halen! Op eigen kracht! Binnen de tijd! Sterker nog, we liepen voor op ons niet bestaande schema. We hadden dus wat dagen over en besloten om een kleine omweg te nemen.

 

Het eerste bord waar Ushuaia op stond aangegeven

 

Zodoende hoefde we niet de hele tijd over de snelweg te fietsen met al dat verkeer en zonder ook maar een centimeter aan vluchtstrook. Nadat we de Rio Grande waren uitgefietst konden we al na 15 kilometer van de snelweg af. We keerden voor de laatste keer terug in de oase van rust waarvan we nu al weten dat we het gaan missen. We fietsten over ‘la ruta de las estancias’, een onverharde route van 130 kilometer. Dit kostte dus een dag extra maar dan heb je ook wat!

 

 Apocalyps, de schapen nemen de wereld over!

 

 

Op de tweede dag waren we op zoek naar een plek om te overnachten en ik vroeg bij een estancia of ze ergens een beschutte plek hadden waar we onze tenten konden opzetten. Het waaide namelijk nogal. We raakten aan de praat met Mirna, een blonde vrouw van 73 jaar die hier al haar leven woont. Ze oogde eerst wat voorzichtig en wantrouwend toen ze de deur opende, maar ze nodigde ons meteen uit voor koffie toen ze doorhad dat we slechts twee onschuldige reizigers op een fiets waren. Mirna heeft ons het een en ander verteld over de geschiedenis van Vuurland. Ze heeft Kroatische roots en haar opa is aan het einde van de 19e eeuw, nog voor de goudkoorts, als klein jongetje naar Zuidelijk Patagonië gegaan. Argentinië wilde in die tijd graag dat het land benut zou worden (voordat Chili het zou inpikken) en had een speciale regeling waarbij je 10.000 hectare grond cadeau kreeg als je de grond zou gaan benutten voor veeteelt.

 

Een bijzondere ontmoeting met een zeer vriendelijke familie

 

Daar heeft de familie van Mirna destijds flink van geprofiteerd. Ze bezitten op dit moment maar liefst 300 km2 aan grond. Om je een idee te geven: de hele gemeente Amsterdam bestaat uit 219 km2. Dit hele grondgebied is omheind met hekken en ze hebben dan ook iemand in dienst die alleen maar bezig is met het hekwerk van de estancia. Op het moment dat wij daar aanklopte was het carnaval, in Argentinië zijn dit twee vrije dagen en de hele familie was naar de estancia gekomen om het te vieren. Er was dus helaas geen plek voor ons, maar de zoon van Mirna had een estancia verderop waar we wel onderdak konden vinden.

 

We fietsen zo’n 8 kilometer en kwamen uit bij Estancia Indiana, waar de beheerder ons benaderde op zijn quad. We kregen een oud huis toegewezen en waren hier maar wat blij mee! Net op het moment dat we binnen waren begon het te regenen, dus we ontsprongen weer eens de dans. Het zorgde voor een prachtige en deels dubbele regenboog.

 

 © Papa

 

Drie fietsdagen en een laatste prachtige klim later was het moment daar. We fietsten over een bochtige weg en op een gegeven moment verschenen er twee grote zuilen aan beide kanten van de weg waarop “USHUAIA” groot stond aangeduid. We did it! Ik kan dit niet met woorden beschrijven maar ik ben ontzettend trots op mijn vader (stiekem ook een beetje op mezelf). Hij is helemaal vanaf nul begonnen in Santiago de Chili en in razendsnel tempo aangesterkt en ervaren geworden. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik de laatste 3 maanden samen met mijn pa heb mogen fietsen en dat zal een herinnering zijn die we voor altijd zullen koesteren. Klinkt ontzettend ouwelullerig, maarja het is nou eenmaal de waarheid. Gelukkig hebben we niet te maken gehad met blessures o.i.d. en we hebben daardoor geen centimeter hoeven te skippen.

 

 Uitzicht vanaf de laatste klim...

 

Onze laatste overnachtingsplek...

 

 

 

 

 JAAAAAAAAAA

We did it!

 

Nu je toch al meer dan 3 A4’tjes hebt gelezen van dit laatste verhaal over het Amerikaanse continent kan ik vast nog wel even doorgaan met een klein dankwoordje, toch? Ik wil jou namelijk ook bedanken. Bedankt voor het volgen van mijn reis! Ik weet dat tijd het meest kostbare bezit is, zeker in het overhaaste Nederland, dus ik waardeer het dat je die tijd hebt besteed aan het lezen van mijn verhalen. Wat mij betreft is het een onvergetelijke reis geworden en ik hoop dat ik dit aan de hand van mijn verhalen een beetje heb kunnen delen. Ik geloof dat ik alle 48 verhalen ga printen, hier een nietje doorheen schiet en met deze stapel papierwerk naar de dichtstbijzijnde uitgeverij ga. ‘Snelle Jelle in Amerika’, klinkt niet slecht toch?

 

Daarover gesproken…
Het klinkt alsof het hier allemaal echt eindigt, en dat is ook altijd het idee geweest, maar dat gaat toch iets anders lopen. Aangezien ik nog een klein beetje geld en een hoop tijd overheb, krijgt ‘Snelle Jelle in Amerika’ een opvolger. Ik vlieg op 4 maart vanaf Ushuaia namelijk niet naar Nederland, maar naar Sevilla in Zuid-Spanje. Voor mijn vader zit het er wel echt op. Hij had van tevoren gezegd niet langer dan 3 maanden weg te willen, langer kan hij mijn moeder niet alleen thuis laten 😊.

 

Enfin, ik vlieg dus naar Sevilla en daar zal mijn zus me komen opzoeken. We hebben elkaar al anderhalf jaar niet gezien dus daar kijken we naar uit! Vervolgens vliegt Kim weer terug naar Nederland en komt Tom overgevlogen naar Sevilla. Tom en zijn zusje Nina hebben me begin vorig jaar nog opgezocht in Colombia. Daar is het idee ontstaan om samen een stuk te gaan fietsen en dat idee gaat werkelijkheid worden. Tom is nog druk met alle voorbereidingen maar hij komt halverwege maart met zijn fiets over naar Sevilla en daarvandaan zullen we naar Nederland gaan fietsen.

 

‘Snelle Jelle in Europa’ is een feit.

 

To be continued….

Please reload

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

Please reload