Terug in het door het coronavirus geteisterde Europa

26/3/2020

Inmiddels gaat het in de wereld nog maar over één ding; het coronavirus. Voor alles escaleerde heb ik verschillende nieuwsartikelen gelezen over de ontwikkeling van het virus in China. Ik heb het meerdere keren met mijn vader gehad over het snel stijgende aantal besmettingen in China en de eerste paar besmettingen in Italië. We hadden echter niet kunnen voorspellen dat het allemaal zo snel zou escaleren en de impact zó groot zou zijn op wereldwijd niveau.

 

Uiteraard heeft de coronacrisis ook impact op het vervolg van mijn reis, maar daar kom ik later op terug. Het gaat alleen nog maar over corona corona corona, dus laat ik eerst nog even terugblikken op die relatief zorgeloze pre-corona periode. Allereerste een kleine terugblik op de resterende dagen in Ushuaia.

 

Op de tweede dag kwamen ze de fietsdoos brengen die we vanuit Rio Grande hadden opgestuurd

 

We moesten van appartement verwisselen en zijn toen meteen langs de letters van ‘USHUAIA’ gegaan om onze aankomst nogmaals te vereeuwigen

 

De haven van Ushuaia ligt regelmatig vol met grote cruiseschepen die richting Antarctica vertrekken

 

Foto genomen vanaf een mooi weggetje richting Ushuaia's skipiste

 

Letterlijk twee dagen bezig geweest om de laatste twee blogs te maken

 

Na een paar dagen in Ushuaia was het moment daar om afscheid te nemen van mijn vader. Ik vertrok namelijk twee dagen eerder en liet mijn vader zo achter in Ushuaia. Ik vond dit een lastig moment. Je leeft voor drie maanden als een soort Siamese tweeling en opeens doorbreek je die connectie en ga je weer verder als eenling. Vóór ik naar Spanje vloog had ik een overstap in Buenos Aires van anderhalve dag. Die bracht ik door in een voorstadje van het ‘echte’ Buenos Aires. Ik heb hier meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om voor een prikkie naar de kapper te gaan om van mijn tachtiger jaren coupe af te komen. Het was leuk om weer even terug in Buenos Aires te zijn, zij het voor één dag in een gebied dat niet eens lijkt op het stadscentrum.

 

Mijn vader vloog net als ik op 6 maart richting Europa, hij naar Amsterdam en ik richting Barcelona. Sterker nog, mijn vader zat vier vlieguren achter me. Best een grappig idee. Na een lange maar prima vlucht kwam ik om 05:30 aan in Barcelona, mijn vader 09:30 in Amsterdam.. Hiervandaan vertrok mijn derde en laatste vlucht naar Sevilla. Begin van de middag kwam ik eindelijk aan op de bestemming waar ik vandaan zou moeten vertrekken.

 

De fietsdoos was weliswaar behoorlijk gehavend na de drie vluchten, de fiets zelf was gelukkig nog intact. In een hoek van de hal waar passagiers hun bagage van de band kunnen oppikken, ben ik uren zoet geweest met het in elkaar zetten van mijn fiets. De fietsdoos was wat kleiner dan de vorige keer, dus de fiets moest echt half uit elkaar worden gehaald om het te laten passen. Toen de fiets eindelijk ready to go was, heb ik nog snel een foto gemaakt vóórdat ik via de automatische schuifdeuren de echte wereld zou betreden.

 

De ironie

 

 

Terug in Europa!!

 

En wat een wereld van verschil ten opzichte van Argentinië of Zuid-Amerika in het algemeen…. Vier dingetjes die ik al lange tijd niet gezien had:

  1. Ondergrondse bekabeling! Dus geen doolhof aan stroomkabels en elektriciteitspalen in het straatbeeld.

  2. Fietspaden! Ik geloof dat Sevilla meer lengte aan fietspaden telt dan alle fietspaden van Zuid-Amerika bij elkaar.

  3. Treinen! Sterker nog, er zijn fietstunnels die onder de treinsporen doorgaan.

  4. Futuristische segways met van die nonchalant ogende personen erop met zonnebril, draadloze oortjes en een beker koffie.

De volgende dag vloog mijn zus van Amsterdam naar Sevilla om me te bezoeken. Nog steeds geen vuiltje aan de lucht. Ik ben natuurlijk naar de luchthaven gegaan om Kim op te pikken. Ze was keurig op tijd aangekomen. Het was een heel gek idee dat we elkaar al anderhalf jaar niet hadden gezien, ik kon me dat moeilijk voorstellen. Het voelde ook meteen heel vertrouwd om elkaar weer te zien, alsof we elkaar een week geleden nog hadden gezien….

 

We hebben een geweldige (en zomerse) week gehad in Sevilla, waarin we als Bourgondiërs hebben geleefd en zorgeloos en ongestoord alles konden doen wat we wilden. Elke dag terrashoppen, genietend van tapas en bier in de zon waarvan ik me kon voorstellen dat Kim die erg gemist had na die oneindige herfst in Nederland. We hebben alle markthallen, stadsparken en bezienswaardigheden in hoog tempo afgewerkt. Oh en op een avond hebben we live de bevalling van Kim’s kat kunnen volgen. Die was natuurlijk uitgerekend uitgerekend toen Kim bij mij zou zijn.

 

Herenigd!

 

 

De Erasmusbrug-lookalike (met fietspad!!)

 

Op een oude fiets moet je het leren

 

Typerende smalle binnenstraatjes

 

Goudtoren, waar het gejatte goud en zilver van het Amerikaanse continent werden opgeslagen

 

 

 

De Koningin, kijkend op het achtertuintje van haar Koninklijk paleis

 

In tijden waar het bijhouden van de heg nog relevant leek

 

 

Heerlijk gegeten

 

 

Monopoly gespeeld in een stadspark

 

Live de bevalling volgen, 5 nieuwe katjes hebben het levenslicht gezien!

 

Markthallen afstruinen

 

Uitzicht op het historische centrum vanaf de kathedraal

 

Kim vloog op vrijdag de 13e terug naar Nederland. Dit was tevens de laatste dag in Spanje waarop er nog geen maatregelen van toepassing waren. Zo hebben we de kathedraal bezocht met prachtig uitzicht over de historische binnenstad. De dag erna was het gesloten vanwege het coronavirus. De mensen hier leken zich ook in rap tempo bewust te worden van het gevaar van dit virus, want het werd steeds normaler om personen met een mondkapje over straat te zien lopen. Achteraf was het maar goed dat Kim nu naar huis ging, want een paar dagen later was dat al een heel stuk lastiger geweest.

 

Nadat ik Kim had weggebracht naar de shuttlebus die haar naar de luchthaven moest brengen was ik weer moederziel alleen. Gelukkig maar voor even. Mijn kompaan voor de reis Sevilla – Nederland, Tom, zou twee dagen later aankomen. De hele situatie omtrent het coronavirus ontwikkelde zich ondertussen heel snel en het was maar de vraag of Tom op zondag 15 maart aan zou kunnen komen in Spanje of dat zijn vlucht geannuleerd zou worden. De Spaanse overheid had ondertussen de noodtoestand uitgeroepen en kondigde een straatverbod aan dat in zou gaan vanaf maandag 16 maart.

 

Dat straatverbod was op zondag echter al van kracht. Wonderbaarlijk genoeg ging Tom’s vlucht met Transavia gewoon door. Ik mocht op dat moment al niet meer naar buiten, maar ik had weinig keus. Ik had namelijk het gereedschap om Tom’s fiets in elkaar te zetten. Ik ben dus ’s avonds laat naar de luchthaven gefietst om Tom op te halen. Sevilla was nog ontzettend sfeervol op de zondag 8 maart toen Kim aankwam. De zondag erop, toen Tom aankwam, leek het te zijn veranderd in een oorlogsgebied.  Ik voelde me als een ware crimineel toen ik door de verlaten straatjes richting de luchthaven fietste.

 

Omdat er maar een handjevol passagiers aankwam was Tom vlot klaar. Hij was anderhalf uur later vertrokken dan gepland omdat Spanje delen van het luchtruim hadden afgesloten, maar hij is gelukkig toch aangekomen. Weer een speciale reünie! Tom had ik nog het kortst geleden van iedereen gezien omdat hij me vorig jaar was komen opzoeken in Colombia. Daar is het idee dus ontstaan om een stuk samen te gaan fietsen. Tom heeft de daad bij het woord gevoegd en heeft veel tijd (en geld) geïnvesteerd in de voorbereidingen van deze fietsreis. Enfin, we hebben de fietsdoos even naar de parkeergarage van de luchthaven gesleept om daar in rap tempo de fiets rijklaar te maken. De nachtelijke rit terug naar de flat die ik had geboekt ging prima.

 

Ready for quarantaine

 

We zaten in een kleine kamer waarin we onze kont niet konden keren en deelden het appartement met een vrouw en haar hoogbejaarde demente moeder. De vrouw was erg paniekerig vanwege het coronavirus en kwam vrij hysterisch over.

 

Het straatverbod werd erg serieus genomen door de autoriteiten want toen Tom en ik met z’n tweeën terugliepen van de supermarkt werden we aangehouden door politieagenten die ons erop wezen dat je niet in tweetallen mag lopen. ’s Avonds voelde ik me weer als een crimineel toen ik met Tom een paar rondjes om de flat liep om een luchtje te scheppen… Al met al werd het voor ons een beetje een benauwende situatie, zeker in de wetenschap dat we hier nog twee weken zouden moeten zitten. Ik wil me niet aanstellen hoor, maar om ineens geen bewegingsvrijheid meer te hebben terwijl ik in de maanden hiervoor 24/7 in beweging was vond ik best moeilijk.

We gingen op zoek naar een oplossing zonder huiswaarts te hoeven keren en die hebben we voor nu gelukkig gevonden. Tom’s oom en tante hebben een vakantiehuis in Catalonië waar op dit moment geen gasten kunnen komen. Het staat dus leeg en wij mogen daar tijdelijk verblijven, wat natuurlijk ongelofelijk fijn is. We zouden nooit genoeg tijd hebben gehad om vanaf Sevilla naar huis te fietsen met een vertraging van drie weken, dus als we starten vanuit Catalonië wordt dat probleem ook verholpen.

 

Enfin, we moesten nog wel even verkassen van Sevilla naar Catalonië. Met enige moeite wisten we een treinticket te bemachtigen van Sevilla naar Barcelona. Deze treinrit duurde bijna 12 uur en het leek alsof trein alleen voor ons reed. De trein was zo goed als leeg en we konden de fietsen in het wagonnetje zetten waar de (gesloten) cafetaria zat. Met een filmpie en een boekie waren we al snel in Barcelona. Helaas heb ik zodoende wel Valencia moeten overslaan en verlies ik de mogelijkheid om Wouter op te zoeken, een vriend van de studie en trouwe volger van mijn blog 😊. Wat in het vat zit, verzuurt niet, komt goed Wout! Vanaf Barcelona pakten we een stoptrein naar het dorpje Sils. Vanaf hier fietsten we (weer in het pikkedonker) naar het golfresort waar het huis staat. Het golfresort zag er verlaten uit, alle hotels en golffaciliteiten zijn gesloten en we kregen een soort escort van de beveiliging van het park naar het huis waar we zouden verblijven.

 

Onderweg naar Barcelona

 

Fietsen in het gesloten coupécafé, waar gratis flesjes water werden uitgedeeld

 

Sorry Wouter!

 

Trein número dos. De zon had het alweer voor gezien gehouden

 

Het huis is even prachtig als dat het gigantisch is. Het telt vier slaapkamers, vier badkamers, een speelkamer en een ruime woonkamer en keuken. Het oogt chique en smetteloos. In de achtertuin staan wat ligstoelen en een groot zwembad. Ik wist niet wat ik zag. Als je dan toch in quarantaine moet zitten, is dit wel een hele fijne plek. We staan flink in het krijt bij Tom’s oom en tante.

 

Uitzicht op het zwembad

 

Uitzicht op de golfbaan vanaf het zwembad

 

Hier zitten we nu, in afwachting van hoe de situatie zich gaat ontwikkelen. We mogen ook gebruik maken van de mountainbikes die hier staan. Het dichtstbijzijnde dorp is via een mooi mountainbikepaadje door het bos te bereiken en zo hebben we een legale manier gevonden om een klein beetje in beweging te blijven. Op zondagmorgen kregen we het slechte nieuws dat de noodtoestand met 15 dagen is uitgesteld, ik had niet voor mogelijk gehouden dat ze alle Spanjaarden voor nóg eens 15 dagen verplicht binnen zouden houden. Inmiddels worden Spaanse vluchten geweerd in Nederland en is de grens met Frankrijk gesloten, dus we kunnen ook niet zo makkelijk terug.

 

 

Altijd in mogelijkheden denken! Triviant via Skype, waarom niet?

 

OONNEEEEEHUNDREDANDEIIIIIGHTY!

 

De tijd zal leren hoe het zich ontvouwd.

Please reload

28/4/2020

Please reload

Recente blogs (Nederlands/Dutch)

Recent blogs (English)

April 28, 2020

Please reload

©2019 by Jelle.